آیت الله محمّد شجاعی
حضرت آیت‌الله محمّد شجاعی:
«أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواه...؛1
ای پیامبر! آیا آن کس که هوای خود را معبود خویش گرفته است، می‌بینی؟»
این آیه، هوا و التذاذ نفسانی مربوط به این زندگی را معبود و مقصود بعضی‌ها معرفی نموده، نه موجودات و مخلوقاتی را که هوا و التذاذ با آنها و به سبب آنها، حاصل می‌شود.
... دنیا، خوشی و التذاذ نفسانی خود انسان است و اگر عمیقاً دقّت کنیم، دنیا، «خود» انسان است. خوشی و التذاذ نفسانی خود را خواستن؛ یعنی «خود» را خواستن.
آنچه انسان از مال و جاه و خوردنی و آشامیدنی و از همسر و فرزند و مسکن و باغ و راغ و از طلا و از نقره و این و آن می‌خواهد، برای این است که التذاذ و خوشی نفسانی خود در این زندگی را در آنها و با آنها می‌بیند و الّا خود اینها، مطلوب و مقصود اصلی او نیست و اگر احیاناً تصوّر می‌شود خود اینها مطلوب و مقصود انسان است، اشتباهی بیش نیست.
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱