رضا بابايي
شيدا از آن شدم كه نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه‌گري كرد و روي بست
اي هميشه مهربان! سلام!
خواهش ما را اجابت نيست؟
گريه، تا كدامين سحر؟
هنوز هم شربت تلخ انتظار؟ و هنوز تو در آن سوي پردة غيبت؟
از مادر، گمنام زاده شديم؛ با پدر از تو بسيار گفتيم؛ عروسان چمن را خواهران خود ناميديم؛ به تشييع هر شهيد كه رفتيم، با داغ برادر برگشتيم؛
چه قصه‌ها كه از تو، مادربزرگ نمي‌گفت! چه مهرباني‌ها كه شيارهاي پيشاني پدربزرگ از تو حكايت نمي‌كرد! همه را يكايك به سرانگشت دلواپسي ورق زديم تا نام تو را ميان آن‌ها بيابيم.
تو از ما گمنام‌تر بودي؛ شگفتا!
ما از تو غايب‌تر؛ حسرتا!
تو مهرباني را از خداي خود، آموختي، خُرّما!
از ما، آنچه برنيامد، تو بر آوردي، مرحبا!
تا ديدار، راهي بيش از آن چه پيموده‌ايم، مانده است آيا؟
غبار راه خستگي بر سر و رويمان ريخت. ريخت و با اشك درآميخت. از آن خاك و اين آب، گلي ساختيم، و كلبه‌اي و پنجره‌اي و ايواني پر از قناري‌هاي آزاد
روز، آنگاه كه به بدرقة خورشيد، نيلگون مي‌شد، من بودم و يك ايوان قناري، و يك جام پر از خالي.
مي‌نشستي، نگاهي به آسمان مي‌انداختي؛ نگاه تو بر نمي‌گشت كه با خود رودخانه‌اي از افق مي‌آورد؛
رودخانه‌اي شتابان چون تير آرش، و شادان مثل زمزم، مي‌آمد و جام خالي مرا از پر، سرشار مي‌كرد.
من از آن جام، در كام قناري‌ها مي‌ريختم، و تو در نيلگون روزي ديگر، افقي و رودخانه‌اي ديگر وعده مي‌كردي.
اي هميشه بيدار! سلام!
نمي‌خواهي خواب‌آلوده‌اي را از تلخي خواب ناكام، برپا دهي؟ دست گيري و تا چشمة صبحگاهي، شانه به شانه، پيش‌بري؟ تا آب، خواب از او بسترد، تو ماهي كلك آري به تحرير، و تنديس اميد بنگاري؟ اي خيال انگيزترين كلك مانا!
هزار شاهد خندان، بر سر و روي من بوسه مي‌زنند، اگر تو يك بار گرية خود به من بنمايي.
ستارگان، يك يك بر پاي من مي‌ريزند، اگر تو در بازار قلب من، به آسمان نگاه بفروشي.
چه خرّم درختاني در باغچه من، شاخه درهم كنند، اگر گردي از قباي تو بر دامان من بنشيند.
چه صبح‌ها كه به تاريكي شب، حسرت برند، اگر باد از طرّة مشكبوي تو نافه گشايي كند.
اگر ترنم، دعاي تو در گوش باغ، رقصيدن گيرد، ديگر هيچ عندليب آواز بر نياورد.
اگر سياهي شب را ببيند كه چه گون، ماه نقره تاب، تو را در آغوش مي‌گيرد، هرگز به خود نخواهد باليد، سپيدي.
هنوز دست موسي مي‌درخشد، هنوز افسون عيسي جان مي‌بخشد، هنوز خون يحيي مي‌جوشد، هنوز آواز داوود، آب را به پشت بر مي‌گرداند، هنوز تخت سليمان، حجلة بلقيس است. هنوز خشت‌هاي كعبه، ابراهيم را از ميان آتش به سوي خود مي‌خواند، هنوز اسماعيل ذبيح خداست، اگر... اگر ثناگوي تو باشند.
اي ديدار تو را هزار جان رايگان! كمينه دانش خو آموختگان عشق، فرياد جانسوزي است كه در كوچه باغ‌هاي حيرت، دست مي‌افشاند، پاي مي‌كوبد، سر مي‌سايد، و گريه مي‌راند.
مرا كه در اين بن‌بستِ آسمان نما، حنجره مي‌درانم. به خارخار ترديد مبتلا مكن.
فرياد از آن روزي كه در نيايش خدا، به خواهش تو ننشينم.
نفرين به آن دعايي كه تو را نمي‌خواند.
اي خورشيد! هميشه از نور محروم باشي اگر در خون نشستن غروب را اشارت روزگار هجران نداني. اي فلك! هميشه حيران به گرد خود، بيهوده بچرخي اگر قد خميدة ما را سهل گيري!
مباد و هرگز مباد آن روز سياهي كه شام آن، چاه غيبت را بيارايد و ماه فرج را از ياد برد.
اي خورشيد شب افروز، اي ماه! هميشه به كور سويي از كرم شب‌تاب، محتاج باشي، اگر گهوارة انتظار مادران ما را نجنباني.
اي همة آدمها! به هر آستين خود، هزار ابليس پروريد، اگر مهدي موعود را از ياد بريد.
و تو اي موعود! به خدايي كه تو را به پيران نوبخت، وعده داد، سوگند، كه تو هميشه از نظر غايب نخواهي ماند؛ كه پرده‌هاي غيبت افتادني است. و پرچم ظهور از هم اينك، اهتزاز خود را بر بام هستي، سماع مي‌كند.
اي خورشيد! هميشه حيران به گرد خود، بيهوده بچرخي اگر قد خميدة ما را سهل گيري.1
تا خوبي تو ادامه دارد
دمخانة من، نفس بر آرد
هر نقش كه از تو مي‌زند كلك
تصوير خيال مي‌نگارد
مردي نه، كه نرد عشق بازد
ابري نه، كه عاشقانه بارد
يك عمر، مرا بيازموديد
بي‌پرده بگو: قبول يا ردّ؟
يك سجده به خاك عشق بهتر
از هر چه كه آدمي گزارد
نه چشم كه ابر نقره بار است
از بس كه ستاره مي‌شمارد
جز آب زلال مهرباني
در كام عطش نمي‌گوارد
من رفتني‌ام، ولي بدانيد
اين قصه هنوز ادامه دارد.
پي‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱