فاطمه رهبري شندي
و تو يا بقية اللَّه!
اي بقيه خدا در زمين! حبل متين، رشته پيوند آسمان و زمين! شكر و ثنا آن پروردگار مهرباني را، كه رشته پيوند خود و بندگان را هرگز از هم نگسست و با رساترين حجتها، متين‌ترين پيوندها را استواري بخشيد.
اي خليفه رحمان!
پيوند اَزلي خدا و انسان، عهد الست، موعود و آيه‌اي از وفا مي‌خواست و تو يا بقيةاللَّه، نشان وفاي آن مهربان ياري!
بي ترديد پيمان ولايت، عهد ربوبيت، و حقيقت توحيد و وحدانيت را، عظمتي شگرف همراه بود كه جز شانه‌هاي استوار مؤمنان موّحد، مخلوق را توانايي تحمل آن، هرگز نبود. كه جز عارفان مؤمن نيز به نداي اللَّه پاسخ نگفتند. جز موحدان، مؤمن نشدند و جز صديقان، بر ايمان باقي نماندند و تو يا بقيةاللَّه، زيباترين مظهر اين عظمتي. بارزترين معجز وحدانيتي. نهايت علوم كامل و صراحتف برهان واضحي!
تو قرآن ناطقي. رساترين حجّت بالغي. تو صراط مستقيم و نباءف عظيمي!
هم راه روشن و هم، روشنگر راهي. اوليترين و ظاهرترين آيت خدا و هم آيات محكماتي. سوره طه، ياسين والذارياتي. طوري، عادياتي... خليفه رحماني، قاطع‌ترين برهاني.
تو قطب عالم امكاني. سرور كائناتي. علت ممكنات و هادي مهدياتي.
يداللهي، ذات‌اللهي، روح‌اللهي، بقيةاللهي، نزديكتر از هركس به خود مخلوقاتي! (انا اقرب اليه من حبل الوريد)
كه مي‌گويد در پس پرده غيبي؟ كه از كتاب مهر و از آئين وفاي خداي رحمانف رحيم، واژه غيبت، براي هميشه محو است از بس كه هستي، لبريز از تجلي و حضور حق است. اگر عالَم سراسر، محضر اللَّه است، غيبت بقيةاللَّه را دگر چه معناي است؟!
تو همه حضور خدايي، جلوه و معنيف خدايي. آري، تو را بايد به معنا و معنويت يافت. بايد به شهود بر تو رسيد. تو را بايد به تجلي انوار وجودت در دل، يافت. هميشه همره مايي، تا ابد در دل مايي.
و از اين روي، آنانكه به حضور و ظهور تو بر دل و انديشه نرسيده‌اند، بي‌گمان زنده نه كه مرده‌اند؛ مردگاني كَميتَهَ‌الجاهليه.
و سپاس و هزاران درود و ثنا بر حق، كه ما را لايق عهد عظماي خويش قرار داد و در اين مصافحه عاشقانه، دستهاي ما را به دست يداللهي تو پيوند داد.
يا بقيةاللَّه!
نگاهمان بر آستان منور احمدي، علوي، زهروي، مهدوي و سروَريت؛ به زنجير عشق، جاودانه متصل باد!