از علامّه به علامّه

نامه علّامه محمّد تقی مجلسی به فرزندش علّامه محمّد باقر مجلسی(ره)

بسم الله الرّحمنِ الرّحیمِ

او و نفس خطاپیشة خود را به تقوا و ترس از خدا تبارک و تعالی، سفارش می‌کنم:

1. تقوا، توصیة خدای بلندمرتبه به همة بندگانش، از آغاز تا پایان آفرینش است. تلاش در مراقبت و واداشتن نفس به تقوای پروردگار را سرلوحة خود کند. در علم و عمل، رفتار و کسب دانش، اخلاص ورزد. همة کارها خالص و به تمامی برای او باشد؛ چه همة مردم در تیررس آفات هستند؛ مگر دانش‌مردان. دانش‌مردان هم در معرض نابودی‌اند؛ مگر کسانی از آنان که دانسته‌های خویش را به کار گیرند و دستورات خدا را مدار رفتار خود کنند. آنان نیز آماج آفات و لغزش‌هایند؛ مگر مخلصان. وارستگان نیز بر پرتگاهی بزرگ و مخوفند؛

2. هر روز جزئی از قرآن عظیم را از روی تدبّر بخواند و در آن تفکّر کند؛

3. وصیّت مولای موحّدان، امیرمؤمنان(ع) به فرزندشان، امام حسن مجتبی(ع) سرور همة جوانان اهل بهشت را بنگرد و آموزه‌های آن را چراغ زندگی خویش کند. این وصیّت‌نامه در «نهج‌البلاغه» آمده است.1

نیز وصیّت‌های دیگر مولا و سفارش‌های امامان معصوم(ع) دیگر را پیش دید خویش نهد؛

4. ریاضات شرعی و جهاد با نفس را ترک نکند؛ چه خدای تعالی شأنه فرمود:

«وَ الَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللهَ لَمَعَ الْمُحْسِنين‏؛2

و آنها که در راه ما (با خلوص نیّت) جهاد کنند، قطعاً به راه‌های خود، هدایتشان خواهیم کرد و خداوند با نیکوکاران است.»

5. بر اوست، تدبّر در جوامع روایی، به ویژه در آگاهی از اخلاق پسندیده و حالات و خصلت‌های ناروای آمده در روایات و دامن گرفتن از بدی‌ها و ناروایی‌ها؛

6. بر اوست، دائم نیایش کردن و به پیشگاه او نیاز بردن. از خدا بخواهد او را از اولیای خود قرار دهد؛ همانان که در وصف آنان فرمود:

«الذّین لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُون»3

خواسته‌هایم از او همین بود. آرزومندم در زندگی و مرگم، مرا فراموش نکند. به ویژه به گاه اجابت دعاها و پس از نمازها.

نگاشت به دست راست، نیازمندترین پرورده و نیازمند به رحمت پروردگار بی‌نیاز، محمّد فرزند تقی فرزند مجلسی، عفی‌الله عنهما.

و الحمد لله ربّ العالمین و الصلوة و السّلام علی اشرف الانبیاء محمّد خاتم النبیین و عترته الطّاهرین.4

پی‌نوشت‌ها: