قیام حسین(ع)
می‌خواست کفر، افکند از جوش، کعبه را
تا اهل دین، کنند فراموش، کعبه را
بگرفت جا به دامن کرب وبلا حسین
با درد و غم نمود همآغوش، کعبه را
شد زنده دین حق ز قیامش، اگرچه کرد
اندر عزای خویش سیه پوش، کعبه را
خون خدا به کرب وبلا موج می‌زند
بینم ولیک، ساکت و خاموش، کعبه را
بوی خوشی که می‌وزد از تربت حسین
گویی که برده تا ابد از هوش، کعبه را
بنگر مقام و رتبه، که در پیش کربلا
شد حلقة ارادت، در گوش، کعبه را
از بس که اشک ریخته، در ماتم حسین
چون زمزم است، چشمة پرجوش، کعبه را
یا نیست جز خیال شه کربلا به سر
یا خاطرم نموده فراموش، کعبه را
یا حسین(ع)
ای روی تو نهایت آمال ما حسین
ای مجلس عزای تو اقبال ما حسین
رخت سیاه ماتم تو صبح صادق است
افتاده آفتاب تو بر شال ما حسین
شهد و شراب های جهان مال دیگران
چای حیات روضة تو مال ما حسین
از گوشة نگاه تو برکت گرفته است
نذری پزان سادة هر سال ما حسین
ما گرچه گاه از تو گذشتیم و رد شدیم
لطف تو بوده است به دنبال ما حسین
ذکر بلند مرتبة دستگیر تو
همواره بوده است پر و بال ما حسین
راز شگفت! قلة تسخیرناپذیر
نعم الامیر! دست مرا باز هم بگیر
کوه صبر
بار بربندید آهنگ سفر دارد حسین
نیّت رفتن در آغوش خطر دارد حسین
خنجر نامردمی خوردن ز اهل کوفه را
خوب می‌داند که میراث از پدر دارد حسین
وای من! مابین رود دجله و رود فرات
لب ز شن‌های بیابان خشک تر دارد حسین
اهل بیتش را ببین همراه خود آورده است
چون که از پایان کار خود خبر دارد حسین
تا بگوید شرط دینداری فقط آزادگی ست
روی دستش غنچه‌ای بی بال و پر دارد حسین
بانگ بر زد پیکری بی دست «اَدرک یا اَخا!»
ناگهان دیدند دستی بر کمر دارد حسین
کوه صبر است او که هم داغ برادر دیده است
هم تک و تنهاست، هم داغ پسر دارد حسین
بر فراز نی نگاهش را به صحرا دوخته ست
آه اگر از اهل بیتش چشم بردارد حسین
کاروانی نیزه و شمشیر و خنجر پیش رو
کاروانی اشک و ماتم پشت سر دارد حسین...
تا که حج ناتمام خویش را کامل کند
ترک سر کرده ست، احرامی دگر دارد حسین...
این صدای کیست...؟
این صدای کیست می‌خواند لهوف از قتلگاه؟
خون می‌افتد بر تمامی حروف از قتلگاه
ابن طاووس است آن سوتر می‌آشوبد مرا
روضه خوان تشنه می‌بیند کسوف از قتلگاه
جاده امشب از شمیم لاله عبّاسی پُر است
می‌وزد حس علمداری رئوف از قتلگاه
نیزه ها ابن زیادند و سنان‌ها حرمله
دشنه پی در پی می‌آید در صفوف از قتلگاه
هیزم آوردند، رقص شعله‌ها بر نیزه هاست
ریخت دستی طرح صحرایی مخوف از قتلگاه
«کاف، ها،...» این سورة بر نیزه، یحیای نبی ست!
گل می‌اندازد تمام این حروف از قتلگاه
ساعتی بعد آن طرف تر راهبی با اضطراب
پشت هم می‌خواند آیات خسوف از قتلگاه
این قوافی کرده زنجیرم، کمک کن ابر بغض
تا بخوانم روضه ای تنگِ غروب از قتلگاه
خونی است اوراق مقتل، بر گلویم آتش است
می وزد مصرع به مصرع سنگ و چوب از قتلگاه
خطشان کوفی ست، مُهر نامه شان شام خراب
شرمشان باد از عبور پایکوب از قتلگاه
این نزول سورة کهف است، بی سر دیدنی ست
جشن گرگان را می‌آشوبد چه خوب از قتلگاه!
می‌گذاری حس کنم ترکیب بند گریه را
تا که دارم یک سر مویی وقوف از قتلگاه
می‌نشینم در مدار خیمه‌های سوخته
با دو تکه ابر می‌خوانم لهوف از قتلگاه