بازگشت به آفتابِ درسایه

علی بن ابراهیم بن مهزیار اهوازی، نوزده بار به قصد دیدار مولای خود، حضرت مهدی(عج)، رنج سفر حج و درنوردیدن بیابان‌های خشک و بی‌آب و علف «عربستان» را به جان خرید و سرانجام در بیستمین سفر، توفیق دیدار حضرت نصیب او شد. در این ملاقات، حضرت به وی فرمودند:

«من شبانه‌روز چشم به راه تو بودم. چه شد که دیر پیش ما آمدی؟»

عرض کرد: مولای من! کسی که مرا به سوی شما هدایت کند، پیدا نکردم. حضرت فرمودند:

«کسی را پیدا نکردی؟» آنگاه با انگشت به زمین کوبیدند و پس از لحظاتی فرمودند:

«نه، این‌طور نیست. دلیلش این است که شما به زیاد کردن اموال خود پرداختید و به مؤمنان ضعیف، ظلم و ستم روا داشتید و بین خود، قطع رحم نمودید. پس الآن چه عذری دارید؟» عرض کرد: هیچ، جز توبه، توبه، بخشش و گذشت. حضرت فرمودند:

«ای پسر مهزیار! اگر استغفار و طلب آمرزش بعضی از شما برای برخی دیگر نبود، هر که روی زمین بود، جز شیعیان خاص که کردارشان با گفتارشان مشابه است، هلاک می‌شد.»1

در سخن دیگری از امام زمان(عج)، چنین نقل شده است: «هریک از شما باید آنچه که موجب دوستی ما می‌شود، پیشة خود سازد و از آنچه که موجب خشم و ناخشنودی ما می‌گردد، دوری گزیند؛ زیرا فرمان ما به یک‌باره و ناگهانی فرا می‌رسد و در آن زمان، توبه و بازگشت برای کسی سودی ندارد و پشیمانی از گناه، کسی را از کیفر ما نجات نمی‌بخشد.»

آری. از جمله اسباب طولانی شدن غیبت امام، گناهانی است که از بندگان می‌بیند. از آن حضرت، این سخن به ما رسیده است که فرمودند:

«تنها چیزی که ما را از آنها پوشیده می‌دارد، چیزهای ناخوشایندی است که از ایشان به ما می‌رسد و از آنان نمی‌پسندیم و از آنان انتظار نمی‌رود. والله المستعان و هو حسبنا و نعم الوکیل.»3

بنابراین باید توبه کرد؛ توبه از تمام گناهان حتمی و احتمالی و به خصوص گناهانی که سبب تأخیر فرج یا آزرده شدن قلب مبارک آن حضرت شده است.

باید توبه کرد؛ فردی و جمعی، زن و مرد، عالم و جز عالم، همه و همه.

توبه از اینکه:

به غیبت امام(عج) عادت کردیم و به آن رضایت داریم؛

ظهور و غیبت حجّت الهی برای ما فرقی نمی‌کند؛

به یاد همه‌کس هستیم، جز حضرت بقیّة‌الله؛

دلتنگ هرکس می‌شویم، امّا دل‌تنگ امام زمان(عج) نمی‌شویم؛

فقط در مواقع گرفتاری و حاجت به یاد امام و متوسّل به ایشان هستیم؛

همان‌طور که امام را فراموش کردیم، «قرآن» را نیز فراموش کرده و محجور گذاشته‌ایم؛

شعارهای دور از اخلاص دربارة حضرت می‌دهیم؛

معرفت و محبّت و تبعیت از امام، هدف اصلی و دغدغة زندگی ما نیست؛

شناخت ما از امام و اهداف و برنامه‌ها و خواسته‌های آن بزرگوار، بسیار ناچیز است و سعی در افزایش معرفت نمی‌کنیم؛

سعی نکردیم یعقوب‌وار عطر یاد یوسف فاطمه را در جامعه پراکنده کنیم و جلوی فراموشی مردم را بگیریم؛

ساعت‌ها به فیلم‌ها و شبکه‌های مجازی مشغول می‌شویم؛ ولی در هفته، یک ساعت را برای شناخت ولیّ‌نعمت و امام زمان خود و ارتباط با او قرار نمی‌دهیم؛

سبک زندگی ما اسلامی و مهدوی نبوده است؛

فضای خانواده و تربیت فرزندان و معاشرت با دیگران را بر اساس فرهنگ انتظار و تربیت نسل منتظر شکل نداده‌ایم؛

مظلومان و ظالمان این زمانه را نشناخته، به یاری مظلوم و مبارزه با ظالم قیام نمی‌کنیم؛

از دشمنان حضرت، تبرّی نداشته‌ایم؛ یعنی دشمنان امروز حضرت را آن‌گونه که باید، نشناخته و در راه خنثی کردن دشمنی آنها تلاش نکرده و هزینه پرداخت

نمی‌کنیم؛

برپایی عدل حضرت را نشناخته و در راه نزدیک شدن به عدالت، گامی برنمی‌داریم؛

دوست‌داران امام زمان(عج) را نشناخته و با آنها رابطة برادری برقرار نکرده‌ایم. مشکلات آنها را مشکلات خود ندانسته و در راه رفع مشکلات اعتقادی، اخلاقی، رفتاری، اقتصادی و... ایشان تلاش نکرده و حتّی از عمق جان برای رفع گرفتاری آنها دعا نمی‌کنیم؛

از یاوران حضرت حمایت نکرده، کالاها و تولیدهای دشمنان حضرت را خریده‌ایم؛ امّا تولید مؤمنان و معتقدان به امام زمان(عج) را با هزاران بهانه نخریده و موجب ضعف اقتصادی و مشکلات مؤمنان و کشور اسلامی خود می‌شویم؛

الگوی الهی و افرادی را که سبک زندگی آنها امام زمان پسند است، رها کرده وکسانی را الگوی زندگی قرار می‌دهیم که فرسنگ‌ها با امام زمان(عج) فاصله دارند؛

سعی نکردیم حضرت را به دیگران بشناسانیم و دیگران را دعوت و مشتاق به آن عزیز کنیم؛

مکان‌های منتسب به حضرت و مجلس‌های ذکر فضایل و مناقب با ایشان را رونق نمی‌دهیم؛

نه تنها صله برای حضرت و دوست‌داران ایشان نداده‌ایم، که در پرداخت حقّ مسلّم ایشان (سهم امام و سادات از خمس) نیز کوتاهی می‌کنیم؛

عملی شایسته، مانند قرائت قرآن، نماز مستحبّی، صدقه و... را به جهت هدیه به ایشان کمتر انجام می‌دهیم؛

برای آن حضرت، رنج زیارت مؤمنان و تحمّل اذیّت برادران ایمانی را به جان نمی‌خریم؛

نزدیکان و منتسبان به امام، مانند سادات، مراجع تقلید، به ویژه ولیّ فقیه و مؤمنان به حضرت را به شایستگی، احترام و تجلیل نمی‌کنیم؛ خلاصه توبه می‌کنیم از اینکه یار حضرت نبوده‌ایم؛ بلکه شاید بار و خاری بر سر راه حضرت بوده‌ایم.

آری. توبة فردی و جمعی، موجب فرج یا دست‌کم نزدیک شدن فرج حضرت و همچنین موجب راهیابی به لشکریان و اصحاب حضرت می‌شود.

خداوندا! توفیق توبه و بازگشت به آفتاب عالم‌تابی که در سایة غیبت، واسطة فیض و هدایت‌گر عالم و گرمابخش دل‌های مؤمنان است، به همة ما عطا بفرما! آمین.

پی‌نوشت‌ها: