رنگ روياهاي من

ناهيد طيبي

خواب ديدم شهر ما جارو شده است. خواب ديدم مردم همه بيدارند و كودكان قد كشيده‌اند. و بزرگترها را ديدم كه پير شده بودند و كوله‌بار تجربه بر دوششان. روستاييها براي آخرين بار در شهر وضو گرفتند و رفتند؛ رفتند تا نمازشان را در مسجد روستا بخوانند.

خواب ديدم دختران شهرمان چادري بر سر داشتند كه دوازده شكوفه بر آن دوخته شده بود.1 و پسران مساحت زمين را وجب وجب مي‌شمردند. خواب ديدم نگراني از چشمان مادران آبرو مي‌گريزد و آرامش در قلب آقاي مسجد ما جايي براي خود اجاره كرده است.

خواب ديدم در ميانه كوچه ‌اخوان الصفا‌ مردم همه جمعند. آش مي‌پزند؛ آش نذري براي سلامتي مسافر هميشگي فردايشان، كه در راه بود. ستاره‌ها از آسمان آمده بودند روي پشت‌بامها و مردم شهر ما را به هم نشان مي‌دادند. سر در هر خانه‌اي چراغي روشن كرده بودند. و بوي نم كه از آب و جاروي دختران حاجتمند به مشام مي‌رسيد چه جانفزا بود.

خواب ديدم صاحبخانه‌ها قسمتي از مازاد خانه‌هايشان را وقف مستأجرها كرده بودند و فروشنده‌ها كالاهايشان را به نسيه به مردم مي‌فروختند. خواب ديدم هيچ دختري بدون جهيزيه نبود و شترف بخت را ديدم كه بر در همه خانه‌هاي خشتي و سنگي، با در چوبي يا آهني، خوابيده بود.

و پسران در دنياي خواب من براي نجابت، متانت و اصالت به خواستگاري مي‌رفتند و در عقدها و عروسيها اولين كارت دعوت براي صاحب عصر و زمان، مهدي فاطمه، عليهماالسلام، فرستاده مي‌شد.

خواب ديدم شهر ما گلكاري شده است. سبزه‌ها سرود مي‌خوانند و گلها نيايش مي‌كنند. هيچ خانه‌اي بي‌سفره نبود و هيچ سفره‌اي خالي نبود. غم در چند فرسخي شهر ما در خانه تنهايي خود زانو در بغل گرفته بود و شاديها، كاسه كاسه به خانه‌هاي همسايه‌ها برده مي‌شد. زيبهاييها بين همه به تساوي قسمت مي‌شد و از تقسيم خوبيها هيچ كس سرباز نمي‌زد و 365 روز از سال را ‌روز نيكوكاري‌ نام نهاده بودند.

خواب ديدم مغازه‌هاي شهر ما كامپيوتري شده‌اند، با صداي اذان بسته مي‌شوند و با ‌السلام عليكم و رحمةاللَّه‌ باز. خواب ديدم نسل قفلها از شهر ما برچيده شده است.

آدمها را در خواب ديدم كه صبح را با گل سرخ آغاز مي‌كردند و شب را در كنار شب‌بوهاي سفيد و بنفش به صبح مي‌رساندند. خواب ديدم پنجره‌ها باز بودند و جوانها در سجاده‌ها جوانه مي‌زدند. هر دانه‌اي در زمين كاشته مي‌شد سر از آسمان در مي‌آورد.

دختري را ديدم به زيبايي ماه كه سبدي از جواهرات بر سر داشت، لباس حريرش با آواز بادها مي‌چرخيد و با طنازي از مشرق به مغرب مي‌رفت. هيچ چشمي اما او را ميهمان نمي‌كرد و هيچ انگشتي اشاره به او نداشت.2 گويا چشم دلها همه سير بود و هوسها در قفس.

در حرارت خوابهايم ذوب مي‌شدم كه ناگاه به شكواي خروس صبح بيدار شدم. رؤياهاي من همه بي‌رنگ بودند و بي‌روح. بيدار شدم. كوچه‌ها را ديدم پر از نيرنگ، و كودكان را كه در خواب غفلت بودند. مرداني كه هنوز در كودكي خويش دست و پا مي‌زدند و خاكبازي را حرفه‌اي شريف مي‌دانستند.

روستاييها بقچه‌هاي صداقت را در آب جوي انداخته و سيگار به دست در پي خريد كوپنهاي حرام شده بودند.

هيچ شكوفه‌اي بر چادر دختران شهرمان نديدم، يعني چادري نديدم كه شكوفه‌اي بر آن گل كند! و پسران كه سر به هوا قدم مي‌گذاشتند به نجابت و متانت و اصالت پوزخند مي‌زدند و در جستجوي كيسه‌هاي خوشبختي بودند؛ كيسه‌هايي كه امروز در دستان پدران دخترهاست و فردا به حساب داماد ريخته مي‌شود.

ديدم كه در عقد و عروسيهاي محله ما با شعار ‌يك شب هزار شب نمي‌شود‌، اولين كارت دعوت براي شيطان فرستاده مي‌شود. ديدم كه در محله ما از آش نذري خبري نيست. فرياد زدم و بازگشتم به رؤياها، به عشقها و به آرزوهايي كه شهر زيباي ما را در عصر ظهور مي‌نماياند. بازگشتم به رؤياها.

بازگشتم به رؤياها.

قم - ارديبهشت 79.

پي‌نوشتها: