اسماعیل شفیعی سروستانی
السلام عليك يا اباصالح المهدي، عجّل‌الله تعالي فرجه
نيمه شعبان ديگري از راه رسيد. در گوشه گوشه شهر و روستا بساط چراغاني و نقل و شيريني برپا شد.
نيمه شعبان ما را متذكر وقتي براي تجديد عهد مي‌كند. با كسي كه او را بهار آفريده‌هاي خداوند خوانده‌اند. مردي كه اگر نباشد، زمين بودن را تاب نمي‌آورد.
شايد اگر در مي يافتيم كه چه چيزي ارج نيمه شعبان را به آنجا رسانده كه آن را در رديف شب‌هاي قدر شناخته‌اند پي به رازي مي‌برديم كه باعث فرا رسيدن بهار زندگيمان مي‌شد. و شايد همين عدم معرفت دربارة راز نيمه شعبان باعث شده است كه امكان خلاصي از تمامي ابتلائات عارض بر حيات فرهنگي و مادي مستضعفان و ماندگان در زنجير گسترة خاك (و به ويژه مسلمين) فراهم نيايد و شيعيان در سطحي‌ترين وضع و تنها به برگزاري جشني و سوري و ميهماني‌اي آن را سپري سازند.
شايد بتوان راز اين همه را در نسيان عهدي دانست كه بيآنكه بدانيم موجب دور افتادنمان از بهشت ديدار و وصل شده است.
اگر خوب به آن چه در جهان پيرامون ما مي‌گذرد نگاه كنيم مي‌توانيم رد رسم عهد بستن و عهد گسستن را بيابيم. چيزي كه شايد بتوان با آن همه چيز را تفسير كرد. چه، در همه گوشه‌ها و زواياي اين عالم بزرگ نشانه‌هاي اين رسمِ معني دهنده به همة آمدن‌ها و رفتن‌ها، هويداست.
بسيار از رنج و دوري مي‌گوييم اما از طريق وصل هرگز. گوييا ما قصه پرداز و شاعر رنج و دوري هستيم. غافل از آن چه كه اين همه را سبب شده است.
بي شك هيچ كس در اين پهنة خاك بي عهد نمي‌زيد، حتي اگر چونان انسان امروز همة عهد بودن و زيستن را با خود و نفس خويش راست كرده باشد. چه بسيارند مردان اهل دين و ايمان كه شبانگاهان پيشاني بر خاك مي‌سايند بيآنكه متذكر عهدي باشند كه حراست از آن شرط همه رستگاري است. چونان طواف كنندگان كعبه در هنگامه‌اي كه حسين
عليه السلام، روي به كربلا و نينوا نهاده بود.
شايد بتوان همة داستان غيبت و حضور را در اين عبارت خلاصه كرد، عبارتي كه در توقيع شريف امام، عليه‌السلام، به شيخ مفيد، رحمةالله‌عليه، آمده است:
اگر شيعيان، كه خداوند توفيق طاعتشان دهد به عهدي كه به ما داشتند وفادار مي‌ماندند همانا فيض ديدار ما از آنان سلب نمي‌شد.
ديدار خورشيد تلاشي بزرگ مي‌طلبد براي نو كردن عهد. به‌همان‌سان كه هر سحرگاه پهنة زمين پردة شب را از سر مي‌اندازد تا در استقبال از خورشيد گرما و نور را شاهد باشد.
هيهات كه فرزندان آدمي براي رهايي از آنچه آنان را در بر گرفته، بر هر آستاني سر مي‌سايند الاّ آستان حضرت دوست كه همه فتوح و گشايش در دست اوست و گشوده شدن در بهاي خلاص منوط به پاي نهادن در آستان دوستي و عهد است و ما هيچ از عهدي كه به طاق نسيان وفراموشي سپرده شده سخن به ميان نمي‌آوريم.
و هيهات كه همه عهد در گرو شناخت و مهر است و ما نيمه شعبان همة سالها را تنها با نقل و شيريني و گفتگوهايي عاري از آنچه كه موجب تجديد عهد مي‌شود سپري مي‌سازيم.
چگونه است كه در ميان صدها هزار صفحه كتاب درسي كه دانش‌آموزان ما در دوره‌هاي مختلف مطالعه مي‌كنند جايي براي ذكر نام بلند آن‌كه همة رستگاري و همه بودن در گرو بودن با او و عهد با اوست وجود ندارد؟ به‌همان‌سان كه معلمان و خطيبان و سخنوران ما به آرامي از كنار اين امر مي‌گذرند و تنها به ذكر دعايي كوتاه آن هم در پايان همة سخن و قول خود اكتفا مي‌كنند.
فرزندان ما در انتظار شنيدن سرود بهارانند، از زبان آنان كه آمدن بهار را باور آورده‌اند.
فرزندان ما مهياي خواندن بهارانند اگر مادرانشان نام بهارآفرين را بر زبانشان جاري سازند.
فرا رسيدن جشن ميلاد بهار آفريده‌ها مبارك باد!