مهدویت و امنیت راهبردی (قسمت آخر)

مصاحبه با استاد اسماعیل شفیعی سروستانی

• حضرت امام چقدر توانستند از این استراتژی فرهنگ مهدوی در پیشبرد انقلاب اسلامی، استفاده کنند؟

در بیانات ایشان، به اجمال گفته شده است؛ نه به تفصیل. شاید بخواهیم این‌طور نگاه کنیم که ایشان بدون آنکه بخواهند در لفظ و ظاهر بیان کنند، از این آموزه‌ها مدد گرفته و بدان تکیه کرده‌اند. این رویکردها یک چهارم و یک پنجم این موضوع می‌شوند. عرض کردم که بیش از ده رویکرد در این حوزه می‌شود ارائه کرد تا جایی که می‌توان گفت، مهدویت مهم‌ترین موضوع استراتژیک عقیدتی، فرهنگی و عملی در حیات فردی و اجتماعی مؤمنان در عصر غیبت و پس از آن است. من می‌خواستم این نکته را باز کنم که هر وقت رویکرد را تغییر دهید، عملکرد هم تغییر پیدا خواهد کرد. در واقع، شناسایی این سطوح و لایه‌ها، ابتدا در تکلیف معلّمان، مراجع، محقّقان و عالمان است. از مردم، ساخته نیست و در استعداد عامّة مردم هم نیست. بعداً به تبع شناسایی این گروه‌ها، سایرین و متخصّصان باید بیایند در سطوح مختلف، جعل تکلیف، قاعده، قانون و مقرّرات کنند؛ ولی ابتدا در آن حوزه، این اتّفاق باید بیفتد که تاکنون هم اتّفاق نیفتاده است. اگر آنها عقب باشند، به تبع آنها، کلّ جامعه عقب است.

در اینجا، دو نکتة لطیف قابل گفت‌وگو است که باید به آن اشاره کنم. این اشاره ما را وارد این موضوع به شکل جدّی می‌کند و ضرورت این مطلب را نشان می‌دهد: اوّل آنکه باید توجّه داشته باشیم تا زمانی که پای شیطان و جنود شیطان از زمین برچیده نشود، شیطان و جنود شیطان ما را رها نمی‌کند؛ زیرا ابلیس از همان صبحگاه آفرینش، سوگند یاد کرده ‌است که ما را رها نکند «قالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعينَ». کین و حسدی از روز اوّل اتفاق افتاده است و این کین و حسد ابلیس دربارة آدم، دربارة مقام خلیفة خدا بوده است. مگر ابلیس در سیمای آدم(ع) چه دید؟ خلیفة‌الله را دید. آنچه ابلیس نتوانست تاب بیاورد، مقام خلیفة‌اللهی بود که درصُلب آدم(ع) و در سیمای آدم(ع) وجود داشت و ابلیس نیز امکان دیدار آن را داشت. او نمی‌توانست این مقام را تاب بیاورد.

ابلیس خطاب «انّی جاعل فی الارض خلیفه» را شنیده بود و می‌دید که این ارادة خداوند از مسیر آدم(ع) دارد تحقّق پیدا می‌کند؛ لذا قسم یاد کرد «فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعينَ» در ادامة همان آیات مبارکه می‌گوید: من می‌نشینم سر راه مستقیم تو «لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ» کجا نشسته است؟ بر سر مسیری نشسته است که موجودی، انسانی، جنّی وارد قلعة امن می‌شود یا از قلعة امن بیرون می‌افتد؛ یعنی سر راه حصن نشسته است؛ یعنی سر راهی نشسته است که بتواند مانع جنّ و انس از ورود به ساحت قدسی ولایت حضرت ولیّ ‌الله شود. در همان زمان است که خطاب لعنت برای او می‌آید؛ «وَ إِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِي إِلَى يَوْمِ الدِّينِ». لعنت خدا برایش، حصر ندارد و تا روز قیامت کبری ملعون شناخته شده است؛ امّا به اتّکای چند هزارسالی که عبادت کرده است، می‌گوید: به من مهلت بده تا روز قیامت «قَالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِي إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ». خداوند می‌فرماید: «نه، تو مهلت داده می‌شوی تا وقت معلوم»؛ تا مدّت معلوم به تو فرصت داده می‌شود؛ نه تا زمان حشر و نشر قیامتی «قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِينَ إِلَى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوم». تا آن زمان به تو مهلت داده شده است.

امام صادق(ع) در این باره می‌فرمایند: «الوقت المعلوم، یوم القیام قائم؛ تا آن روز

به ابلیس فرصت داده شده است.» در واقع، به ابلیس مهلت داده شده است تا زمان قیام امام(عج) بماند. پس برای ابلیس به تأخیر افتادن زمان این قیام خیلی مهم است. چرا؟ چون در وقت معلوم، بر صخره‌ای سر او بریده می‌شود.

می خواستم این را اشاره کنم که دشمن‌ترین دشمن انسان، به تأکید «قرآن کریم» شیطان است. به صراحت فرموده که دشمن آشکار شما است و به نحو خاص، دشمن حضرت ولیّ‌الله اعظم، امام زمان(عج) است. پس او دشمن کسانی است که می‌خواهند به حوزة مهدوی نزدیک شوند. دشمن اهل ولایت و دشمن کسانی است که می‌خواهند از امام عصر و زمان سخن بگویند و در این میدان، فکر و عمل کنند. توجّه به همین نکته هم کافی است که ما ناگزیر و ضرورتاً برای صلاحمان و خیر دنیا و آخرتی‌مان، از دست شیطان و شرّ شیطان به خداوند متعال پناه ببریم و در عین حال، این مفهوم و موضوع را از تمام مناسبات و معاملاتمان خارج نکنیم. این یک نکتة بسیار مهم است.

به جز این، وقتی نگاه می‌کنید، درکلام مجید می‌بینید که برای مؤمنان، دشمنی را معرّفی کرده‌اند که هم‌سنگ شیطان بوده و در برابرش، باید به خدا پناه برد و او یهود است. خداوند تعالی می‌فرماید:

«لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ». وقتی دقّت می‌کنید، می‌بینید که یهود از همین معبر و مسیر مهدوی برای مؤمنان، خوابی دیده تا آنان را رهزنی کند برای تصرّف آنچه که حقّ آن نیست. اجازه می‌خواهم ضرورتاً این مطلب را باز کنم.

از عمر ادیان ابراهیمی، یهودیت، مسیحیت و اسلام چند سال می‌گذرد؟ بیش از چهار هزار سال می‌گذرد. از تنة مبارک حضرت ابراهیم خلیل‌الله(ع) دو شاخة ستبر برکشیده شد و شاخة بنی‌اسماعیلی و شاخة بنی‌اسرائیلی شکل گرفت. این مدخل خیلی از مباحث امنیتی ما نیز هست که می‌خواهم به آن بپردازم.

ارادة خداوند متعال به ابراهیم خلیل‌الرّحمن(ع) اعلام شده بود و همة انبیاء و رسل، متذکّر مقام ایشان شده بودند. همة آنها در همان جادّه و مسیری حرکت می‌کردند که به ظهور می‌رسید و در همان مسیر بودند و همة آنها مبشّر و مبلّغ همین امر و هم مؤیّد همین مطلب بوده‌اند.

از شاخة وجودی حضرت ابراهیم خلیل الرّحمان(ع)، اسحاق نبی‌الله(ع) برکشیده شد و سلسلة انبیای بنی‌اسرائیلی، از اسحاق تا حضرت عیسی(ع) ادامه یافت؛

امّا همان زمان هم به حضرت ابراهیم(ع) نوید داده شده بود که بلافاصله، نبوّت از شاخة اّول به شاخة بنی‌اسماعیلی منتقل می‌شود و شاخة بلندتری که از اسماعیل نبی‌الله شروع می‌شود، به پیامبر خاتم(ص) رسیده و در ادامه، به سلسلة اوصیاء و به مهدی آخرالزّمان(عج) می‌رسد و به ظهور موفورالسّرور ایشان می‌انجامد. ابراهیم خلیل‌الرّحمن(ع) این را می‌دانست و انبیای بنی‌اسرائیل هم این را می‌دانستند و متذکّر این مطلب بودند. این مطلب در آیات قرآن کریم آمده است و «تورات» و «انجیل» نیز متذکّر شده بودند. حضرت عیسی(ع) اعلام کرده بودند که «من پیامبرآخرالزّمان نیستم، من بشارت می‌دهم به آمدن احمد(ص).» عملکرد ابراهیم خلیل‌الرّحمن هم در همین جهت بوده است؛ یعنی تنها در قول نبوده در فعل هم نشان داده‌اند. شما نگاه کنید به امر خداوند که به ابراهیم(ع) می‌فرماید تا اسماعیل را در کودکی به «حجاز» منتقل کند. وقتی که دقّت نکنیم برای فعل خداوند متعال دلیلی کودکانه و زنانه می‌آوریم و به غلط می‌پنداریم که ساره حسد برد به هاجر و ابراهیم خلیل‌الله، آن رسول اولی العزم برای دل اولیا مخدّره، ساره، هاجر و فرزندش، اسماعیل را منتقل می‌کند به حجاز؛ در حالی که ابراهیم خلیل‌الرّحمن(ع) مأموریت داشت اسماعیل(ع) را منتقل کند به حجاز تا پایه‌ها و اساس دین خاتم ریخته شود. این پایه‌ها در حجاز باید ریخته شوند. بعداً نگاه می‌کنیم به ماجرای قربانی اسماعیل که در «منی» اتّفاق می‌افتد و پس از آن، بازسازی «کعبه» در خانة خدا اتّفاق می‌افتد که اسماعیل و ابراهیم(ع) با هم این خانه را بازسازی می‌کنند. همة برنامه‌های انتقال اسماعیل، بازسازی خانه، قربانی در منی و... ابراهیم خلیل‌الرّحمن را به عنوان مؤسّس اسلام معرّفی می‌کند. پس در واقع، عمر اسلام به 4000 سال می‌رسد و پایه‌هایی ریخته می‌شود که بر اساس آن پایه‌ها، دین کامل، (اَلْیوْمَ أَکمَلْتُ لَکمْ دینَکمْ) دین جهانی و کتاب کامل شکل می‌گیرد؛ چرا؟ چون اگر بخواهد حضرت خلیفة‌الله ظهور کند و به عنوان ولیّ ماسوی‌الله در گسترة عوالم به عنوان خلیفة خداوند تعالی عمل کند، نمی‌تواند به اتّکای تورات عمل کند؛ چون کتاب و دین کاملی نیست و نمی‌تواند به اتّکای انجیل عمل کند، چون کتاب دین خاتم نیست و حضرت عیسی(ع) خاتم الانبیاء نیست. این ادیان نمی‌توانند عمل کنند؛ چون این دو دین به این معنایی که ما عرض می‌کنیم، جهانی نیستند.

منظورم از جهانی، تنها جهان خاکی نیست. پوشش دادن تمام عوالم، حجّتی را می‌خواهد که به صراحت بتواند بگوید ما در دوازده هزار عالم، حجّت خداییم. چنین مردی را می‌خواهد. بنابراین ابراهیم خلیل‌الله می‌داند چه چیزی را دارد پایه‌ریزی می‌کند.

من به تفصیل در کتاب «بنی‌اسماعیل و بنی‌اسرائیل و آخرالزّمان» در 500 صفحه، مستندات خودم را ذکر کرده‌ام؛ مستنداتی روایی، قرآنی و تاریخی . دربارة این قضیه، انبیاء در برابر امر خداوند عزّ وجلّ، صالح و مصلح و مطیع بودند. یهود که دربارة آنها، این آیة شریفه آمد «لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ». اینها قانع و مطیع نبودند. بنابراین حسد و کینه در دل ایشان، علیه بنی‌اسماعیل اتّفاق افتاد.

از اینجا، عرض می‌کنم که حسادت و کین بنی‌اسرائیل دربارة بنی‌اسماعیل بر سر موضوع مقام خلیفة‌اللّهی، دین خاتم و تأسیس دولت جهانی بود و اگر این موضوع مورد مطالعه واقع نشود و در بررسی و شناسایی و تحلیل گذشته، امروز و آینده وارد نشود، دچار خطا و در همة وجوه امنیتی، اقتصادی و سیاسی، دچار مشکل خواهیم شد؛ به عبارت دیگر، دو ارّابه از آن زمان (4000 سال پیش) در جادّة تاریخ راه افتاده است. تا کی؟ نمی‌دانیم؛ 100 سال یا شاید 200 سال دیگر؛ بلکه تا زمان وقوع آن واقعة شریف.

یکی از این دو ارّابه، انباشته از کین و حسد بنی‌اسرائیل دربارة بنی‌اسماعیل و به اتّکای خودبنیادی و ارتباط با شیاطین و پاسخ به خواست شیاطین و دیگری بنی‌اسماعیل، در حال حرکت به سوی آخرالزّمان برای تأسیس دولت کریمه و دولت جهانی هستند. هر جا اینها در طول تاریخ به هم رسیدند ، بنی‌اسرائیل مانع و سدّ سبیل الله شد. اوّل انبیای خودشان را کشتند و بعد از آن، سراغ مؤمنان آمدند. شاید بدانید در آن زمانی که رسول خاتم(ص) به دنیا آمدند، یهودیان خودشان را به سرزمین حجاز رساندند و در «مدینه» مستقر شدند تا این فرزند عالی‌مقام خیر الانام را به قتل برسانند؛ امّا تقدیر کلّی خداوند این‌گونه بود که رسول خودش را حفاظت کند. اینان در ماجرای مسموم کردن پیامبر(ص) دست داشتند. در ماجرای به قتل رساندن علیّ بن ابی‌طالب(ع) دست داشتند و در ماجرای عاشورا و به همین صورت می‌آیند تا زمان ظهور. چه درکارهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، عقیدتی و چه در مدیریت‌های کلان. چه در جعل استراتژی‌ها و چه در رویارویی با شیعیان و مسلمانان در عصر حاضر، این قضیه را ملاحظه می‌کنیم.

ما در حال حاضر - اگر با عرض معذرت از امروز شروع کنیم - راجع به آخرالزّمان و موعودگرایی کار جدّی فرهنگی، مطالعاتی، تحقیقاتی و پژوهشی انجام بدهیم، نسبت به آنچه که در این حوزه در ایالات متّحدة آمریکا اتّفاق افتاده است، 70 سال عقب هستیم؛ یعنی آنچه که یهود در این‌باره انجام داده است؛ چون آنها می‌دانند در این جادّه، سوار بر ارّابه‌ای هستند که به سوی آخرالزّمان می‌رود و می‌دانند که بنی‌اسماعیل را باید پس بزنند و اراده کرده‌اند که جلوی تحقّق این امر را بگیرند.

شما چندین جریان مهم را باید بشناسید که یکی از آنها، جریان یهودیت صهیونیستی است، یکی دیگر جریان مسیحیت صهیونیستی است. مسلمانان اشاره‌ای به یهودیت صهیونیستی می‌کنند؛ امّا اشاره‌ای، پژوهشی و مطالعه‌ای دربارة مسیحیت صهیونیستی اصلاً ندارند. همة اینها به نوعی و نحوی به این ماجرا ربط پیدا می‌کنند.

هر چه و هر که از گسترة فرهنگ ولایی و عمل در این حوزة خاصّ مبارک فاصله بگیرد و به خاستگاه شیطان نزدیک‌تر شود، منحرف است و قابل ردیابی است. همین اندازه می‌خواهم فعلاً در این بحث ورود بکنم که ما روبه‌رو با جریانی چند وجهی و کینه‌جو هستیم که جملگی در موضوع مقابله با حضرت ولیّ‌الله الاعظم(عج) و مجادله دربارة آخرالزّمان و رقابت دربارة تأسیس دولت جهانی با یکدیگر، جملگی مشترک هستند. حالا کم و زیاد دارد؛ چون در واقع، یک طیف وسیعی را در بر می‌گیرد؛ یک طیف قابل گفت‌وگو هستند. اگر نگاه کنید، یهودیت صهیونیستی با اتّکای به موضوع موعودگرایی شکل گرفته است؛ چیزی که متأسّفانه طیّ همة این سال‌ها، دو مورد بیشتر دربارة آن گفت‌وگو نشده است. ما از یهود حرف می‌زنیم و روزی را به نام روز قدس انتخاب کرده‌ایم. مرگ بر اسرائیل و صهیونیست می‌گوییم؛ ولی مطالعه نکرده‌ایم که چه نسبتی میان یهودیت صهیونیستی با موضوع موعودگرایی وجود دارد؟

باید دانست که در اساس، صهیونیست روی موضوع موعودگرایی شکل گرفته است. شما اگر موعودگرایی را از آن بگیرید، پایه‌هایش پایین می‌ریزد؛ ولی موعودگرایی بنی‌اسرائیلی، یهودی. به اجمال عرض می‌کنم: چون بحث مفصّلی است. یهود در اثر آنچه انجام داد، استعداد و استحقاق پراکندگی در میان اقوام پیدا کرد. در اثر فسق و فجوری که داشتند، استحقاق و استعداد حملة بخت‌النّصر و اسارت بابلی پیدا کردند. در آنجا، از قول انبیای خودشان، همچون دانیال نبی و ارمیای نبی(ع)، متوجّه شدند که به علّت فسق و فجور و گناهی که انجام داده‌اند، استعداد

پراکندگی یافته‌اند. یک تئوری در همان زمان شکل گرفت: «تئوری پراکندگی، انتظار و بازگشت به اورشلیم در زمان ظهور ماشیح». این تئوری شکل می‌گیرد. برخی از یهودی‌ها هنوز دارند از این تئوری مراقبت می‌کنند. یعنی چه؟ برای آنها دیگر مورد قبول واقع شد که نمی‌توانند به اورشلیم برگردند و برگشت به اورشلیم و تأسیس اسرائیل، گناه نابخشودنی آنها است؛ زیرا بنی‌اسرائیل در اثر گناه و فسق و فجور، مشمول قاعدة استبدال شده بودند. مأموریت از آنها برداشته شده بود. دیگر حقّشان بود در میان اقوام پراکنده بمانند. منتظر بمانند در خودشان تا زمان ظهور ماشیح. از یک زمانی در میان جماعت یهودی، این تئوری دستکاری شد. از قرن شانزدهم به بعد که تحوّلات اجتماعی در غرب به وجود آمد، یک جماعتی از یهودیان این تئوری را دستکاری کردند. گفتند: تئوری پراکندگی، بازگشت جماعتی به اسرائیل و زمینه‌سازی برای ظهور ماشیح است و در نتیجه، حقّه‌ای زدند و از اینجا، صهیونیست شکل گرفت؛ یعنی در واقع، صهیونیست روی پایة جعلی دستکاری‌شدة پراکندگی، بازگشت به اورشلیم و زمینه‌سازی شکل گرفته است.

هفتاد سال است که ما گرفتار صهیونیست‌ها در اسرائیل هسیتم؛ بلکه هفتاد سال است که جهان در اوضاع اقتصادی، سیاسی و اجتماعی گرفتار یهودیت صهیونیستی است؛ امّا در این ماجرا، تنها صهیونیست‌های یهودی نبودند. شما جریان دومی را بلافاصله می‌بینید، به نام جریان مسیحیان صهیونیست. گاهی می‌گویند از ترس عقرب جرّار به مار غاشیه پناه باید برد. در دریافت اوّلیة یهودیان صهیونیست، موضوع تصرّف «نیل» تا «فرات» مطرح بوده است. تصرّف نیل تا فرات؛ امّا وقتی می‌رسیم به جریان مسیحیت صهیونیستی، شما با یک جماعتی روبه‌رو می‌شوید که اینها تعلّق خاطرشان به یهود و نگاهشان به آخرالزّمان و تأسیس دولت بزرگ جهانی است. اینها به آنجا می‌رسند که با تمام قدرت می‌آیند تا یک ایدئولوژی جعلی را به عنوان ایدئولوژی آرماگدون در عرصة زمین محقّق بکنند. مسیحیان صهیونیست، مسیحیانی هستند وابسته به جریان عقیدتی پروتستانتیزم قرن شانزدهم میلادی؛ جریانی اعتراضی که در «آلمان» شکل گرفت و بعد توسعه پیدا کرد و زاد و ولد نمود تا جایی که امروزه، جمعیت حدّاکثری ایالات متّحدة آمریکا و «انگلستان» را به خود اختصاص داده است. بالای هفتاد درصد جمعیت ایالات متّحدة آمریکا پروتستان هستند و انگلستان تقریباً به همین نحو. خانم ملکة انگلستان رئیس کلیسای پروتستان نیز هست. این جریان مسیحیت پروتستانی با دو مبحث محوری عقیدتی، شناسایی می‌شود. مسیحیان صهیونیست نشسته در آمریکا و انگلستان، به نحو خاص، تعلّق خاطر ویژه‌ای به یهود داشته و یک نگاه ویژه‌ای به آخرالزّمان دارند و دولت‌های خودشان را موظّف و مکلّف می‌دانند که زمینه‌های بازگشت مسیح را فراهم بکنند. اینها جمعیت بزرگی هستند که به عنوان بنیادگرایان مسیحی در سیاست، اقتصاد و سیاستگری ایالات متّحدة آمریکا نقش مؤثّری دارند. از اینجا، بحث امنیتی می‌شود.

شما امروز در خاورمیانه، با یک جریان بسیار بزرگ، به نام یهودیت صهیونیستی روبه‌رو هستید که امنیت این سرزمین و شیعیان را تهدید می‌کند و با یک جریان بزرگتری روبه‌رو هستید، به نام جریان مسیحیت صهوینیستی که باز ما را تهدید می‌کند. مسئلة محوری هر دو جریان چیست؟ آخرالزّمان و تأسیس دولت جهانی و هر دو توسط جریان بسیار گستردة تبلیغاتی و رسانه‌ای چنان حمایت می‌شوند که اذهان بزرگ چندین میلیون نفری را تحت تأثیر حرف‌های خودشان قرار می‌دهند. آنها توانسته‌اند یک امکان بزرگ سیاسی، اقتصادی در ابعاد جهانی، به

دست بیاورند. شما اگر ایالات متّحدة آمریکا را نگاه بکنید، می‌بینید که بنیادگرایان مسیحی (مسیحیان صهیونیستی) مراسم تحلیف رئیس‌جمهور را انجام می‌دهند؛ همین‌ها هستند که قوانین «کاخ سفید» را تغییر می‌دهند و همین‌ها از طریق هزاران رسانه، ذهن مردم آمریکا را شارژ می‌کنند. بنیادگرایان مسیحی در آمریکا، بیش از 1500 ایستگاه رادیویی و تلویزیونی در اختیار دارند؛ همین‌ها بیش از 257 کالج و دانشگاه در اختیارشان است و همین‌ها تا قبل از سال 2000 میلادی، یکصدهزار مبلّغ زبردست داشتند و همین‌ها در سیاست خارجی آمریکا نقش آفرینند و همین‌ها در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا دست داشتند و انتخاب ریگان به عنوان رئیس‌جمهور، کار آنها بوده است. اینها با این رویکرد و با این قدرت است که ماشین نظامی ایالات متّحدة آمریکا، دیپلماسی ایالات متّحدة آمریکا و اقتصاد ایالات متّحدة آمریکا را در اختیار دارند و روی یک تئوری پافشاری می‌کنند؛ ایدئولوژی آرماگدون.

جنگ جهانی آرماگدون مقدّمه‌ای است برای ظهور مسیح. وقتی هم می‌پرسیم این جنگ جهانی آرماگدون کجا اّتفاق می‌افتد، می‌گویند در منطقة «فلسطین اشغالی». می‌پرسیم این واقعه بین چه کسانی رخ می‌دهد؟ می‌گویند: نیروهای خیر و شر. می‌پرسیم نیروهای خیر کیستند؟ می‌گویند: آمریکایی‌ها، انگلیسی‌ها، یهودی‌ها و حامیان اسرائیل، نیروهای شر هم مسلمانان، اعراب و ایرانیان هستند و هم‌پیمانانشان. خب چه می‌خواهد بشود؟ جنگ آرماگدون اتّفاق می‌افتد. بعد از این جنگ که بین نیروهای خیر و شر است، تمام دشمنان از بین می‌روند و مسیح(ع) نزول اجلال می‌کند و یک دولت جهانی 1000 ساله به وجود می‌آورد. حالا شما می‌خواهید در تعامل با این جریان سیاسی، اقتصادی و اجتماعی عمل بکنید؛ امّا خبر ندارید که آیا آنها به آخرالزّمان و تأسیس دولت جهانی هم توجّه دارند یا توجّه ندارند؟ یعنی آنها با این رویکرد آخرالزّمانی جعلی اشرار یهود، دارند سیاست خارجی و داخلی‌شان را تنظیم می‌کنند. مسائل نظامی و امنیتی‌شان را دارند تنظیم می‌کنند؛ از این‌سو، شیعیان و مسلمانان که در نوک تیز حملة اینها هستند، مهدویت را در حدّ یک رویکرد مناسبتی حال و حول و شعر و شعار نازل کرده‌اند. ببینید چطور آنها با این جعلیاتشان توانسته‌اند بیایند در حوزة اقتصادی، فرهنگی و حتّی سیاسی و نه تنها در حوزة نظامی، وارد شوند و همین نظریة اوّلیة جعلی را به استراتژی‌های کلان برای مقابله با مستضعفان بدل بکنند و استراتژی تهاجمی، اقتصادی، نظامی‌شان را روی این نظریه می‌سازند. چرا فکر می‌کنید مخالفت آنها با ما به مطالعات هسته‌ای ما برمی‌گردد یا به مسائل اقتصادی و سیاسی؟ این‌طور نیست . آنها به آرماگدون و رویارویی با ما فکر می‌کنند و چون باید آن را محقّق کنند، می‌آیند از رژیم اشغالگر قدس استفاده می‌کنند. چرا فکر می‌کنید حمایت آنها از رژیم اشغالگر قدس، حمایت سیاسی است؟ نه این‌طور نیست. حمایت آنها ریشة اعتقادی دارد.

آرماگدون یک زمین است. «هارمجدون»، به معنی تپّة شریفان، تپه‌ای است زیر منطقة «حیفا» در فلسطین اشغالی که منطقه‌ای استراتژیک و مهم است و اینها روی این امر فشار آورده و تأکید کرده و در ذهن بسیاری این را جا انداخته‌اند که جنگ آخرالزّمانی در اینجا، محقّق می‌شود. آنها استناد می‌کنند به بخشی از آیات مجعول که دربارة بنی‌اسرائیل بوده است. از نظر آنها، در منطقة آرماگدون این جنگ رخ خواهد داد. پس آنها خودشان را از مسیر بنیادگرایان، مکلّف به واقعه و انجام واقعه می‌دانند؛ در حالی که ما حتّی برای خودمان تکلیف نمی‌دانیم تا زمینه‌های ظهور را برای امام زمان(عج) فراهم بکنیم. آنها خودشان و دولت آمریکا را مکلّف می‌دانند تا مقدّمات جنگ آرماگدون را فراهم کنند؛ به همین دلیل و بر اساس این تئوری، نمی‌توانند سر سازش با جریان فکری فرهنگ شیعه پیدا بکنند و اساساً نمی‌خواهند سازش پیدا کنند؛ چون اگر بخواهند سازگاری و هم‌نوایی کنند، در تعارض با آموزه‌های بنیادگرایان قرار می‌گیرند؛ آنهایی که دشمن خودشان را محور شرارت می‌بینند، محور شرارت فحشی نیست که به ما می‌دهند و در قالب بدگویی سیاسی نیست. آقای جرج دبلیو بوش ما را به عنوان محور شرارت معرّفی می‌کند. این بدگویی نیز بازگشت می‌کند به آموزة مذهبی‌اش. به نظریّة مذهبی‌اش بر می‌گردد. شما ببینید که در شرح حال این آقا است که وقتی به مسافرت می‌رفته، در هواپیما، تمام مسافران را جمع می‌کرده و انجیل برای آنها می‌خوانده است. خانم رایس، وزیر امور خارجة آقای جرج دبلیو بوش، خودش یک ایوانجلیست بود؛ یعنی مبلّغ انجیلی و از بنیادگرایان انجیلی بود. شما برگردید و ببینید که بزرگترین مبلّغان انجیلی در آمریکا وقتی دونالد ترامپ می‌خواهد سر کار بیاید، از او حمایت می‌کنند و می‌گویند ما مطمئنّیم که آقای دونالد ترامپ هوای دوستانش را خواهد داشت یا وقتی آقای ریگان را سر کار می‌آورند، او اعلام می‌کند: آرزو دارم اوّلین کسی باشم که شاسی جنگ اتمی آرماگدون را فشار می‌دهم.

من می‌خواهم بگویم که این ایدئولوژی جعلی از حیات اجتماعی، سیاسی و امنیتی ما اصلاً جدا نیست.

• جناب استاد! اگر چنین تفکّر و ایدئولوژی‌ای در جهان وجود دارد، سیاست‌ها و راهبردهای دفاعی و امنیتی جمهوری اسلامی در این زمینه، چه می‌تواند باشد؟

اجازه می‌خواهم تا اینجا بگویم که آنها راهبردهایشان را روی چنین نظریه‌ای سوار کرده‌اند، آن را امام خودشان قرار داده‌اند و بر اساس آن حرکت می‌کنند. سؤال این است که ما چه امری را امام خودمان قرار داده ایم و نقشة کلّی گرفته‌ایم و روی

آن استوار شده‌ایم؟ یک موقع می‌آییم به دکترین‌های سازمان‌های جهانی عمل می‌کنیم و تئوری توسعه را برمی‌گزینیم. به این ترتیب، کشور را گرفتار توسعة اقتصادی و سیاسی دیکته‌شدة سازمان‌های جهانی می‌نماییم و در وقتی دیگر، الگوی دیگری را انتخاب می‌کنیم. من می‌خواهم بگویم در میان ما، نقشة راه گم است. نقشه‌هایی داریم؛ امّا این نقشه‌ها ناظر بر شناسایی راهبردهای خصم نیست.