نویسندگان جهانی یهود درایران

محمّد طیّب

اهمّیت خاصّ یهودی بودن

در گسترة تعامل‌های بشری، اینکه چه کسی چه دین و اعتقاد و باوری دارد، بسیار مهم است؛ به خصوص اگر آن فرد از تأثیرگذاران حیطه‌های فرهنگی و اجتماعی باشد.

به نظر می‌رسد در آفرینش و مهندسی نظام‌های مختلف حیات بشر، هیچ چیز مهم‌تر از رسیدن به کنه نگاه دینی یا ایدئولوژی اثرگذاران و اثرپذیران چنین عرصه‌هایی وجود نداشته باشد؛ البتّه روشن است که پیش‌بینی‌ها، تحلیل‌ها و نقدهای خاصّ فرهنگی، بدون التفات به این موضوع امکان‌پذیر نیست.

در دانش‌نامه‌های بزرگ، عمومی و مشهور دنیا، نظیر «لاروس»، «بریتانیکا»، «آمریکانا» و بسیاری دیگر از منابع مکتوب، تصویری و دیجیتالی، در نگارش زندگی‌نامه‌ها، توجّهات دینی به شخصیت‌های موضوع معرفی، لااقل در ظاهر، مرسوم نیست؛ بلکه به عکس، رسم بر این است که به دقّت از تاریخ تولّد و مکان تولّد یک فرد سخن بگویند؛ امّا حتّی‌المقدور از اعتقادات و باورها و خصوصاً دین او حرفی به میان نیاورند؛ مگر آنکه به ندرت منتسب بودن فرد به دینی خاص، شهرت فراوانی یافته باشد.

به تبع این شیوه که قاعدتاً و حسب ظاهر برخاسته از سنّت‌های عمومی اباحی‌گری، تفکیک دین و نگاه دینی، از دیگر شئون زندگی - نظیر سیاست، ورزش، خانواده، تعلیم و تربیت - و ترویج گرایش‌های غیردینی در مغرب‌زمین است، در متون و منابع فارسی نیز اشاره به دیانت و خاستگاه‌های دینی افراد، مفقود است و کمتر به آن اشاره می‌شود یا اصلاً موضوع توجّه قرار نمی‌گیرد.

از طرف دیگر، کسانی که با الفبای تحلیل‌ها و تعامل‌های فرهنگی و سیاسی آشنا هستند، می‌دانند علم به اینکه کدام نویسنده و هنرمند به چه دین و مرام و

فرقه‌ای منتسب است، چه اندازه حائز اهمّیت و راهگشاست.

به نظر اینجانب، مناسب است با همین رویکرد - یعنی بر مبنای دینی و ایدئولوژیک- پژوهشی با این کنجکاوی کلان سامان داده شود که کدام‌یک از مؤثّران جهانی عرصة فرهنگ و هنر، چه باورهایی دارند و چه آثاری آفریده‌اند که به دست مخاطب فارسی‌زبان - و غالباً ایرانی- رسیده است.

البتّه نوشتة حاضر از بین وابستگان به ادیان و ایدئولوژی‌های مختلف، حسب حسّاسیتی که قائل بوده، یه یهودیان خارج از «ایران» و آثار مربوط به ایشان در ایران، توجّه نشان داده است؛ ولی پرداختن به موضوعات مشابه نیز در جای خود مهم است.

تآکید می‌شود مخاطبان اثر حاضر، کسانی هستند که پیش‌تر مکر یهود و دسیسه‌سازی ایشان را دریافته‌اند. عزیزانی که به چنین باوری نرسیده‌اند، نه مخاطب مستقیم این اثر هستند و نه چه بسا از خواندن این اثر استفاده‌ای ببرند که سزاوار صرف اوقات گران‌بهایشان باشد.

روشن است اینجا در پی آن نیستیم که به اثبات حیله‌سازی یهودی در پهنة فرهنگ بپردازیم؛ بلکه با پذیرش قبلی این مطلب می‌خواهیم قدم کوچکی در بررسی گسترة این موضوع مهم برداریم. به هر روی در ادامة متن به بیان گذاری نکاتی چند در زمینة یادشده نیز خواهیم پرداخت.

پاسخ به این پرسش که آیا یهودی بودن اهمّیت خاصّی دارد، به طور مختصر و پس از تجربه‌های بسیار مطالعاتی و تحقیقاتی، به طور مختصر و قاطعانه این است: بله.

حال سؤال بعدی این است: چرا؟

به نظر می‌رسد قبل از پاسخ، جا دارد به این مسئله توجّه شود: فرض کنید با آهن‌ربایی بزرگ و نیرومند مواجه هستید که به خاطر ماهیت و ذاتش، هرچه قطعات کوچک آهن است، به خود جذب می‌کند؛ ولی مثلاً با ذرّات طلا و نقره کاری ندارد و تراشه‌های چوب و خرده‌های پارچه و مایعات را هم جذب نمی‌کند.

این آهن‌ربا در طول سده‌ها، به دست یهود طرّاحی شده و با استفاده از وجود یهودیان ساخته شده است. ثروت و قدرت در شکل‌های متنوّع مادّی آن، اعمّ از بنگاه‌های قدرتمند اقتصادی، صنعتی و تجاری، ارتش و نیروهای مسلّح، دستگاه‌های اطّلاعاتی و رسانه‌های غول‌آسای فرهنگ‌ساز، همه و همه عمدتاً در دست یهودیان است. این همان آهن‌ربای غول‌پیکری است که با نیروهای خود جریان‌سازی می‌کند و وجود مخاطبان بسیاری را در جهان مرتعش می‌سازد.

این آهن‌ربا در درجة نخست، یهودیان و در مراحل بعد، شبه یهودیان را (نظیر روشنفکران لائیک و همة سیاست‌مداران، تجارت‌پیشه‌ها و اشخاصی که ملاک‌های یهودیان را پذیرفته‌اند و با آنان هم‌سنخ شده‌اند) به خود جذب می‌کند. می‌بینیم در این صورت، آدمی خواسته یا ناخواسته باید حکم کند که در محدودة نزدیک به این آهن‌ربای نیرومند، چیزی که مهم است، همجنس بودن با آهن است.

یهودی بودن شخص مثل یک تراشة آهنی، زمینة اوّلیه برای جذب به آهن‌ربای ثروت و قدرت است. به همین دلیل روشن و واضح، یهودی بودن در حیطة ثروت و قدرت، چیزی است متفاوت با مثلاً مسیحی یا زرتشتی یا مسلمان بودن.

و همه می‌دانیم ثروت انبوه و قدرت فراوان در جهان امروز، با فسادآفرینی‌های هولناک، جنایت‌های موحش و تباهکاری‌های بس بزرگ، ملازم است.

هرکس با دید تحقیقی و کنکاش‌گرایانة صحنه‌های اصلی فساد آدمی و دور گشتنش از تعالیم مکتب انبیای الهی را دنبال کند، به احتمال قوی به یک یهودی یا جمعی از یهودیان با نقشی تعیین‌کننده، نافذ و محوری برمی‌خورد. تفاوتی نمی‌کند که این صحنه، به راه انداختن یک نحلة فلسفی باشد یا ایجاد یک فرقة اعتقادی؛ جنگ‌های بزرگ و خونین باشد یا وام‌های کلان و نابودکنندة بانکی؛ ایجاد بنگاه‌های مؤثّر و مهم و البتّه گمراه‌کنندة تبلیغاتی، انتشاراتی و خبرپراکنی باشد یا طرّاحی، تأسیس و حفظ مراکز غول‌آسای دانشگاهی، صنعتی یا تجاری.

ناگفته نماند، آدمی در اختیار و انتخاب راه درست یا نادرست مختار است و به همین دلیل با نگاه اسلامی، کسی نمی‌تواند باب عاقبت به خیری هیچ فرد یهودی متولّد شده‌ای را ببندد.

البتّه در اسلام، همان‌گونه که نگاه نژادی مطرود و مذموم است، تجربه نیز محترم است؛ به خصوص تجربه‌ای که رویکردی اعتقادی و اعتماد به صحّت آیات «قرآن کریم» و آنچه خدا در مورد یهودیان و روش‌هایشان فرموده است، پشتیبان آن باشد. همین تجربة بسیار مهم، به ما می‌گوید نسبت به غیرمسلمانان - به خصوص یهودیان - باید شیوة محتاطانه‌تری در پیش بگیریم و ابداً آنان را ولیّ و دوست خود قرار ندهیم؛ خصوصاً در مورد آنچه به باورها و اعتقادات یک ملّت بازمی‌گردد.

٭٭٭

از همان سال‌های آغاز دبستان، به کتاب‌خوانی دل‌بسته بودم. هنوز هشت ساله نشده بودم که خواندن نخستین رمان حجیم داستانی را به پایان رساندم. از آن زمان، عطش به خواندن و بیش دانستن با من همراه شد.

پدرم - که رحمت خدا بر او باد - دبیر آموزش و پرورش بود و بر این شوق دامن می‌زد. دوران نوجوانی‌ام با ساعت‌های طولانی و پیاپی مطالعه - بی‌وقفه، پرنشاط و خستگی‌ناپذیر - گذشت. آنچه می‌خواندم، به جز درس‌های رسمی نظام رایج آموزشی، اینها بود: رمان، داستان‌های کوتاه، تاریخ، فرهنگ‌ها و دانشنامه‌های حجیم و قطور، کتاب‌های خاطرات و خیلی چیزهای دیگر.

بعداً تند خواندن و گزیده‌خواندن را هم تا حدودی آموختم و بیش و بیشتر خواندنم. در این میان، به موازات ادامة تحصیلم، در جلسه‌های گوناگون آموزشی شرکت کردم و نهایتاً در بعضی دانشگاه‌های کشور، عهده‌دار مسئولیت‌های فرهنگی و پژوهشی شدم.

در زندگی‌ام از نزدیک شاهد رخدادهای مهمّی بوده‌ام و اندوختن تجربیات گوناگونی را خدا روزی‌ام فرموده است. محضر استادان گران‌قدر و ارجمندی را درک کرده‌ام و از ایشان چیزها آموخته‌ام که در هیچ دانشگاه و کتابخانه و مرکز مطالعاتی‌ای قابل فراگیری نبود؛ امّا اصلی‌ترین چیزی که در پی یک عمر مطالعه و جست‌وجو بدان رسیدم، این بود که باید با تمام وجود به نادانی و بدخوانی خود اعراض کنم.

سال‌ها طول کشید تا بکوشم همة آنچه را خوانده‌ام، کناری بگذارم و سعی کنم تا اصلی‌ترین آموزه‌هایم را تنها از محضر قرآن کریم و علوم اهل‌بیت(ع) برگزینم و مهم‌ترین ملاک را در مطالعه و آموزش، خدا بدانم و رضایت او.

پیروزی و استمرار انقلاب اسلامی و شناختن امام خمینی(ره) با شکوه‌ترین نقطه عطف زندگی‌ام بود. زیر سایة امام خمینی(ره)، با جریان فرهنگی انقلاب اسلامی همراه شدم و از برکت حضور گرم و نورانی معّلمان و استادانی متدیّن، مبارز و انقلابی، به مرور با مجموعه‌ای از یافته‌های عمیق فرهنگی، سیاسی و اجتماعی آشنا شدم که دنیایم را دگرگون کرد. متوجّه شدم از بسیاری از مقوله‌ها و مطالب پراکنده‌ای که تا آن موقع بین اجزایشان ارتباطی قائل نبودم، واقعاً به یکدیگر مرتبط هستند. دیدم بسیاری از ابر سرمایه‌داران، صاحبان بنگاه‌های بزرگ اقتصادی، مطبوعاتی، سینمایی و تلویزیونی،2 مدیران، هنرمندان، روزنامه‌نگارها، موّرخان، جامعه‌شناسان، روانشناس‌ها، سیاسیون و نحله‌ها و مکتب‌ها، شیوه‌هایی در علوم،

فلسفه، موسیقی، ادبیات، سینما و هنرهای دیگر، همچون دانه‌های تسبیح به یک رشتة واحد متّصل هستند؛ یعنی به یهود.

٭٭٭

ممکن است گاهی از خود بپرسید: بهترین کاری که هم‌اینک باید انجام داد، چیست؟ چنین اقدامی را چگونه و با چه روشی باید به انجام رساند؟

این دو پرسش به نوبة خود، بر پایة پرسش‌های بنیادی‌تری استوار هستند؛ نظیر:

ـ من کیستم و آیا خالق و آفریدگاری دارم؟

ـ این عالم به راستی کجاست و هدف از آفرینش آن چه بوده است؟

همة ما زندگی هدفمندی را دنبال می‌کنیم و به طور مستمر در تلاشیم تا پاسخ این سؤالات را بیابیم. گاه می‌کوشیم با قدرت اندیشه و نیروی خدادادة تفکّر، پاسخ این پرسش‌ها را پیدا کنیم؛ گاه به افراد فاضل و دانشمند و با تجربه مراجعه می‌کنیم و بعضی اوقات نیز با استفاده از منابع و کتب گوناگونی که در دسترسمان هست، به دنبال جواب می‌گردیم.

عطش دانستن و بیش‌دانستن در کام همة آدمیان، میل جست‌وجوی چشمه‌های زلال را دامن می‌زند؛ امّا آیا هر آبی برای آشامیدن مناسب است؟ چه بسیار آب‌های متعفّن و راکدی که نوشیدنشان جز به هلاک تشنگان نمی‌انجامد.

به مرور دانسته‌ام که راه‌های کج فراوانی، عامدانه طرّاحی شده‌اند تا انسان‌ها با اسلام ناب محمّدی و آموزه‌های انسان‌ساز و جامعه‌ساز و اخروی اهل‌بیت(ع) آشنا نشوند. دست پلیدی که این اقدام را سامان داده، جز دست پنهان و آشکار یهود سلطه‌جو و عوامل مستقیم و غیرمستقیمش نیست.

صهیونیسم بین‌الملل فرهنگی، هر کجا لازم باشد دروغ‌های بزرگ می‌گوید؛ بلکه ساختار آن را می‌آفریند؛ الگوهای زندگی به گونة مورد نظر خود را به منظور دور کردن انسان‌ها از زندگی سالم و فطری و طبیعی می‌آفریند؛ بلکه آفرینش چنین الگوهایی را در مراکزی چون «هالیوود» و «بالیوود» سامان می‌دهد. این جریان تباه، در هزاران بنگاه مطبوعاتی مطرح عالم، میلیون‌ها نشریه و کتاب جذّاب و خواندنی تولید می‌کند که هریک به نحوی، مخاطبان خود را از زندگی الهی و مفید دور می‌سازد. بی‌تردید این صهیونیسم بین‌الملل فرهنگی است که به نحوی سازمان‌یافته تحت عنوان سرگرمی و تفریح، عمر انسان‌ها را بیهوده تباه می‌کند تا هرگز به موضوع‌های اصلی و اساسی حیات نیاندیشند و روزمرّگی را تا لحظة رسیدن مرگ محتوم، شعار خود کنند.

سلسلة پاک انبیا و اولیا و پیروان صادقشان کوشیده‌اند تا به پرسش‌های بنیادین بشر پاسخ درست دهند؛ امّا دستگاه‌های صهیونیستی و پلید رسانه‌ای، با تحریف حقایق، تکثیر پاسخ‌های نادرست و ایجاد انفجار اطّلاعاتی جهت‌دار و همچنین با کتمان و پوشاندن پاسخ‌های درست، تأثیری اساسی بر گمراهی انسان‌ها از صراط مستقیم الهی داشته‌اند.

البتّه چندی است با پیروزی انقلاب اسلامی و بیداری اسلامی - بلکه هوشیاری جهانی - چرخ عالم می‌رود تا در مسیر دیگری بچرخد و ماجرا نسبت به نیم قرن پیش بسیار متفاوت شده است.

امروز در دوران سرنوشت‌ساز و عجیبی به سر می‌بریم؛ دورانی پر از ظهور فرصت‌ها و نیز انبوهی از تهدیدها. ما اگر نتوانیم این فرصت‌ها و تهدیدها را در جای خود بشناسیم و اگر نتوانیم صفوف نورانی و ظلمانی فعّالان این عالم را با چشمانی پر سُو نظاره کنیم، نخواهیم توانست وظیفة خود را تشخیص بدهیم.

آخر، عمل صالح و انجام تکلیف مبتنی بر علم و آگاهی و شناخت است که اتّفاق می‌افتد.

٭٭٭

دریافت قطعی این نکته از یافته‌های جالب زندگی فرهنگی‌ام بوده است که: ما، مروّجان و آموزگارانی در عرصة علوم و فنون و هنرها داشته‌ایم و داریم که یهودی بوده‌اند و خواسته و ناخواسته، دانسته و نادانسته از ایشان تا حدود زیادی فقط آن چیزهایی را می‌آموزیم که خود ایشان صلاح می‌دانند.

من نوعی، چیزهایی دربارة ادیان و مذاهب و فرهنگ و تاریخ این آب و خاک قومیت‌های حاضر در آن (اعمّ از آذری، کرد، لر، بلوچ، سیستانی، عرب، گیلکی، فارس) آموخته بودم که برای رشد و تعالی دنیایی و آخرتی‌ام مفید نبود. اعتقادات دینی‌ام را سست می‌کرد، نظام خانوادگی‌ام را متزلزل می‌ساخت، وحدت کشورم را خدشه‌دار می‌کرد، توانایی رسیدن به اوج قلّه‌های علم و معنویت را از من سلب می‌کرد و در یک کلمه، بی‌هیج دریغ و افسوسی مرا نابودشده، مضمحل و منحط بر جای می‌گذاشت. این آموزه‌ها از کجا آمده بود؟!

سال‌ها طول کشید تا دانستم ما، آموزگاران یهودی ناشناس و تحمیل‌شده‌ای داریم که بعضاً بر مبنای دقیق‌ترین نکات «تورات» و منویّات «تلمود» می‌گویند، می‌نویسند، می‌سرایند و حتّی تاریخ می‌بافند و در سیاست، جامعه‌شناسی و روانشناسی، نظریه‌پردازی می‌کنند؛ بلکه اصلاً شالودة این علوم را در دنیای به اصطلاح مدرن امروز، آن‌گونه که خود می‌خواهند، بنا می‌نهند و تا «ثریّا» موقّتاً استوارش می‌کنند... و ما از این‌همه تقریباً هیچ نمی‌دانیم.

این می‌شود که یاد می‌گیریم با نگاهی که نویسندگان، هنرمندان، فیلسوفان و نظریه‌پردازان یهودی - یا وابسته به یهود - به ما می‌دهند به عالم و آدم نگاه کنیم و نفهمیم منشأ نگاه و حال و احوالی که به آن دچار شده‌ایم، از کیست و از کجاست و با ما - همة ما - چه می‌کند؟

٭٭٭

احترام نگارندة این سطرها نسبت به همة کلیمیان هم‌وطن، بلکه یهودیان عالم برقرار است؛ مادامی که در پی سلطه‌جویی و استکبار و تحمیق و استثمار دیگران نباشند. آنچه می‌گویم و می‌نویسم، هیچ ارتباطی با آنچه یهودستیزی نامیده شده است، ندارد؛ امّا به شناخت بعضی شیوه‌های یهودیان سلطه‌جو و سلطه‌شناسی ربط پیدا می‌کند.

آنچه می‌نویسم حاصل جست‌وجوها و یافته‌های فردی است علاقه‌مند به مطالعه و آموختن که بسیار دوست دارد، منشأ و سرچشمة آنچه را می‌آموزد، به درستی بشناسد. همین و بس.

این‌گونه یافته‌ام که دنیای امروز - هرچه که هست - در جمع‌بندی نهایی‌اش، جز صحنة نبرد دو جریان ریشه‌دار تاریخی نیست. اوّل شیعیان راستین علیّ‌بن ابی‌طالب(ع) آن فاتح «خیبر» و دیگر جهود3 خیبری.

دیروز اگر یهودیان اسلام‌ستیز، در پس قلعه‌های مستحکم خود پنهان بودند، امروز در جلوة رنگ و نیرنگ و طنین هزاران کلمه و جملة مزوّرانه، در انواع کمپانی‌های فیلم‌سازی و ارتباطاتی، نشریه‌های بین‌المللی، شبکه‌های عظیم تلویزیونی ماهواره‌ای و مراکز علمی و تحقیقاتی و مجموعه‌های عظیم اقتصادی، از زبان دانشمندان، سیاست‌مداران، نویسندگان و هنرمندان وابسته، سخن می‌گویند و این‌چنین خود را پنهان کرده‌اند.

پی‌نوشت‌ها: