نظم نوین جهانی وساختارسیاسی ایلومیناتی

اسماعيل شفيعي سروستاني

اصطلاح «نظم نوین جهانی»، زمانی بر سر زبان‌ها افتاد که آخرین نخست‌وزیر «شوروی»، میخائیل گورباچف، در نطق خود در «مجمع عمومی سازمان ملل»، در سال 1988م. از آن بهره جست. پس از وی در سال 1991م. جرج بوش پدر، رئیس‌جمهور اسبق «ایالات متّحدة آمریکا» در سخنرانی مشهور خود، خطاب به «کنگرة آمریکا»، این عبارت را به کار برد؛ توصیفی از اتّحاد قدرتمندان جهان برای برقراری نظمی جدید و متفاوت برای حکمرانی و نظارت بر کلّ جهان و البتّه تحت پرچم «ایلومیناتی».

پیش از این دو که به ظاهر، ریاست دو قطب اصلی قدرت جهانی را عهده‌دار بودند، افرادی همچون وودرو ویلسون،2 بیست و هشتمین رئیس‌جمهور آمریکا، هنری کیسینجر،3 دیوید راکفلر،4 وینستون چرچیل،5 جرج سورس6 و دیگر رهبران جهان سرمایه‌داری غربی، از آن سخن به میان آورده بودند. در واقع، سخنرانی آقای جرج بوش پدر، نقطه عطف مهمّی در جریان پیاده‌سازی این پروژة شیطانی بود؛ واقعه‌ای که جنگ «خلیج‌فارس» را در پی داشت.

امروزه، دیگر گفت‌وگو از این طرح (نظم نوین جهانی)، چونان گذشته تابو نیست؛ تا آنجا که رهبران اروپا هم به صراحت از آن گفت‌وگو کرده و خود را در مسیر تحقّق آن می‌شناسند.

دیوید راکفلر در سخنرانی خود که در سال 1994م. در مراسم ضیافت شام سفیران «سازمان ملل» انجام داد، دربارة فرصت پیش‌آمده برای دورة انتقال به «نظم نوین جهانی» چنین عنوان کرد:

پنجره‌ای که برای استقرار حقیقی صلح‌آمیز و مستقلّ نظم جهانی باز شده است، زیاد دوام نخواهد آورد. ما در شرف دگرگونی جهانی هستیم. تنها چیزی که نیاز داریم، بحرانی بزرگ و به موقع است تا کشورها نظم نوین جهانی را بپذیرند و از آن تبعیت کنند.

گرد آمدن همة قدرت‌ها و تصاحب همة اهرم‌های مؤثّر در جلب و حفظ قدرت (همچون بانک‌ها، رسانه‌ها و دستگاه‌های امنیّتی) توسط «ایلومیناتی» و تأسیس «جهان تک‌حکومتی» و اضمحلال همة حکومت‌های معارض و مخالف با این نظم نوین، آرمان چند هزار سالة «اشرار یهود» بود و بی‌گمان، تحقّق این امر از مسیر قتل عامّ مخالفان، اضمحلال بنیان‌های اخلاقی و آلوده کردن همة اقوام و ملل به گناه و متمرکز کردن ثروت در دست طبقه‌ای خاص، می‌گذشت.

پوشیده نیست که طیّ دو جنگ خانمان‌سوز جهانی اوّل و دوم، بسیاری از اختیارات، از دولت‌های ملّی و منطقه‌ای، اخذ و به سازمان‌های جهانی محوّل شد؛ سازمان‌هایی که جملگی، توسط سازمان‌ها و مجامع مخفی ماسونی ایجاد و سپس در کنترل کامل درآمدند.

آنچه که دیوید راکفلر از آن، به عنوان «بحرانی بزرگ»، به عنوان پیش‌نیاز افتتاح این پروژه معرّفی می‌کند، چیزی کمتر از واقعة «جنگ جهانی سوم» و اخذ باقیماندة اختیارات ملل و واگذاری آن به سازمان خاصّ برقرارکنندة «نظم نوین جهانی» نیست؛ چنان‌که امروزه، «بانک‌جهانی»، «صندوق بین‌المللی پول»، «یونسکو»، «اینترپل» و «دیوان بین‌المللی دادگستری (لاهه)»، دوش به دوش نهادهای امنیتی و اطّلاعاتی، بسیاری از اختیارات و امکانات ساکنان جهان را در اختیار گرفته و مناسبات و معاملات مردم را کنترل و جهت‌دهی می‌کنند.

خاندان‌های سلطنتی و تأسیس ایلومیناتی

پیش از ادامة گفت‌وگو دربارة «ایلومیناتی» و ساختار آن، لازم است یک معرّفی اجمالی از مایر آمشل روچیلد و یهودیان اشکنازی داشته باشیم؛ جماعتی که به اتّکای ثروت خود، بزرگترین نقش را در تحوّلات «اروپا»، خاندان‌های سلطنتی و تأسیس ایلومیناتی ایفا کردند.

مایر آمشل باوئر،7 یهودی اشکنازی و فرزند موسی آمشل باوئر، نزول‌خوار و مالک یک دفترخانه، در شهر «فرانکفورت» متولّد می‌شود. موسی امشل باوئر، نشان قرمزرنگی را در بالای ورودی دفترخانة خود نصب می‌کند. این نشان ستارة شش‌پر قرمزرنگی است [✡] (از لحاظ هندسی و عددی به عدد 666 تعبیر می‌شود) که تحت اوامر روچیلد در حدود دو قرن بعد، سر از پرچم اسرائیل درآورد.8

استاد عبدالله شهبازی در مجموعة «زرسالاران یهودی و پارسی» دربارة ظهور دودمان «روچیلد» می‌نویسد:

پل جانسون در کتاب خود دربارة پیدایش تمدّن جدید غرب (1991م.) روچیلدها را «عامل کلیدی در پیدایش دنیای نوین» می‌خواند.

گوته9 (1749-1832م.)، ادیب نامدار آلمانی، در یکی از نامه‌هایش (20 اکتبر 1828م.) می‌نویسد:

ما تصوّر می‌کنیم «دانته» بزرگ بود؛ ولی او سده‌ها تمدّن را در پشت خود داشت؛ حال آنکه بنیاد روچیلد تنها به یک نسل احتیاج داشت تا به چنین ثروتی دست یابد.10

«گوته» اشتباه می‌کند. خطاست اگر پدیدة روچیلدها را «اعجاز» یک خانواده بپنداریم. روچیلدها به کانونی تعلّق داشتند که از سده‌ها پیش، شبکة خود را در سراسر جهان گسترانیده و دقیقاً بسان یک «فرقه» و سازمان سیاسی منسجم و پنهان عمل می‌کرد. «ژان ژاک روسو»11 (1712-1778م.) «منظرة حیرت‌انگیز» این کانون را در حوالی نیمة سدة هجدهم چنین توصیف کرده است:

«آتن»، «اسپارت» و «روم» از میان رفته‌اند و از خود بازمانده‌ای در جهان نگذارده‌اند؛ ولی صهیون، که منهدم شده، اطفال خود را از دست نداده است. آنها محفوظ مانده‌اند، تکثیر می‌یابند و در سراسر جهان پراکنده می‌شوند... با همة ملل درمی‌آمیزند؛ ولی با آنها مشتبه نمی‌شوند. آنها حکمرانانی از خود ندارند؛ ولی همیشه یک ملّت هستند.12

همین شبکة بین‌المللی بود که از طریق انباشت سرمایة تاراج‌شده در تهاجم استعماری اروپا در دوران معاصر، به قدرتی عظیم و بی‌رقیب بدل شد و در قلب زرسالاری جهانی معاصر، جای گرفت. بنیاد «روچیلد» واپسین نماد اقتدار و ثروت این کانون است.13

دربارة پیشینة خاندان روچیلد قبل از «مایر آمشل»، بنیان‌گذار بنیاد روچیلد، چیز زیادی نمی‌دانیم.

نخستین فرد شناخته شدة این خاندان، «اسحاق الهانان»14 نام دارد که در سال 1585م. در «فرانکفورت» درگذشت. پدر او، الهانان، نیز ساکن فرانکفورت بود و مقبره‌اش در این شهر است. اسحاق الهانان در «خیابان یهودیان»15 «فرانکفورت» می‌زیست.16 این خیابان در سال 1442م. به عنوان محلّ استقرار یهودیان ساکن فرانکفورت ایجاد شد و در سال 1760م. مأوای سیصد خانوار یهودی بود.17 در آن زمان، خانه‌های خیابان یهودیان یا تمامی خانه‌های شهر فرانکفورت، شماره نداشت و هر خانه با نشانه‌ای که بر سر در آن آویخته بود، شناسایی می‌شد. علامت خانة اسحاق الهانان «سپر سرخ» بود و به این دلیل، او و اعقابش به «روچیلد» (سپر سرخ)18 شهرت یافتند.19

نمی‌دانیم الهانان به کدام شاخه از خاندان‏های الیگارشی یهودی تعلّق داشت و نیز نمی‌دانیم او یا نیاکانش از کدام سرزمین به فرانکفورت کوچیدند؛ شهری که از سدة یازدهم میلادی یکی از محل‌های استقرار تجّار و صرّافان یهودی به شمار می‌رفت،20 در سدة هفدهم، خاستگاه زرسالاران نامدار یهودی، چون خاندان «اوپنهایمر» بود و در سدة نوزدهم، به کانون مهمّ صرّافی اروپا بدل شد. در نیمة دوم سدة هیجدهم، زمانی که مایر آمشل روچیلد تکاپوی خود را آغاز کرد، فرانکفورت، یکی از شهرهای مهم و پررونق اروپا بود؛ حدود 35.000 نفر سکنه داشت که یک دهم آن یهودی بودند.21 این یهودیان نقش اصلی و تعیین‌کننده در تجارت فرانکفورت به دست داشتند تا بدان حد که بدون وجود آنان، این بندر رونقی نداشت.22 در سال 1817م. جمعیت فرانکفورت 41.500 نفر گزارش شده است که در سال 1890م. به 180.000 نفر رسید.23

«مایر آمشل روچیلد»24 در سال 1744م. در شهر فرانکفورت به دنیا آمد و در سال 1812م.، در کوران جنگ‏های ناپلئونی، در همین شهر درگذشت. پدرش «آمشل»، مؤسّس روچیلد نام داشت.

«دائرة‌المعارف یهود» می‌نویسد:

تا زمان مایر آمشل، اعضای خاندان روچیلد، تجّاری غیر معروف بودند. مایر آمشل روچیلد، کار خود را به عنوان صرّاف و فروشندة اشیای عتیقه و سکّه‌های قدیمی آغاز کرد و در 20 سالگی در رابطه با «ویلهلم»، ولیعهد «هسه کاسل»،25 قرار گرفت که علاقة فراوان به گردآوری سکّه و اشیای عتیقه داشت. روچیلد در 25 سالگی (1769م.)، به طور رسمی کارگزار دربار ویلهلم شد26 و از طریق دوستی با کارل فردریک بودروس،27 مشاور و محرم ویلهلم، از دهة 1790م. به کارگزار اصلی مالی ویلهلم بدل گردید که اینک با نام ویلهلم نهم حکمران هسه کاسل بود.28

«اوگن کورتی»، محقّق اتریشی، می‌نویسد:

«بودروس» با «ولف سولومون اشناپر» یهودی،29 پدر زن «مایر آمشل روچیلد»، رابطة مالی داشت و این اشناپر بود که پیوند نزدیک مایر آمشل روچیلد و بودروس را سبب شد.30

این سرآغاز ظهور خاندان روچیلد است. چنان‌که دیدیم، مایر آمشل روچیلد از فقر به ثروت افسانه‌ای نرسید. او به یک خاندان یهودی مرفّه تعلّق داشت و پدر زنش، بسان سایر سران یهودی فرانکفورت، با دربار ویلهلم و قاعدتاً با دربار سایر حکمرانان محلّی «آلمان»، در پیوند بود. این درست است که پایه‌های ثروت انبوه خاندان روچیلد در دوران جنگ‏های ناشی از انقلاب «فرانسه» و صعود ناپلئون گذارده شد؛ ولی محقّقان درآمد مایر آمشل روچیلد را پیش از انقلاب «فرانسه»، دو تا سه هزار گولدن در سال ذکر کرده‌اند. این درآمد یک خانوادة ثروتمند اروپایی در آن زمان است. مخارج سالیانة خانوادة گوته، که از اشراف آلمانی معاصر مایر آمشل به شمار می‌رفت، 2.400 گولدن گزارش شده است.31 در سال 1785م. مایر آمشل آن‌قدر ثروتمند بود که به خانه‌ای سه طبقه و نسبتاً مجلّل نقل مکان کرد. در این خانه، خانواده‌های روچیلد و «شیف» مشترکاً می‌زیستند.32

یاکوب شیف در نیمة دوم سدة نوزدهم و اوایل سدة بیستم، به متنفّذترین زرسالار «ایالات متّحدة آمریکا» بدل شد.33

وایسهاوپت، روچیلدها و مثلّث قدرت

وایسهاوپت، خود از اعضای «لژ ماسونی» بود و در همان زمان که به «جمعیت بنّایان آزاد» ملحق بود، مقدّمات برکشیدن بنای محفل «اشراقیون» یا همان «شعلة باواریا» [ایلومیناتی] را فراهم می‌آورد؛ امّا این قصد را از جمعیت بنّایان آزاد مخفی می‌کرد.

استاد عبدالله عنان می‌نویسد:

وایسهاوپت فقط اکتفا به اقتباس «رژیم» بنّای آزاد و آداب و مراسم آن نکرد؛ بلکه در سال 1777م. رسماً به بنّای آزاد ملحق گردید؛ ولی نسبت به مبادی آن، اخلاص کیش نبود؛ بلکه برای اینکه مراتب آن را طیّ نماید و اسرار آن را برای خود مکشوف سازد، به جمعیت بنّای آزاد ملحق شد... بعد از آن، وایسهاوپت می‌نویسد:

ما نیز محفل بنّای آزاد خاصّی خواهیم داشت و آن را به اعتبار باغستانی برای تغذیه ایجاد خواهیم کرد. ما فی الحال، آن بنّایان آزاد را بروز نخواهیم داد که چیزی غیر از آنچه که بنّایان آزاد پیرو آن می‌باشند، داریم و در هر فرصت مناسبی با ردای بنّای آزاد، خویشتن را مستور می‌سازیم و کسانی را که در محفل بنّای آزاد، صلاحیت عمل و کار ندارند، نزد خود ابقاء می‌نماییم تا بی‌آنکه چیز دیگری از طریقة ما بدانند، در مراتب خود، طیّ مدار بنمایند.34

زرسالاران یهودی، به عنوان قدرت اقتصادی و سیاسی متنفّذ در «اروپا» و به ویژه «انگلستان»، نقش عمده‌ای در تحوّلات سیاسی، اجتماعی اروپای قرن هیجدهم و نوزدهم میلادی ایفا کردند؛ امّا آنچه که مهم و قابل توجّه است، اینکه:

«آدام وایسهاوپت» در اوّل می 1776م. به طور رسمی، سازمان‌دهی «محفل اشراقیون» را تکمیل می‌کند. هدف این محفل، ایجاد اختلاف در میان غیریهودیان، از راه‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و مذهبی است. نقشه آن است که طرف‌های مخالف از غیر یهودیان (گوییم) مسلّح شوند و در عین حال، حوادثی رقم بخورد تا آنان با یکدیگر وارد نبرد شوند. دولت‌های ملّی را نابود کنند، تشکیلات مذهبی را ویران کرده و در نهایت، یکدیگر را از بین ببرند.

وایسهاوپت خیلی زود با نظریّة اشراقیون به مسلک اروپایی از محفل فراماسونر‌ها نفوذ می‌کند و لژهای «شرق اعظم»35 را تشکیل می‌دهد که به مرکز سرّی‌اشان تبدیل می‌شود.

این تشکیلات به طور کامل، تحت فرامین و بودجة «مایر آمشل روچیلد» است و مفهوم آن

تا امروز، به لژهای فراماسونری در سرتاسر جهان اشاعه پیدا کرده است.36

با فراهم آمدن اضلاع «مثلّث قدرت»، یعنی زور، زر و تزویر، مایر آمشل روچیلد، می‌توانست زمام اختیار بخش بزرگی از دولت‌ها و ملّت‌های اروپایی را فراهم آورد. به اعتراف محقّقان اروپایی، وی در سال 1800م.، از نظر ثروت، دهمین یهودی شهر فرانکفورت شناخته می‌شد.

در سال‌های پایانی سدة هیجدهم، ثروت مایر آمشل به حدود یک میلیون گولدن رسید و در سال 1800م. او از نظر ثروت، دهمین یهودی شهر فرانکفورت شناخته می‌شد.

بدین‌سان، در زمان صعود «ناپلئون بناپارت»، مایر آمشل روچیلد، نه یک یهودی معمولی، بلکه یکی از صرّافان سرشناس اروپا بود که علاوه بر «ویلهلم هسه کاسل» با بسیاری از حکمرانان و اشراف، داد و ستد مالی داشت.37

«روچیلدها»، نسل در نسل، شعبه‌های بزرگی از بانک‌های معتبر را در کشورهای مختلف اروپایی تأسیس کردند و از این مسیر، هم اقتصاد کلان دول اروپایی و هم زمام حاکمان را در اختیار گرفته و از مسیر پرداخت وام به حکمرانان، موجد جنگ‌های بسیاری شدند.

این‌همه در حالی بود که محافل «ایلومیناتی»، به نحو خاصّی، متنفّذترین اشخاص و صاحب‌منصبان را در تور خود وارد می‌ساخت.

وایسهاوپت که خود به عنوان نماینده و مزدور مایر آمشل روچیلد در تأسیس و هدایت ایلومیناتی عمل می‌کرد، با گزینش هوشمندترین افراد در حوزه‌های مختلف و استفاده از شیطانی‌ترین روش‌ها، جماعت بزرگی را به زیر سلطة خویش آورد. اندرو هیچکاک دربارة برخی از این شیوه‌های سلطه بر افراد می‌نویسد:

آنان از شیوه‌های زیر برای سلطه جستن استفاده می‌کردند:

1. از رشوة پولی و جنسی برای تسلّط بر افرادی استفاده می‌کردند که در مناصب عالی و در سطوح مختلف دولتی کشورها و دیگر حوزه‌های کاری فعّالیت داشتند.

به محض اینکه این افراد بانفوذ در دام اکاذیب، خدعه‌ها و وسوسه‌های اشراقیون می‌افتادند، آنان را با به کارگیری اشکال سیاسی و دیگر شیوه‌های ارعاب، تهدید به ورشکستگی مالی، افشاگری در انظار عمومی، خسارات مالی و حتّی مرگ خود و اعضای خانواده‌اشان، در حالتی از بردگی و اسارت، نگهداری می‌کردند؛

2. هیئت‌های علمی دانشکده‌ها و دانشگاه‌ها با دانشجویانی که دارای توانایی ذهنی استثنایی بودند و نیز به خانواده‌های اصیل با گرایش‌های بین‌المللی تعلّق داشتند، ارتباط برقرار می‌نمودند و به آنان، در زمینة جهانی‌نگری یا به بیان دقیق‌تر، نظری که تنها تبدیل کلّ کشورها به یک نظام واحد38 می‌تواند به تکرار جنگ و درگیری پایان بخشد، تعالیم خاصّی ارائه می‌دادند. چنین تعالیمی از طریق کمک هزینه‌های تحصیلی بلاعوض در اختیار آن دسته از افرادی قرار می‌گرفت که از سوی اشراقیون انتخاب شده بودند؛

3. تمام افراد بانفوذ که در دام می‌افتادند و تحت کنترل اشراقیون قرار می‌گرفتند و نیز دانشجویانی که به طور خاص، تحت تعلیم و آموزش قرار گرفته بودند، به عنوان عاملان این تشکیلات استفاده می‌شدند و در جایگاه متخصّص و کارشناس، در پشت صحنة تمام حکومت‌ها قرار می‌گرفتند. این مسئله تضمین‌‌کنندة آن بود که آنان با پیشنهاد به مدیران ارشد، راه را برای اتّخاذ سیاست‌هایی هموار نمایند که در دراز مدّت، در خدمت طرح‌های مخفی اشراقیون در جهت پیشبرد توطئة نظام واحد جهانی بوده و نابودی حکومت‌ها و ادیان و مذاهبی را در پی داشته باشد که آن مدیران ارشد در جهت خدمت به آنان، انتخاب و منصوب شده بودند؛

4. برای مهار مطلق مطبوعات (که در آن زمان، تنها رسانة جمعی به شمار می‌رفتند که اخبار و اطّلاعات را در اختیار عموم قرار می‌دادند.) تمام اخبار و اطّلاعات تحریف می‌شدند؛ به گونه‌ای که توده‌های مردم به این باور می‌رسیدند که نظام واحد جهانی، تنها راه حلّ بسیاری از مشکلات این جهان است.39

پی‌نوشت‌ها: