نویسندگان جهانی یهود درایران (۴)

محمّد طیّب

اشاره:

کتاب نویسندگان جهانی یهود در ایران، از آثار پژوهشی، پژوهشگری سخت کوش، آقای محمّد طیّب است که در فصول مختلف آن، به معرفی نویسندگان یهودی صاحب اثر پرداخته، آنانکه آثار شاخصشان در بازار نشر ایران ترجمه و منتشر شده است.

مقدمه نگاشته‌شده بر این کتاب، حائز نکات کلیدی مهمی در بازخوانی نقش‌آفرینی نویسندگان یهود در جوامع مختلف بود که مورد توجه تحریریه نشریه موعود قرار گرفت و تصمیم بر بازنشر آن گرفته شد.

اینک بخش چهارم از این مجموعه تقدیم خوانندگان محترم می‌شود.

اعمال خشونت و سفّاکی‌های تکان‌دهنده

تاریخ یهود، هر آنگاه که در موضع اعمال قدرت بوده‌اند، از ظلم‌های مهیب آکنده است؛ برای نمونه، سه مورد را - یکی از تاریخ کهن و دو نمونه از تاریخ معاصر - با هم مرور می‌کنیم:

اوّل) عید پوریم!

عید پوریم که تا به امروز نیز توسط یهودیان جشن گرفته می‌شود، از مهم‌ترین مناسبت‌های جشن و سرور و سرمستی آنهاست که به یادبود و در سالروز یکی از بزرگترین قتل عام‌های تاریخ جهان برگزار می‌شود.1

از پوریم اوّلیه، شاید حدود دو هزار و پانصد سال گذشته است. در آن زمان، یهودیان موفّق شدند از طریق ملکه استر از پادشاه «ایران» حکم نابودی تمامی دشمنانشان را بگیرند و آن‌گونه که در «تورات» آمده است، هفتاد و هفت هزار نفر از دشمنان خود را از پای درآورند.2

برای اینکه وسعت این جنایات را درست درک کنیم، نباید ارقام کشته‌شدگان را در مقیاس جمعیت امروز جهان در نظر آوریم. لشکریان اسکندر کبیر که سرتاسر «هند» را به تصرّف درآوردند، فقط هفت هزار نفر بودند. کلّ نیروی لشکریان پارس در «ماراتون» پنج هزار نفر بود. هانیبال نیز در جنگ «كان» با یک نیروی بیست هزار نفری جنگید. از این‌رو وقتی یهودیان در کتاب مقدّس خویش می‌گویند که هفتاد و هفت هزار نفر از دشمنان پارس (ایرانی) خویش را قتل عام کرده‌اند، این رقم، برای آن عصر، رقم بسیار بسیار بالایی بوده است.3

دوم) انفجار بمب اتمی

در ششم اوت ۱۹۴۵م.4 «آمریکا» نخستین بمب اتم را بر روی شهر «هیروشیما» فرو انداخت و موجب مرگ 135.000 نفر غیرنظامی شد. در نهم اوت، آمریکا دومین بمب اتم خود را بر روی «ناگاساکی» انداخت و ۷۵.۰۰۰ نفر را کشت و مجروح کرد.5

این باور ژاپنی‌ها که متّفقین هرگز بمب اتم را بر روی یک کشور سفید پوست، مانند «آلمان» فرو نمی‌انداختند و دلیل استفادة آن علیه «ژاپن»، زردپوست بودن آنها به شمار می‌رفته،6 اگر در کنار دیدگاه‌های نژادپرستانة يهود قرار گیرد، معنای عمیق‌تری هم پیدا می‌کند.

بمب اتم، با قدرت فراوانش در کشتار جمعی، توسط یهودیان طرّاحی و ساخته شد و هم اینک نیز در اختیار ایشان است.

کشف رادیوم در دسامبر ۱۸۹۸م. رسماً توسط ماری کوری و همسرش اعلام شد. مطالعة رادیوم باعث تغییرات بنیادی در دانش بشر نسبت به خواص و ساختمان مادّه شد و مفهوم انرژی اتمی را مطرح ساخت.7

دربارة ریشة یهودی ماری کوری، چه در «فرانسه» و چه در آمریکا سخنانی مطرح

بوده است.8 عبدالله امین‌زاده ناسی، نویسندة یهودی ایرانی نیز مادام کوری را یهودی می‌داند.9

ژاک لانزمن10 نویسندة صهیونیست فرانسوی با صراحت اعلام می‌کند: دانشمندان یهودی بودند که بمب اتمی را اختراع کرده‌اند.11

آری! این دانشمندان یهودی دست‌اندرکار تولید بمب اتمی بوده‌اند:

- آلبرت اینشتین؛

- کلاوس فوخز12 از دوستان نزدیک آلبرت اینشتین؛

- لیز مایتنر؛13

- لئو زیلارد14 از یهودیان «بوداپست»؛

- رابرت اپنهایمر15 یک یهودی آلمانی که یکی از شاخص‌ترین و معزّزترین نمایندگان شووینیسم (میهن‌پرستی افراطی) جهان‌مدارانة يهودی است،

- اوتو هان؛16

- پونتكوروو،17 پروفسور ایتالیایی؛

- جانوسی،18 پروفسور مجاری،

- ادوارد تلر.19 و 20

همواره ریاضی‌دان‌های توانایی در بین یهودیان وجود داشته‌اند. علاوه بر این، اساساً به نظر می‌رسد تحقیقات اتمی با روحیه و ذهنیات یهودیان بسیار سازگار است. انفجار اتمی یک دانش نوعاً یهودی است.21

سوم) رژیم جعلی و صهیونیستی اسرائیل

کثرت جنایت‌های سازماندهی‌شدة رژیم صهیونیستی اسرائیل علیه فلسطینیان، در طول سدة گذشته، از شرح و بیان بی‌نیاز است. شقاوت‌آمیز بودن اقدامات اسرائیل علیه فلسطینیان بی‌پناه، کمترین تردیدی باقی نمی‌گذارد که ماهیت یهودیان صهیونیسم با اعمال خشونت‌های مخوف و بی‌پایان علیه اقوام دیگر همراه است.

6. روشنفکری

جلال آل احمد در سفرنامه‌اش به «هاروارد» جمله‌ای را از فورد مدکس فورد22 نقل می‌کند که بسیار قابل تأمّل است: روشنفکر همیشه نوعی جهود است.23

به نظر نگارندة این سطرها، در سراسر جهان، هر کجا که حرکت‌های به اصطلاح روشنفکری، ضدّ انقلاب‌های اصیل مردمی عمل می‌کند، ضدّ احساسات و عواطف بشری و در مسیر نابودی کانون‌های خانوادگی حرکت می‌کند، علیه آرمان‌های قوام‌بخش ملّت‌ها بر می‌خیزد، اصول مسلّم و متین اخلاقی را زیر سؤال می‌برد و خصوصاً به استهزای دین و انبیاء و اولیای الهی می‌پردازد، چه بسا که با یک حرکت جهودی رو به رو باشیم.

نوعاً آنان که در عرف رسانه‌های مشهور دنیا، لقب زیبا، ولی در واقع پوچ و دروغین روشنفکر را یدک می‌کشند، پیام‌آوران بی‌عبودیت و بی ولیّ دوران معاصرند که خروجی عملکردشان همیشه به نفع نظام سلطة جهانی بوده است.

نظام جهانی مورد نظر یهودیان سلطه‌جو، هرکجا که گروه منسجمی تحت تأثیر دین، اخلاق، فطرت و سنّت‌های ستودة خویش عمل کنند، در هم می‌شکند و نمی‌تواند منویّات خویش را عملی سازد. به همین دلیل، روشنفکر در عمل، چه

آشکار و چه پنهان، دیر یا زود، دشمن قسم‌خوردة هر چیزی است که آدمی را به آسمان متّصل می‌کند و از حيطة تأثیر و تربيتي کانون‌های پر تزویر رسانه‌ای یهود دور نگاه می‌دارد.

7. بین الملل

هرکجا که سخن از ارتباطات بین‌المللی (با تكية بسیار بر اینترنت و ماهواره)، تجارت بین‌المللی، وفاق و تعامل‌های بین‌المللی، صلح بین‌الملل، فرهنگ بین‌المللی، زبان واحد بین‌الملل، اخلاق و تربیت و آداب معاشرت مشترک بین‌المللی، روابط دیپلماتیک بین‌المللی، حقوق بین‌الملل و موضوع مهمّ جهانی شدن هست، یهود هم همان‌جاها حضور دارد و به انتظار جمع‌آوری منافع خود، نشسته است.

بی‌تردید تا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، می‌شد در یک کلمه گفت بین‌الملل، یعنی يهود؛ البتّه امروز شمّه‌ای از شرایط گذشته تغییر کرده است و امیدواریم با حضور واقعی ملّت‌ها در پهنة روابط با یکدیگر - بی‌ترجمان يهود - روابط متفاوتی در عرصة بین‌المللی شکل گیرد.

یهودی دقیقاً یعنی چه؟

یکی از نخستین کلماتی که در رویارویی صهیونیسم با انقلاب جهانی اسلام باید به طور دقیق تعریف شود، واژة یهودی است.

تعریف فرهنگ فارسی

فرهنگ فارسی، یهودی را چنین معنا می‌کند: 24 متدیّن به دین یهود /.../ گاهی به آدم جبان و ترسو و مردنی و کم دل و جرئت گفته می‌شود. در این تعریف، واژة یهودی با دو موضوع پیوند خورده است:

اوّل) دین یهودی؛

دوم) ترس و بی‌شهامتی؛ آن هم به گونه‌ای که یهودیان، ضرب‌المثل کم‌دلی شده‌اند.

تعریف اروپائیان از یهودی

نخست، سزاوار است به آرای یکی از برجسته‌ترین جامعه‌شناسان «اروپا» بپردازیم که به شکل اعجاب‌برانگیزی خود و آثارش به دست فراموشی سپرده شده‌اند؛ یعنی ورنر سومبارت.25

سومبارت می‌نویسد:

منظورم از یهودی، مردمی هستند که به دین یهود اعتقاد دارند. نیازی به توضیح نیست که گرچه در این تعریف، به عمد به ویژگی‌های نژادی کار ندارم، امّا با این‌همه آن دسته از یهودیانی را که جامعة دینی خود را ترک گفته‌اند و حتّی فرزندان و اعقاب این افراد را هم، به لحاظ تاریخی، یهودی به حساب می‌آورم. من حتّی به زنان یهودی که با مردان مسیحی ازدواج کردند و دست کم از نظر نام خانوادگی دیگر یهودی نبودند، امّا با این همه، ویژگی‌های یهودی بودن خود را از دست ندادند، کار ندارم. آدم‌هایی که مدّ نظر من هستند، یهودیانی‌هستند که به رغم ترک ظاهری دین، در خفا یهودی مانده بودند؛ این عدّه‌اند که نقش مهمّی در تاریخ بازی کردند و در سده‌های مختلف به آنها بر می‌خوریم. آنها در برخی ادوار تاریخی، بخش عمده‌ای از یهودیان را تشکیل می‌دادند؛ امّا چنان ژست و اداهای غیریهودی گرفته بودند و این نقش را با چنان مهارتی بازی می‌کردند که حتّی در میان معاصران خود، به عنوان مسیحی یا مسلمان شناخته می‌شدند. این عدّه چنان ماهرانه اصل و منشأ نژادی خود را مخفی کردند که حتّی متخصّصان عرصة تاریخ یهود هم هنوز که هنوز است، در تردیدند که خانوادة مشخّصی، بالأخره یهودی بودند یا نبودند. در مواردی که این افراد اسامی مسیحی هم بر خود نهادند، کار پیچیده‌تر می‌شود. مقامات قابل اطمینانی بر این باورند که تعداد یهودیانی که به این ترتیب، در بسیاری از شهرها زندگی مخفی داشتند، قاعدتاً باید خیلی زیاد بوده باشد؛ برای مثال، گفته می‌شود که در دهة ۱۸۴۵م. با یک تخمین معقول می‌توان ادّعا کرد که دست کم دوازده هزار یهودی در «وین» زندگی می‌کردند. در آن ایّام، تجارت کلّی فروش پارچه در دست آنها قرار داشت و در کلّ مناطق مرکز شهر، اغلب مغازه‌ها مال یهودیان بود، امّا در فهرست رسمی تاجران در سال ۱۸۴۵م. فقط نام شصت و سه یهودی ذکر شده است که از آنها با عنوان «تاجران یهودی قابل تحمّل» یاد می‌شود که اجازه داشتند فقط تعداد محدودی کالا را معامله کنند.26

اقدامات مخرّب يهود در اروپا خود می‌تواند عناوین کتب متعدّدی را تشکیل دهد که اینجا مجال پرداختن به آن نیست. به هر روی برای مقابله با يهود، نخست باید یهودی بودن به درستی تعریف می‌شد.

به دنبال شکست «فرانسه» در جنگ جهانی دوم، مارشال پتن قهرمان ملّی و محبوب فرانسویان با رعایت کامل موازین قانونی به ریاست حکومت وقت فرانسه برگزیده شد و قدرت را در دست گرفت.

حال زمان آن رسیده بود که از واژة یهودی، تعریفی در کشور فرانسه ارائه شود. مطابق قانونی که در سوم اکتبر ۱۹۴۰م. امضاء شد:

یهودی کسی است که سه نسل پدری یا مادری وی یهودی باشند یا دو نسل پدری یا مادری و همسر یهودی داشته باشد.27

یهودیان در فرانسه پیش از پتن، قدرت فراوانی را با تضعیف توانایی‌های عمومی کشور و با سوء استفاده‌های بسیار اقتصادی، سیاسی و فرهنگی از منابع ملّی فرانسویان به دست آورده بودند.

یکی از نخستین اقدام‌های پتن، کوتاه کردن دست یهودیان و فراماسون‌ها از قدرت بود. به این منظور، به خصوص لازم بود تعریف دقیقی از واژة یهودی ارائه شود؛ چرا که به موجب قانون یادشده:

یهودیان از پرداختن به مشاغل دولتی، آموزشی و فرماندهی نظامی ممنوع بودند. یهودیان نمی‌توانستند عضو شرکتی باشند که از درآمد عمومی کشور استفاده می‌کند... در هیچ حالتی یهودیان نمی‌توانستند ادارة مجلّه‌ای را برعهده داشته باشند یا برای مطبوعات مطلب بنویسند؛ مگر موضوعات به طور مطلق علمی.28

البتّه باید توجّه داشت که با پیروزی متّفقین، تمام اقدامات پتن و دوستدارانش در محدود ساختن سوء استفاده‌های یهودیان خنثی شد و یهود به طور قاطع، قدرت را در فرانسه قبضه کرد.

قانونی که در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۰م. در «آلمان» وضع شد، یهودی بودن را بر پایة دین تعریف می‌کرد. در این مقرّرات برای یهودی بودن لازم بود که سه نسل پیش یهودی باشند.29

به نظر بعضی، این قانون از قانون مشابهش در فرانسه نسبت به یهودیان با تساهل بیشتری رفتار نموده است؛ چون آلمانی‌ها یهودی بودن را بر پایة دین تعریف کرده بودند؛ حال آنکه در قانون فرانسه سخن از نژاد یهود بود. دیگر اینکه در مقرّرات آلمان برای یهودی بودن، لازم بود که سه نسل پیش یهودی باشند؛ ولی در فرانسه این ضابطه را به ملاک یهودی بودن دو نسل قبل کاهش داده بود.30

البتّه گفت‌وگو در اینکه یهودیت دین است یا از واژه و عبارت دیگری برای شناساندن دقيق‌تر آن باید استفاده کرد، در اروپا تازگی نداشت.

میان رهبران انقلاب فرانسه نیز دو گونه نگرش به الیگارشی یهودی وجود داشت. گروهی از آنان میان یهودیت به مثابه دین و یهودیت به مثابه ساختار شبه‌دولتی تمایز قایل بودند. با اوّلی مخالفتی نداشتند؛ ولی تداوم دومی را مغایر با حقوق ملّی می‌انگاشتند.

در دسامبر ۱۷۸۹م. بحث یهودیان در مجلس ملّی فرانسه مطرح شد.

مورّخان «دانشگاه عبری اورشلیم»، نظر این گروه را چنین بیان داشته‌اند:

واژة یهودی،31 نام یک آئین مذهبی نیست؛ نام ملّتی است که دارای قوانین خاصّ خود است؛ هماره طبق این قوانین عمل کرده و می‌خواهد از این پس نیز چنین کند. اگر شما یهودیان را شهروند دولت فرانسه عنوان کنید، مانند این است که انگلیسی‌ها و دانمارکی‌ها را شهروند فرانسه بخوانید؛ در حالی‌که هنوز شهروند دولت‌های خود باشند.32

معنای «یهودی» در آمریکا

دربارة اینکه چه کسی را می‌توان یهودی دانست و چه کسی را نه، وضعیت در آمریکا به گونه‌ای دیگر است.

شماری از خاخام‌های اصلاح‌طلب ایالات متّحدة آمریکا، مقولة جدید نسب پدری را مطرح ساختند. آنان بر این امر حکم دادند که اگر یکی از والدین بچّه - پدر یا مادر - یهودی باشد، فرزند یهودی است.33

دکتر موریس ان. کرتزر، خاخام آمریکایی و از مدیران «کمیتة یهودی آمریکا» در پاسخ به این پرسش لئو روستن که به چه کسی یهودی می‌گویند، می‌نویسد:

پاسخ به این سؤال در قالب تعریفی کلّی دشوار است. همان‌طور که یکی از عالمان برجسته اظهار داشته، پیچیده‌ترین جنبة هویّت یهودی آن است که مطمئن نیستیم آیا یهودی بودنش سر در شرایط محیطی داشته یا ریشه در اعتقادی راسخ. یهودی به کسی می‌گویند که یهودیت را می‌پذیرد. این تعریفی مذهبی است و نیز یهودی کسی است که جدا از پیوستگی ظاهری دینی، تعلیمات آئین یهود، یعنی اخلاقیات، شیوه‌های تفکّر و ادبیات آن را متعلّق به خود می‌داند. این تعریفی فرهنگی است که می‌توان دربارة یک یهودی گفت و باز یهودی به کسی می‌تواند اطلاق شود که هم او خود را یهودی بشمارد و هم جامعة وی را. این تعریفی عملی و واقعی از یک یهودی است. به عبارت دیگر، یهودی بودن می‌تواند سر در شرایط محیطی، اعتقاد و شیوة رفتار داشته باشد.34

او در پاسخ به این پرسش که: آیا یهودیان معتقدند که یهودیت تنها دین واقعی است؟ می‌نویسد: ... یهودیان اجازة چنین قضاوتی را در مورد پیروان هیچ دینی به خود نمی‌دهند. کتاب دعایمان می‌گوید: «پرهیزکاری تمامی امّت‌ها ارزشی جاودانه دارد.» ما یهودیان می‌دانیم که سلسله جبال ایمان، قلّه‌های فراوان دارد که همه می‌خواهند سر به ثریّا بسایند.35

کرتزر همچنین در پاسخ به این سؤال که: آیا یهودیان سعی می‌کنند افراد غیریهودی را به آئین خود در آورند؟ می‌گوید: خیر. یهودیت جدید توجّهی به تبلیغات دینی نشان نمی‌دهد. قرن‌هاست که یهودیان هیچ فعّالیت تبلیغی جدّی صورت نمی‌دهند. یهودیان از همة کسانی که با ایمانی استوار یهودیت را می‌پذیرند، پیوسته به گرمی استقبال می‌کند. آئین ما هیچ تمایزی بین یهودی‌زاده و آنکه در اصل یهودی نبوده، نمی‌گذارد. امروزه بسیار کسان به دین یهودی در می‌آیند و این امری نامتعارف نیست. من خود در مرام یهودی شدن تعدادی از پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها شرکت داشته‌ام. در سال‌های اخیر رشد قابل ملاحظه‌ای در روی آوردن به یهودیت وجود داشته است. ناگفته نماند که برخی از خاخام‌ها سعی می‌کنند تا اقدامات تبلیغی کهن را به صورتی تازه برای جذب غیریهودیان از سر گیرند.36

وی در جای دیگر می‌افزاید: از آنجا که هویّت یهودی به ایمانش است، نه در رنگ پوست، قرن‌های متمادی است که یهودیان سیاه‌پوست وجود دارند. قبيلة فالاشاز37 در «حبشه»، یهودیانی هستند که اصل و نسبشان را به سلیمان نبی، پادشاه یهود، می‌رسانند. اینان همچنین تمامی اصول دین یهودی را مراعات می‌کنند.

در ایالات متّحده هزاران یهودی سیاه‌پوست و بیش از ده کنیسه وجود دارد که خاخام‌هایشان سیاه‌پوست هستند.38

اگرچه بعضی معلوماتی که کرتزر می‌دهد - مثلاً در مورد وجود یهودیان سیاه‌پوست - قابل بحث است، امّا یافته‌های دیگر تحقیق حاضر، ابداً آنچه را خاخام كرتزر و لئو

روستن نسبت به نژادی نبودن یهودیت و همچنین احترام یهودیت نسبت به ادیان دیگر و پیروانشان در پی القای آن هستند، تأیید نمی‌کند.

ضمناً از یک نکتة بسیار مهم در نقد پرسش‌ها و پاسخ‌های ردّ و بدل شده بین لئو روستن و خاخام کرتزر، نباید غفلت کرد: لئو روستن هم یهودی است.39 به دیگر معنا در کتاب «فرهنگی تحلیلی مذاهب آمریکایی»، این یهود است که هم خویش را معرفی می‌کند و هم به تحلیل مذاهب دیگر می‌پردازد.40

اصولاً در نگاهی عمیق‌تر، سخن از این است که آیا مرام یهودیان را می‌توان به معنای دقیق کلمه دین نامید؟ اگرچه در حقوق اسلامی با یهودیان و مسیحیان یکسان رفتار می‌شود و هر دو گروه از اقلّیت‌های دینی محترم شمرده می‌شوند،41 امّا تفاوت مهمّی نیز میان این دو وجود دارد: برخلاف روش مسیحیت - و نیز دین مبین اسلام - یهودیان نمی‌توانند کسی را که با ایشان پیوند خونی ندارد، به دین خود در بیاورند. از خصوصیات مهمّ هر دین، جنبة ترویجی آن است و اینکه هر کس که بخواهد، بتواند به آن دین درآید؛ ولی در مورد یهودیت چنین نیست. به معنای دیگر، مطابق تعالیم دینی یهود، غیریهودی را هرگز نمی‌توان یهودی ساخت.

دین یهود دین تبلیغی نیست؛ بلکه دینی است بسته و غير تبلیغی؛ زیرا یهودیان خود را برترین ملّت‌ها و نژاد عبری را بهترین نژادها می‌شمارند. از این‌رو معتقدند که فقط نژاد یهود باید پیرو دین یهود باشد. بنابراین تعداد یهودیان همیشه منحصر به قوم یهود و از این جهت، کم بوده است.42و43

تحسين حلبی، نویسنده و پژوهشگر فلسطینی در شرح این موضوع می‌نویسد: هزاران سال است که «تورات» و «تلمود» مبانی فکری دین یهود را تشکیل می‌دهند؛ دینی که با ویژگی قبیله‌ای و عشیره‌ای محدود خود، متمایز است و برخلاف مسیحیت و اسلام، اعتقادی به فراگیر بودن دین ندارد و اساساً به آن فرانمی‌خواند.

دین یهود، دین کسی است که از مادری یهودی، زاده شده باشد. این امر دین یهود را در یک گروه نسبی که اساس و مبنای آن مادر یا مادربزرگ است، محصور می‌کند. بر این اساس، کسی که حامل این خون مادری نباشد، نمی‌تواند یک یهودی باشد. برخلاف دین‌های مسیحیت و اسلام که بدون در نظر گرفتن هیچ تبعیضی، دارای اندیشة دعوت عمومی برای همه هستند، دین یهود چنین دعوتی را نمی‌پذیرد و اساس و مبنای اندیشه‌هایش نمی‌تواند اندیشه‌ای برای دعوت کلّ بشریت باشد.

در واقع، اصولاً دین یهود بر این باور است که در جهان، فقط دو نوع بشر وجود دارد: یکی یهود یا فرزندان اسرائیل و دیگری غوییم (گوییم) یا ملّت‌های غیریهودی (ملّت‌هایی که به نسل اسرائیل مرتبط نیستند)؛ یعنی تمام کسانی که یهودی نیستند.

این تقسیم هنوز هم در شریعت یهودی برگرفته از تورات و تلمود، وجود دارد و به طور کلّی آراء و افکار یهودیان در حال حاضر و آینده بر اساس آن استوار خواهد بود.

بنابراین یهودیت به عنوان یک دین، شریعت و اعتقاد، چیزی نیست که انسان آن را کسب کند و یهودی شود؛ بلکه یک انسان زمانی یهودی قلمداد می‌شود که مشخّصاً از مادری یهودی (بدون در نظر گرفتن پدر) زاده شده باشد. این چیزی است که شریعت یهود از هزاران سال پیش تاکنون، آن را اعمال می‌کند و با آن همزیستی دارد.

اگر در اصطلاحات و تعابير عبرانی، کلماتی مثل هامارا یا هاگیور (یهودی‌سازی) دیده می‌شود، به معنی یهودی‌ساختن دیگر انسان‌ها نیست؛ بلکه به معنی یهودی کردن فرزندی است که از مادری یهودی متولّد شده؛ ولی با تربیت دینی یهود پرورش نیافته است یا به معنی یهودی کردن فرزند پدری یهودی است که از مادری غیریهودی زاده شده و مقرّر گشته است که یهودی شود. همچنین به معنی یهودی کردن یک غیریهودی است که با زنی یهودی ازدواج کرده است.

البتّه شایان ذکر است که این دو مورد اخیر استثنایی هستند؛ زیرا علمای دینی یهود انجام ازدواج مختلط (ازدواج زن یهود با مرد غیریهودی یا بالعکس) را کاملاً حرام می‌دانند؛ به ویژه اگر مردی یهودی با زنی غیریهودی ازدواج کند.44

آنها چنین ازدواجی را کاملاً به زیان یهود می‌دانند؛ زیرا فرزندان این زن غیریهودی نمی‌توانند یهودی شوند؛ حال آنکه یهودی کردن فرزندان یک مرد غیریهودی که از مادری یهودی زاده شده باشند، امکان دارد.45

پی‌نوشت‌ها: