قلب قرآن
رونقی کان دین پیغمبر گرفت
از امیرمؤمنان حیدر گرفت
چون امیر نَحل، شیر فَحل شد
ز آهن او سنگ، مومِ نحل شد
میر نحل از دست و جان خویش بود
زآن که علمش نوش و تیغش نیش بود
گفت: گر در رویم آید صد سپاه
کس نبیند پشت من در حربگاه...
«لا فتی إلّا علی»ش از مصطفی‌ست
وز خداوند جهانش «هل أتی»ست
از دو دستش «لا فتی» آمد پدید
وز سه قرصش «هل أتی» آمد پدید
آن سه قرص او چو بیرون شد به راه
سرنگون آمد دو قرص مِهر و ماه
چون نبی موسی، علی هارون بُود
گر برادرشان نگویی، چون بُود؟...
او چو قلب آل یاسین آمده است
قلب قرآن، «یا»و«سین»، زین آمده است
قلب قرآن، قلب پُر قرآن اوست
«والِ مَن والاه»، اندر شأن اوست
غدیر می‌آید
صدای کیست چنین دلپذیر می‌آید؟
کدام چشمه به این گرمسیر می‌آید؟
صدای کیست که این‌گونه روشن و گیراست؟
که بود و کیست که از این مسیر می‌آید؟
چه گفته است مگر جبرئیل با احمد؟
صدای کاتب و کلک دبیر می‌آید
خبر به روشنی روز در فضا پیچید
خبر دهید: کسی دستگیر می‌آید
کسی بزرگتر از آسمان و هرچه در اوست
به دستگیری طفل صغیر می‌آید
علی به جای محمّد به انتخاب خدا
خبر دهید: بشیری نذیر می‌آید
کسی به سختی سوهان، به سختی صخره
کسی به نرمی موج حریر می‌آید
کسی که مثل کسی نیست، مثل او تنهاست
کسی شبیه خودش، بی‌نظیر می‌آید
خبر دهید که: دریا به چشمه خواهد ریخت
خبر دهید به یاران: غدیر می‌آید
نذر امام رضا(ع)
در گوشه‌ای ز صحن تو قلبم نشسته است
دل، طوقِ الفتی به ضریح تو بسته است
چون دشت‌های تشنه در این آستان قدس
در انتظار ابر عنایت نشسته است
چون ذرّه بر ضریح خود ای روح آفتاب!
ما را قبول کن که دل ما شکسته است
فوج کبوتران تو آموخت عشق را
پرواز نور در حرمت دسته دسته است
دریاب روح خستة ما را که مثل اشک
دیگر امید ما ز دو عالم گسسته است
می‌آید از تراکم عالم به این دیار
قلبی که از تزاحم اندوه خسته است