شعر

قبله عشق

با چشم دل هر لحظه، تماشا كنم ترا

در كوي عشق، قبله زيبا كنم ترا

مجنون رخت گردم و ليلا كنم ترا

‌كي رفته‌اي ز دل كه تمنا كنم ترا

كي بوده‌اي نهفته كه پيدا كنم ترا‌

خورشيد نخوانم كه تويي ماوراي نور

در جلوه‌اي هر آينه و مي‌شوي ظهور

اي چشم و جان و دل كه تويي مايه سرور

‌غيبت نكرده‌اي كه شوم طالب حضور

پنهان نگشته‌اي كه هويدا كنم ترا‌

چشمان دلرباي تو جان مي‌برد ز تن

در عشق و غمزه‌گري ماهري به فن

با غمزه‌گر آتش به دل ما زني، بزن

‌با صدا هزار جلوه برون آمدي كه من

با صدا هزار ديده تماشا كنم ترا‌

اي كاش كوي دلشدگان مي‌زدي سري

تا مي‌گشودي از سر رحمت به ما دري

اي آنكه از لطافت گل، لطيف‌تري

‌مستانه كاش در حرم و دير بگذري

تا قبله‌گاه مونس و ترساكنم ترا‌

هر شب به ياد روي تو من اقتدا كنم

برگرد روي ماه تو پروانه‌اي منم

رخصت اگر به حريم تو يابم اي صنم!

‌خواهم شبي نقاب ز رويت برافكنم

خورشيد كعبه، ماه كليسا كنم ترا‌

يك ره اگر به سوي من آيي نگار من!

يك دم اگر تو نشيني كنار من

از چهره براندازي از نقاب يار من!

‌زيبا شود به كارگه عشق كار من

هر گه نظر به صورت زيبا كنم ترا‌

خورشيد را اگر ز كرامت به من دهند

مهتاب را اگر ز سخاوت به من دهند

فردوس را ‌رضا‌ به تمامت به من دهند

‌طوبي و سدره اگر به قيامت به من دهند

يكجا فداي قامت رعنا كنم ترا‌

رضا قاسم‌زاده

مسافری از بیکران

در دستگاه دو گیتی آشوب برپاست، بی‌تو

یک آسمان را ز باران، در بغض دریاست بی تو

گلهای پژمرده عشق، در انتظار بهارند

بازآکه بازار هستی، در چنگ صحراست بی تو

با ذوالفقار رهایی، تا خون ظلمت نریزی

میراث یاران خورشید، در دست اعداست بی تو

بر قلب سرخ شقایق، داغ عطش بازمانده است

یک کربلا زخم تردید، مهمان دلهاست بی تو

پیچیده در چاه ظلمت، فریادهای علی وار

مهتاب وار اشتیاقم، دردام شبهاست بی تو

روییده بر گونه ماه، زخم خسوفی غم آهنگ

نیلی تر از غنچه یاس، رخسار زهراست بی تو

ای مژده صبح امید، کز بی کران خواهی آمد

بر پیکر زخمی شب، زنجیر یلداست بی تو

بازآو یکدم نظر کن، بر جان بی تاب ‌احسان ‌

چشمان شب زنده داران غرق تمناست بی تو

محمد نیکخواه منفرد (احسان)

راز حضور

به یاد ماه رخسارت، دل دیوانه می سوزد

به دور شمع رویت دل، چو یک پروانه می سوزد

فکنده شور عشقت در زمین و آسمان غوغا

فتاده آتشی بردل، کز آن کاشانه می سوزد

چنان هست آفرین است آن شراب و لعل گلگونت

هزاران هست و دلداده، از آن جانانه می سوزد

در این میخانه ای ساقی، چه رازی در حضور توست

که بی تو لحظه ای جانا، می و میخانه می سوزد

به غیر از راه میخانه، رهی دیگر نداند دل

که مست از جام عشق است و بسی مستانه می سوزد

بگردان دور مشتاقان، سبوی عشق را ساقی

ز شور و جذبه آن می، لب و پیمانه می سوزد

حجاب از چهره بگشای و دمی از حجله بیرون آ

زلیخای دل ما بین، چه سان دیوانه می سوزد

عجب ویرانه ای گشت این، دل شیدا و شوریده

بسان آتشی سرکش، ز غم و یرانه می سوزد

زدی بر خرمنم آتش، دل و جان سوخت یکباره

چنان آتش که بر حالم، دل بیگانه می سوزد

تو می دانی ‌رضا‌ ما را، نباشد تاب هجرانش

چنان مشتاق آن یارم، که دل ‌دیوانه می سوزد‌

رضا قاسم زاده

جمعه ناگاه

ای که رویت منطق الطیر شگفت نورهاست

نام عطرآگین تو عطار شهر عشق ماست

هر نشابوری زانفاس تو شهری از بهشت

هر نسیمی از سرکوی تو آید کیمیاست

روی دوشت کهکشانی خسته دارد آشیان

بر جبینت فوجی از خورشید در شور و نواست

قبله ما یعنی آنجایی که سوی چشم توست

حج ما احرام در انوار تو - روحی فداست

معجزات دوالجلال تو شکوه ذوالفقار

دستهایت طالب خون خدا در کربلاست

عید ما روزی شبیه جمعه ناگاه تو

روز خضرای تجلی هایی از شمس الضحاست

بی تو دنیا شیخ صنعانی است در شب غوطه ور

بی تو هستی مثل یک تاریکی بی انتهاست

ایوبی صبور

دو دستت برگرفت از آستین تا کسب نور از عرش

که آرد در شبت داوود فانوس زبور از عرش

بمان با درد خود در انتظار حضرت موعود

که نازل می شود برخاک، ایوبی صبور از عرش

به قوتی لایموت از آسمانها خاک محتاج است

نگاه خاکیان بی نور تو افتاده دور از عرش

شبیه چشمهای روشنت یک شب دعا فرما

بباران برقنوت تشنه ام باران نور از عرش

کدامین روز می پیچد بهشتی بر تن این خاک؟

بگو کی می دمد موسیقی گرم ظهور از عرش

بیا با محشری کبرا و با غوغای رستاخیز

بگو نازل شود انفاس تو چون نفخ صور از عرش

صالح محمدی امین

مهدی بیا فدایت

دلخون شدم ز دستش وز یاد چشم مستش

افسون شدم به کویش، مجنون بوی مویش

خمار خال رویش، مست می سبویش

مژگان من سرایش، جانم بود فدایش

آرام جان یاران، آن موسم بهاران

آن نور نور سرمد، پرورده محمد (ص)

آن مقتدای غائب، بهر پدر چو نائب

آن شعر ناب هستی وی منتهای مستی

آن بود، بود بودن، سرچشمه سرودن

آن جمله جان جانان، سرمایه فقیران

ای خاتم امامت، سرمنشاء کرامت

قرآن چو در لسانت شیوا بود بیانت

دنیا به انتظار است، مدهوش و بی قرار است

بر گو چرانیائی، ای نور روشنائی

‌قاسم ‌

عدالت روشن

ای بهترین دلیل تبسم، ظهور کن

فصل کبود خنده ما را، مرور کن

چرخی بزن به سمت نگاه غریب ما

از کوچه های بی کسی ما عبور کن

ما زایر تبسم بارانی توییم

ما را به حق آینه ها، خیس نور کن

ای راز سر به مهر اهورایی و شگفت

از ذهن ما، سؤال درخشان، خطور کن

ما را به التهاب معمای خود ببر

در ناگهان جلوه خود، غرق شور کن

ما را ببر به خلوت کشف و شهود خویش

ما را به راه سیر و سلوکت، غیور کن

ما بی شکیب، نور تو را آه می کشیم

یا جلوه کن، و یا دل ما را صبور کن

روح زمین کبود شب و دشنه است و ظلم

ما را برای چیدن ظلمت، جسور کن

ای آخرین تبسم نور محمدی (ص)

جان جهان، عدالت روشن، ظهور کن

رضا اسماعیلی