جمعیت خوب، جمعیت بد

صالح قاسمي

مروری بر استانداردهای دوگانة جمعیتی در جهان

استانداردهای دوگانه، مواضع چندگانه و رفتارهای متناقض، همچون تروریسم خوب و تروریسم بد، حقوق بشر غربی و حقوق بشر شرقی، دمکراسی مثبت و دمکراسی منفی، اموری نیستند که مردم و نخبگان جهان از آنها بی‌اطّلاع باشند. در عصر حاضر، نظام سلطة بین‌الملل و در رأس آن، «ایالات متّحدة آمریکا» اصلی‌ترین متّهم وضع و اعمال استانداردهای دوگانه و رفتارهای چندگانه و متناقض است که این راهبرد رسوا و غیرانسانی در مقولات مختلفی بروز پیدا کرده است. حمایت از سلطنت دیکتاتوری «آل سعود» و ادّعای دفاع از دمکراسی و همچنین به رسمیت نشناختن دولت رسمی و دمکراتیک حماس در «غزّه» از جمله مصادیق این چندگانه است. ایجاد و حمایت گسترده از گروهک‌های تکفیری تروریستی، مثل داعش و القاعده و هم‌زمان شعار مبارزة جهانی با تروریسم و درعین حال حمایت بی‌قید و شرط از تروریسم دولتی رژیم اشغالگر قدس، یکی دیگر از بارزترین نمونه‌های این استانداردهای دوگانه در جهان است.

کمّیت و کیفیت جمعیت کشورهای جهان در چند دهة گذشته، از موضوعاتی است که نظام سلطة غربی به شکلی هنرمندانه آن را مدیریت نموده است و با اعمال الگوهای دوگانه و هدفمند، از سویی درصدد کاهش و مدیریت جمعیت اغلب کشورهای جهان و خصوصاً جوامع مسلمان، همچون «ایران» هستند و از

سوی دیگر، افزایش جمعیت و اصلاح هرم سنّی کشورهای غربی تشکیل‌دهندة ساختار جهانی، قدرت را دنبال می‌کنند. استخدام مفاهیم مقبول انسانی، سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی و سوء استفاده از مجامع به ظاهر علمی و مرجع جهانی، از عمده‌ترین راهبردهای غرب برای نیل به اهداف مدیریت چندگانة جمعیت جهان بوده است.

بسیاری از کشورهای غربی در دهه‌های شصت و هفتاد میلادی، از تغییرات خطرناک هرم سنّی در جوامع خود نگران شدند و سیاست‌گذاری‌های جامعی را در مسیر اصلاح رفتار باروری خانواده‌ها و حفظ ساختارهای اجتماعی خود با ترمیم هرم سنّی در کشورهایشان آغاز نمودند که نمونه‌هایی از این سیاست‌ها و مشوّق‌های جمعیتی را مرور خواهیم کرد.

نکتة قابل توجّه و راهبردی در این مقوله، این است که کشورهای تشکیل‌دهندة نظام بین‌المللی سلطه، با اعمال نفوذ در سازمان‌های بین‌المللی و استخدام و هدایت این نهادهای ارزش‌گذار در سطح جهان، هم‌زمان با اعمال مشوّق‎های جمعیتی برای جوامع خود، با راهبری این مجامع بین‌المللی، سیاست مدیریت و کاهش جمعیت کشورهای به اصطلاح بلوک شرق و به خصوص مسلمان را دنبال کرده و می‌کنند که ایران اسلامی یکی از بارزترین قربانیان این سیاست‌های دوگانة جمعیتی است.

وقتی در سال 1372ه‍ .ش. (1994م.) قانون جامع تنظیم خانواده در ایران تصویب و با تمام قوا اجرا می‌شد، متولّیان و مجریان اصلی این قانون با استقبال گسترده و تشویق‌های هیجان‌برانگیز نهادهای بین‌المللی رو به رو شدند تا جایی که چندین جایزة بین‌المللی جمعیتی به برخی از اساتید دانشگاهی و مدیران دولتی مجری این قانون اعطا گردید؛ ولی وقتی در سال 1393 شمسی (2015م.) هم‌زمان با اجرای قوانین حمایتی غرب از جمعیت و خانواده، جمهوری اسلامی ایران نیز، سیاست‌های جمعیتی گذشتة خود را تغییر داد و به دنبال توقّف سیاست تحدید نسل برآمد، در برابر این موضع، فریاد اعتراض و اعلان خطر همان کشورها و مجامع بین‌المللی بلند شد. متأسّفانه باید گفت، در همین زمان، عدّه‌ای از کارشناسان دگرشیفتة داخلی نیز با چشم بستن بر قوانین حمایتی و مشوّق‌های جمعیتی در ممالک غربی و اطّلاعات و داده‌های آماری کشور، هم‌صدا با نظام سلطه، اعمال سیاست‌های تشویقی افزایش جمعیت در ایران را غیرعلمی و حتّی خطرناک وانمود می‌کنند.

برای فهم بهتر این استانداردهای چندگانة بین‎المللی، به سؤالات و گزاره‌های زیر توجّه بفرمایید؛

- آیا می‌دانید در «نروژ»، مرخّصی زوج‌هایی که بچّه‌دار می‌شوند، با دریافت 100% حقوق از 47 هفته به 49 هفته و با دریافت 80% حقوق از 57 هفته به 59 هفته افزایش یافته است؟

- آیا می‌دانید در بسیاری از کشورها، مانند «آلمان»، «لهستان»، «ایتالیا»، ایالات متّحده و... دولت دسترسی به روش‌ها و وسایل پیشگیری از بارداری را به هیچ‌وجه پشتیبانی نمی‌کند و سال‌هاست که سیاست قطعی این کشورها حمایت از باروری مبتنی بر افزایش جمعیت است؟

- آیا می‌دانید در کشورهایی، مانند «فرانسه»، آلمان و بسیاری از کشورهای دیگر که سیاست‌هایشان در جهت افزایش جمعیت است، زایمان‌ها به طور طبیعی اتّفاق می‎افتد و سزارین انتخابی ممنوعیت قانونی دارد؟

- آیا می‌دانید ازدواج برای ازدیاد نسل قوم یهود در اسرائیل، عامل مهمّی تلقّی شده و پذیرفتن آن بر هر یهودی واجب است و عوامل کنترل جمعیت، صراحتاً منع شده و در این رژیم، تعداد فرزندان مقرّر شده برای هر خانواده، حدّاقل پنج فرزند است؟

- آیا می‌دانید رتبة نرخ فرزندآوری کشورهایی، مانند فرانسه، «انگلیس» و آمریکا که ما را به کنترل بیشتر جمعیت ترغیب می‎کنند، از نرخ باروری جمهوری اسلامی ایران بالاتر است و کاهش شدید نرخ باروری در ایران در دهه‎های هشتاد و نود میلادی، هم‌زمان با افزایش نرخ باروری در این کشورها بوده است؟

قابل تأمّل است اگر بدانید:

- آلمان سالانه بیش از 27 میلیارد دلار به عنوان یارانه‎های حمایتی از فرزندآوری خانواده‌ها تخصیص می‎دهد؛

- فرانسه، مبلغ ۱۰۰۰ یورو به عنوان سیاست تشویقی برای کسانی که سومین فرزند خود را به دنیا بیاورند، پرداخت می‎کند. ضمناً تمامی خانواده‌های فرانسوی که فرزند زیر سه سال دارند، ماهیانه مبلغ 18.243 یورو به ازای هر فرزند، کمک هزینه دریافت می‌کنند؛

- دولت «روسیه» به خانواده‌هایی که فرزند دوم آنها به دنیا بیاید، 450.000 روپل معادل حدود 15.000 دلار که معادل حدود دو سال حقوق یک کارمند روسی است و به ازای تولّد فرزند سوم نیز یک قطعه زمین، به مساحت 600 تا 1000 مترمربع اهدا می‌کند. همچنین کمک هزینة ماهانه 80 دلار در سه سال نخست زندگی کودک، از مشوّق‌های مالی دولت روسیه برای خانواده‌هاست.

- در مهدکودک‎های «دانمارک»، هر مربّی تنها با تعداد انگشت‌شماری کودک کار می‎کند؛

- در انگلستان، برای خانواده‌های دارای فرزند، حقوق هفتگی در نظر گرفته شده است؛ به این شکل که برای فرزند اوّل 3/20 پوند و برای هر فرزند بیشتر 4/13 پوند بیشتر پرداخت می‌شود.

- کاهش شدید مالیات بر درآمد برای خانواده‌های فرزنددار، اعطای اعتبار و کمک هزینه‌های تولّد، مهدکودک‌ها، مراکز نگهداری کودکان و شهریة دانشگاه برای فرزندان و مقرّرات پذیرش مهاجران خارجی و اعطای اقامت دائم که سالانه با پذیرش حدود 900.000 مهاجر عملی می‎شود، از جمله سیاست‎های حمایتی ایالات متّحدة آمریکا برای رسیدن به هدف اعلان شدة جمعیت 600 میلیونی در 80 سال آینده است.

ناگفته پیداست که نظام سلطه در اقدامی کاملاً هدفمند و هوشمند، جمعیت کشورهای جهان را به دو دستة جمعیت خوب و جمعیت بد تقسیم نموده و با اعمال مخفیانة سیاست‎ها و استانداردهای دو و چندگانه درصدد مدیریت و کنترل جمعیت کشورهای شرقی و جوامع مسلمان، همچون جمهوری اسلامی ایران بوده است و هم‎زمان هدف اصلاح رفتار فرزندآوری خانواده‎های خود و افزایش جمعیت کشورهای غربی را دنبال می‎کند.

در بررسی و فهم علل ایجاد سیاست‌های چندگانة جمعیتی در جهان، توجّه به چند رخداد اجتماعی مفید خواهد بود. طیّ حدود شصت سال گذشته و به دنبال نمایان شدن آثار و تبعات کاهش شدید نرخ رشد جمعیت در بسیاری از کشورهای غربی و آمریکا و ادامة رشد جمعیت در کشورهای شرقی و اسلامی و همچنین در پی تبدیل شدن جمعیت به یکی از مؤلّفه‌های بسیار راهبردی قدرت و تمدّن، دورة نوینی از سیاست‎ها و استانداردهای چندگانة جمعیتی در جهان آغاز شد. در این دوره بود که نظام سلطة بین‌المللی در حالی‌که کشورهای به اصطلاح کمتر توسعه‌یافته را با ابزار سازمان‌های بین‌المللی، به کنترل جدّی جمعیت ترغیب و تشویق می‎کردند، خود در کشورهایشان، سیاست‌های تشویقی مهمّی را برای ترغیب خانواده‌ها به

فرزندآوری بیشتر و افزایش جمعیت در پیش گرفتند.

از طرفی، بسیاری از نظریّه‌پردازان جهانی علم اقتصاد، جمعیت را مهم‌ترین مؤلّفه و نیروی محرّک اقتصاد اعلام می‎کنند1 و از طرفی، برای برخی از کشورهای جهان، الگوی کاهش جمعیت برای توسعة اقتصاد پیشنهاد می‌شود و دائماً خطر کاهش منابع غذایی و کشاورزی، بزرگنمایی و معلول افزایش جمعیت معرفی می‌شود. در نمونه‌ای دیگر، از طرفی تئوری‌های امنیت بر پایة جمعیت در کرسی‌های علمی و آکادمیک غرب طرح و تدریس و از طرفی، حجم متراکم جمعیت در برخی کشورها عامل ناامنی و بی‌نظمی اجتماعی معرفی و نمایانده می‎شود.

هم‌اینک جهان در عصر نوینی از سیاست‎های چندگانة جمعیتی قرار گرفته است که تأمّل در اصطلاح «جنگ جهانی جمعیت» تا حدودی برای شناخت این دوره مفید خواهد بود. کشورهای توسعه‌یافته و برخی کشورهای در حال توسعه، این زنگ خطر را برای خود به صدا درآورده‌اند که با پایین آمدن نرخ رشد جمعیت و پیر شدن هرم سنّی، نرخ زاد و ولد آنها آن‌چنان پایین آمده که در آینده قادر به جبران آن نخواهند بود و باعث انحطاط اجتماعی و روند کاهشی جمعیت آنها خواهد شد؛ لذا این کشورها به تازگی مشوّق‌های بسیاری را برای افزایش جمعیت و تولّد بیشتر نوزادان در نظر گرفته‌اند؛ ولی هم‌زمان اسناد زیادی که از قضا بسیاری از آنها متعلّق به «سازمان ملل متّحد» هستند، اثبات می‌کند که از سال‌ها پیش، طرح‌های بین‌المللی مهمّی برای کاهش منطقه‎ای جمعیت جهان توسط برخی از قدرت‌های غربی تدوین شده است. اظهارات افراد متنفّذ و سازمان‌های بین‌المللی مختلف نشان می‌دهد که این نقشه، هنوز هم در دستور کار غربی‌ها قرار دارد.

اساس و مبنای کاهش تعمّدی و هدفمند جمعیت یا همان جمعیت‌زدایی، فرمولی است که خواصّ سیاسی در غرب، علاقة بسیاری به آن دارند. «دیالکتیک هگلی» طرز تفکّری است که بر سه مرحله استوار است: مشکل، واکنش و راه حل. مشکل را درست کنید، واکنش را ایجاد نمایید و راه حل را ارائه دهید. در عصر حاضر، به وضوح می‎بینیم که بالاترین مقامات غربی، چگونه در مسئلة جمعیت جهان، مشکل را ایجاد کرده، واکنش را شکل داده و راه حلّی مرگبار را هم ارائه نموده‌اند. نکتة بسیار مهم اینکه این نخبگان جهانی، با اعمال هوشمندانة استاندارد دوگانه از جمعیت مطلوب، طرح‎های کاهش جمعیت کشورهای کمتر توسعه‎یافته و خصوصاً اسلامی را از طرق متعدّد، مثل نهادهای بین‌المللی دنبال می‌کنند و در همان حال، برنامه‎های جامعی از سیاست‎ها و مشوّق‎های افزایش جمعیت را برای برخی از کشورهای غربی تجویز می‎نمایند و با دقّت کامل و تمام قوا در دستور کار قرار می‎دهند.

در ادامه، به اظهارنظرهایی می‌پردازیم که توسط مقامات و سازمان‌های غربی و بین‌المللی دربارة مشکل جمعیت در دنیا و معضلات پیش روی آنها برای تحقّق اهدافشان و همچنین لزوم حفظ جمعیت اقلّیتی از جوامع ثروتمند و صاحب قدرت در جهان مطرح شده است.

بری کامنر2 سیاستمدار و بیولوژیست آمریکایی در کتاب خود، موسوم به «صلح کردن با سیّاره» می‌نویسد:

پیشنهادهایی مطرح شده است که می‌تواند ملّت‌های عقب‌مانده را به کام مرگ بکشد. طرح‌هایی برای مجبور کردن افراد، به داشتن تعداد محدودی فرزند وجود دارد؛ چه با استفاده از ابزارهای فیزیکی و چه حقوقی. اکنون کارشناسان به ما می‌گویند: به جای گسترش تلاش‌های خود، برای کمک به مردم گرسنه و ضعیف در جهان، این تلاش‌ها را محدودتر کنیم تا نسل مفید بشر محفوظ بماند.3

ژاک کوستو4 بوم‌شناس و محقّق فرانسوی سال 1991م. در مصاحبه با مجلّة «یونسکو کوریر» دربارة لزوم مدیریت دوگانة جمعیت جهانی می‌گوید: خیلی بد است که مجبوریم این را بگوییم؛ امّا جمعیت مفید دنیا باید تثبیت شود و به این منظور، باید روزی 350 هزار نفر از جمعیت غیرمفید را حذف کنیم.5

برتراند راسل6 فیلسوف، تاریخدان و فعّال سیاسی و اجتماعی مشهور انگلیسی در کتاب «تأثیر علم در جامعه»، در سال 1953م. می‌نویسد: من وانمود نمی‌کنم که کنترل بارداری تنها راه جلوگیری از افزایش جمعیت جهان است. جنگ و کشتار تاکنون در این مورد، ناامیدکننده ظاهر شده است؛ امّا شاید جنگ‎های باکتریایی و بیولوژیکی مؤثّرتر باشد. اگر بتوان در هر نسل، یک بار «مرگ سیاه»7 را در سراسر جهان گسترش داد، بازماندگان ارزشمند جهانی می‌توانند آزادانه و بدون اینکه جهان بیش از حد، پر شود، تولید مثل کنند. سه راه برای ثبات جمعیت مفید جهانی هست: کنترل بارداری، کشتن نوزادان و مردم با جنگ‌های بسیار مخرّب و بدبخت کردن عموم مردم جهان، به استثنای یک اقلّیت قدرتمند و مفید.8

تئودور روزولت9 رئیس‌جمهور اسبق آمریکا در 3 ژانویه 1913م. طیّ نامه‌ای به چارلز داونپورت10 از بیولوژیست‌های برجستة آمریکایی و طرفدار ایدئولوژی اصلاح نژادی هدفمند انسان‌ها می‌نویسد: من شدیداً دوست دارم که انسان‌های غیرمفید و نادرست، به طور کامل از زاد و ولد منع شوند. این کار باید هنگامی که ماهیت شیطانی این افراد به اندازة کافی آشکار شد، انجام شود. جنایتکاران و افراد کم‌عقل جهان باید عقیم شوند تا نتوانند فرزندی از خود به جای بگذارند. باید روی زاد و ولد افراد و جوامع مطلوب و مفید جهانی تمرکز کرد. جامعة جهانی به هیچ عنوان نباید به افراد فاسد، اجازة تکثیر نوع خود را بدهد؛ هر کشاورزی که اجازة زاد و ولد به همة دام‌های خود نمی‌دهد. یک روز ما متوجّه خواهیم شد که مهم‌ترین وظیفه و وظیفة غیرقابل اجتناب شهروندان خوب جهانی این است که خون خود را بعد از خودشان در جهان باقی بگذارند؛ یعنی اینکه نباید اجازة تداوم نسل مردمی را بدهیم که از نوع نامناسب جمعیت جهان هستند. مشکل بزرگ تمدّن این است که بتواند امکان افزایش افراد باارزش در مقابل عناصر کم‌ارزش یا مضر در جمعیت جهان را تأمین کند.11

طرح سرّی ایالات متّحده با عنوان nssm200 و با هدف مدیریت جمعیت جهان

هنری کیسینجر12 نظریّه‌پرداز و وزیر خارجة اسبق آمریکا در سال 1974م. برنامه‌ای را ارائه کرد که طیّ آن، از غذا به عنوان یک سلاح استفاده می‌شد. این برنامه را در «یادداشت شمارة 200»13 در سند تحقیقات امنیت ملّی سال 1974م. می‌توان دید. عنوان این یادداشت «پیامدهای جهانی رشد جمعیت برای امنیت و منافع آمریکا» نام داشت و یک سال بعد، یعنی در ماه نوامبر سال 1975م.، به عنوان سیاست رسمی، جرالد فورد، رئیس‌جمهور وقت آمریکا به تصویب رسید. این یادداشت، یک طرح مخفیانه برای کاهش جمعیت در کشورهای کمتر توسعه‌یافته، با استفاده از کنترل جمعیت و به طور ضمنی، جنگ و قحطی بود. این در حالی بود که آمریکا و غرب اجرای سیاست‎های کنترل جمعیت در کشورهای خودشان را برنمی‎تافتند. از نظر کیسینجر، شهروندان جامعة جهانی به دو دستة مولّد و خورندة بی‌مصرف تقسیم می‌شوند که باید ضمن کاهش جمعیت انسان‌های بی‎مصرف، از نسل انسان‌های به زعم خودشان مفید و قطعاً غربی محافظت نمود. وی در سال 1978م. و پنج سال بعد از دریافت جایزة صلح نوبل، می‌گوید:

سیاست آمریکا و غرب برخلاف خود، در قبال کشورهای جهان سوم، باید سیاست جمعیت‌زدایی باشد.14

باید نخبگان جامعه در این موضوع بیندیشند که: چرا در زمانی که به ایران به دلیل اجرای برنامة تنظیم خانواده در سال 1372ه‍ .ش. جوایز بین‌المللی جمعیت

داده می‌شد، ایالات متّحدة آمریکا یکی از ناموّفق‌ترین کشورهای جهان در امر تنظیم خانواده و کاهش جمعیت معرفی شد؟ چرا هم‌زمان با مقطعی که مجامع بین‌المللی و دولت‌های غربی، ما و کشورهای مسلمان دیگر را برای کاهش بیشتر جمعیت تشویق می‌کردند، در کشورهایی، همچون ایالات متّحدة آمریکا، «اتحادیّة اروپایی» و رژیم صهیونیستی، قانون مشوّق‎های جمعیتی و سیاست‌های افزایش جمعیت، به صورت گسترده اجرا می‌شد؟

دکتر چارلز راون هولت15 مدیر پیشین صندوق جمعیت سازمان ملل متّحد می‌گوید: کنترل جمعیت برای حفظ عملکرد طبیعی مصالحِ تجاریِ ایالات متّحده و غرب در سراسر جهان، ضرورت دارد. به نظر می‌رسد که شاید از دو طریق، بتوان از رسیدن جمعیت به ده میلیارد جلوگیری کرد؛ باید نرخ زاد و ولد کنونی، به سرعت کاهش یابد و همچنین باید نرخ مرگ و میر بالاتر رود. راه حل دیگری متصوّر نیست.16

پروژة مطالعة «امریکن اینترپرایز» بر روی تحوّلات جمعیت در دنیای اسلام

دکتر نیکولاس اِبِرشتات17 از محقّقان برجستة «انستیتو اینترپرایز»18 آمریکا در مقاله‌اش با عنوان «کاهش باروری در جهان اسلام؛ تغییری فاحش که در کمال تعجّب، کسی متوجّه آن نشده است»19 به حقایقی اشاره می‌کند که در فهم رفتارها و استانداردهای کاملاً دوگانه و مغرضانة غرب در موضوع جمعیت جوامع غربی و جمعیت مسلمانان بسیار راهگشاست. وی با استفاده از داده‌های به دست آمده از ۴۹ کشور و محدوده‎های جغرافیایی دارای اکثریت مسلمان دریافت که به طور میانگین، نرخ باروری در سال‌های ۱۹۷۵-1980م. و ۲۰۰۵-۲۰۱۰م.، حدّاقل 44% کاهش یافته است، حال آنکه کاهش نرخ باروری در کلّ جهان 32% بوده است. ۲۲% از کشورها و جوامع مسلمان، شاهد ۵۰% یا بیشتر کاهش باروری بوده‌اند و متأسّفانه بیشترین کاهش باروری که در سه دهة گذشته کاهش 70 درصدی باروری را شامل می‌شود، در ایران اسلامی، به وقوع پیوسته است. ابرشتات در قسمتی از این مقاله می‌گوید: کاهش نرخ باروری در ایران، طیّ سی سال گذشته حیرت‌انگیز و معادل 70% بوده است. این میزان یکی از سریع‌ترین و چشمگیرترین آمارهای کاهش باروری در تاریخ بشر بوده است.

واقعیت این است که با تغییرات سریع و نگران‎کنندة هرم جمعیت در کشورهای غربی، برنامه‌ریزی‌های گسترده‌ای جهت کاستن و جوانی‌زدایی جمعیت کشورهای مسلمان در جهان صورت می‌گیرد؛ چراکه غربی‎ها خوب به یاد دارند که حدّاقل تا قرن چهارم هجری تحت سیطره و غلبة علوم و تمدّن اسلامی بودند و منابع و تولیدات علمی مسلمانان، عمدة ارجاعات علمی دانشمندان غربی را شامل می‌شد و در یک کلام، کشورهای غربی از افزایش جمعیت مسلمانان و ایجاد پنجرة جمعیتی در کشورهای مسلمان و در نتیجه، تولّد و شکوفایی دوبارة تمدّن نوین اسلامی که طلیعة ظهور آن بعد از انقلاب اسلامی ایران به وضوح در دنیای اسلام قابل مشاهده است، به شدّت هراس دارند. به یاد داشته باشید که یکی از مقدّمات راهبردی، داشتن یک اقتصاد شکوفا، امنیت پایدار، جامعة شاداب و در یک کلام، شرط اساسی ساختن تمدّن نوین اسلامی، بالندگی جمعیت است؛ در حالی‌که اگر با همین الگو پیش برویم تا حدود سی سال آینده، اکثریت آماری جامعة ایران را کهنسالان تشکیل خواهند داد.

در کمال ناباوری، باید اعتراف کرد ایران تنها کشوری است که با وجود اینکه کلّیة آمارها و داده‎های ملّی و بین‌المللی حاکی از سقوط بی‎نظیر نرخ باروری و پدیدة قریب الوقوع سونامی سالمندی در ایران است، امّا همچنان کارشناسان جمعیتی در کشور، به دو دسته تقسیم می‎شوند. متأسّفانه عدّه‎ای از کارشناسان که اغلب همان مجریان برنامة کنترل جمعیت در دهة 60 و 70 هستند، هنوز هم به دنبال تخطئة سیاست‎های نوین جمعیتی بوده و درصدد کاهش بیشتر جمعیت کشور هستند. یک روز آمارها و آینده‎پژوهی‎های جمعیتی را دستکاری نموده و اطّلاعات غیرعلمی منتشر می‎کنند و هم‌زمان با مساعدت‎های کشورهای غربی در ایران، همایش ضدّجمعیتی برگزار می‌نمایند و روز دیگر، سالمندی جمعیت را یک فرصت طلایی برمی‎شمارند. گاهی سنّ سالمندی را به 65 ارتقاء و تحریف نموده و بعضاً به جای اظهارنظرهای مستند و علمی، به موضع‎گیری‎های سیاسی در مقولة جمعیت روی می‎آورند و سیاست‎های نوین جمعیتی را برآمده از اطّلاعات غلط ارزیابی می‎کنند. گویا عدّه‎ای در قامت کارشناس جمعیت که از قضا، تحت‎الحمایة کامل دولت یازدهم نیز هستند، برای خویش، رسالتی جز تحقّق اهداف دفتر جمعیت «سازمان بهداشت جهانی» که همان جمعیت‌زدایی از ایران اسلامی است، متصوّر نیستند.

روند سقوط نرخ باروری در ایران

نگارندة این سطور بر این باور است، چنان‌که این دسته از کارشناسان مدّعی علم که در بسیاری از امور، غرب و محصولات و داده‎های آن را حجّت موجّه و حقیقت لایتغیّر می‎انگارند. ای کاش در مقولة مدیریت جمعیت و سیاست‎ها و مشوّق‎های جمعیتی نیز به این قبلة آمال خویش اقتداء نموده و از تجارب و سرگذشت مهندسی اجتماعی جمعیت در غرب درس گرفته و به روش حال حاضر جوامع غربی عمل می‎کردند!

پی‌نوشت‌ها: