ولای علی(ع)
خدا مرا ز ولای علی جدا نکند
من و خیال جدایی از او؟ خدا نکند
به آنچه در حقّ من می‌کند خوشم؛ امّا
خدا کند که دلم را ز خود جدا نکند
کسی که جانب بیگانه را نگه دارد
نمی‌شود که نگاهی به آشنا نکند
به خانه‌زادی او کعبه می‌کند اقرار
دلِ شکسته علی را چرا صدا نکند؟
کسی ز کار دلی عقده وا نخواهد کرد
اگر اشاره به دست گره‌گشا نکند
سزد به حضرت او منصب یداللّهی
که غیر او گره از کار خلق وا نکند
مرا حواله به لعل لب مسیح مده
که جز نگاه تو درد مرا دوا نکند
خدا کند که قَدَر اَندر این لیالی قَدْر
مرا به هجر تو این قَدْر مبتلا نکند
چه لذّتی است ندانم به زخم شمشیرت
که کشتة تو دمی فکر خونبها نکند
زندة نماز
ای زندة نماز و شهید دعا علی!
ای جلوة جمال تو نور خدا علی!
نقشی نشسته در نفس پاک همدلی‌ست
نام تو این همیشه‌ترین آشنا علی!
گل کرد با طراوت دست تو ذوالفقار
در مردخیز حادثه «لافتی»، علی
غیر از نبی، تو را به که پیوند جان و تن؟
غیر از خدا، تو را به چه‌کس اعتنا، علی؟!
قهر تو پشت فتنه شکست و سر نفاق
تیغ تو کرد حقّ عدالت، ادا علی!
شیعه، چهارفصل وجودش بهار توست
در امتداد سبزترین لحظه‌ها علی!
گلخانه‌ای که در نفس جان شیعه است
بوی غدیر می‌دهد و کربلا، علی!
شاید بهانه‌ای‌ست به دیدار تو، بهشت!
ورنه کم است مهر تو را این بها، علی!
صد کوفه دست عاطفه بر سفرة تو بود
وین راز سر به مهر نشد بر ملا، علی!
چرخ بخیل، دست کریمت ستود و دید
نان تو را به سفرة هر بی‌نوا، علی!
«آشفته» دل به تار خیال تو بسته‌ام
با مرگ هم نمی‌کنم این رشته، وا علی...!
شب تولد هستی
بهار، سفرة سبزی‌ست از سیادت تو
شب تولّد هستی‌ست، یا ولادت تو؟
تو سرّ مخفی لولاکی و جهان گم بود
اگر نبود گل‌افشانی ولادت تو
شهود، شمّه‌ای از ربّنای شعله‌ورت
حضور، گوشه‌ای از خلوت عبادت تو
تو نورِ نورٌ علی نوری، ای تمامت نور!
کدام ذرّه ندارد سرِ ارادت تو؟...
پُر از جمال و جلالِ جمادی و رجبم
شب ولادت مولاست یا ولادت تو؟!
آیة تطهیر
گل شمّه‌ای از آیة تطهیر تو باشد
گر آینه در آینه تکثیر تو باشد
خود کیستی ای سورة کوثر که حسینت
تا کرب‌وبلا رفت که تفسیر تو باشد
بر سفرة نان و نمکت دست علی هم
برداشت نمک را که نمک‌گیر تو باشد...
در آب به تصویر کسی زل زده عبّاس
عشقش فقط این است که تصویر تو باشد
ای دست پر از پینه ز چرخاندن دستاس!
عالم همه در گردش تقدیر تو باشد
در خوابِ شهیدان جهان یکّه‌سواری‌ست
کی می‌رسد از راه که تعبیر تو باشد؟
ای وعدة حتمی!
ای چشم‌هایت جاری از آیات فروردین
سرشارتر از شاخه‌های روشنِ «والتّین»
لبخندهایت مهربان‌تر از نسیم صبح
پیشانی‌ات سرمشق سبز سورة یاسین
ای با تو صبح و عصر و شب «في أحسَنِ التقویم»!
ای بی‌تو صبح و عصر و شب دل‌مرده و غمگین
ای وعدة حتمی! بگو کی می‌رسی از راه؟
کی می‌شکوفد شاخه‌های آبی آمین؟
رأس کدامین ساعت از خورشید می‌آیی
صبح کدامین جمعه‌ها با عطر فروردین؟