خدا برساند صاحب کار را

آيت الله العظمي بهجت

در خلوتمان با خدا، تضرّعمان، توبه‌امان، نمازهایمان، عباداتمان، مخصوصاً دعای شریف «عَظُمَ‏ الْبَلَاءُ وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ و...» را بخوانیم؛ از خدا بخواهیم برساند صاحب کار را [تا] با او باشیم. حالا اگر رساند که رساند؛ اگر نرساند، دور نرویم از کنار او. از رضای او دور نشویم، او می‌بیند، او می‌داند حرف‌هایی که ما به همدیگر می‌زنیم.

او «عَيْنُ‏ اللهِ‏ النَّاظِرَةُ وَ أُذُنُهُ الواعیة» [است] و جلوتر از ماها می‌شنود حرف ما را؛ بلکه خودمان که حرف می‌زنیم، این صدا از لب می‌آید به [طرف] گوش، فاصله‌ای دارد. او جلوتر از این فاصله، حرف خودمان را می‌شنود، [زودتر] از خودمان، کلام خودمان را؛ آن‌وقت [آیا] ما می‌توانیم کاری بکنیم که او نفهمد؟ می‌توانیم کاری کنیم که او نداند؟