تحلیل ناصحیح عاشورا بدون ظهور

سخنرانی سید مهدی میرباقری

«وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلَا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا»1

این آیة شریفه، هم ناظر به واقعة عاشورا و شهادت سیّدالشّهدا(ع) و هم ناظر به وجود مقدّس امام عصر(عج) و ظهور و مأموریت‌های حضرت است. بسیاری از آیات قرآنی که ناظر به وجود مقدّس حضرت سیّدالشّهدا(ع) است، ناظر به وجود مقدّس امام زمان(عج) و عصر ظهور و مأموریت‌های حضرت نیز هست. ریشة این امر هم، همان موضوع است که خدای متعال به نبیّ اکرم(ص) و حضرت زهرا(س) وعده داد که در ازای «کربلا» و در مقابل این بلای عظیم، مزدهایی به حضرت بدهد. یکی از مزدها و بلکه مهم‌ترین اجری که برای سیّدالشّهدا(ع) قرار داده شده است، وجود مقدّس امامان و حضرت بقیّة‌الله(عج) است که در نسل ایشان می‌باشد. وجود مقدّس امام زمان(عج) که توحید را اقامه می‌کنند و ثمرات عاشورا به دست ایشان چیده می‌شود، در نسل وجود مقدّس سیّدالشّهدا(ع) هستند.

تحلیل ناصحیح حرکت سیّدالشّهدا(ع) به قیام برای حکومت

در آیاتی از جمله در سورة «فجر» یا در همین آیة مبارکه یا آیات اوّل سورة «بنی‌اسرائیل»، در آیه‌ای که راجع به میلاد حضرت سیّدالشّهدا(ع) است، همه از یک سو مرتبط با امام زمان(عج) و از سوی دیگر، مرتبط با کربلا و امام حسین(ع) است. اگر این دو حادثه را کسی کنار هم دید، آن وقت می‌فهمد که امام حسین(ع) چه کار می‌کردند. امام حسین(ع) دنبال حکومت سال 61ه‍ .ق. و تغییر ساختار ظاهری قدرت نبودند؛ چون گرفتن قدرت در سال 61ه‍ .ق. مشکلی را حل نمی‌کرد. حکومت بر جمعیتی که بعد از عاشورا هم حاضر نیستند امام سجّاد(ع) را تحمّل کنند و رو به دیگران آورده و تحمّل حکومت امام معصوم را ندارند، شدنی نیست؛ لذا عاشورا حرکتی است برای احیای مجدّد اسلام؛ احیای مجدّد مؤمنان تا آماده شوند که عصر ظهور را تحمّل کنند و عصر ظهور واقع شود.

بررسی نصرت‌های خدا به سیّدالشّهدا(ع)

نصرت سلطنت و پیروزی برای حضرت حجّت(عج)

نصرتی که در این آیه هست که «وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا»، یعنی اگر کسی مظلومانه کشته شود، ما برای ولیّ او سلطانی قرار دهیم که حق دارد خون‌خواهی کند. «فَلَا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ»؛ ولی انسان باید مواظب باشد در کشتار زیاده روی نکند. اگر می‌خواهد قصاص کند، قصاصش عادلانه باشد. «إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا» خدای متعال آن مؤمنی را که مظلومانه کشته می‌شود، نصرت می‌کند؛ یعنی ظالم را رها نمی‌کند تا از چنگال عدالت الهی فرار کند. ظاهر آیه راجع به همة مؤمنانی است که مظلومانه کشته می‌شوند.

و امّا باطن آیه، تفسیر به وجود مقدّس حضرت سیّدالشّهدا(ع) شده است. در روایات است که امام زمان(عج) در انتقام خون سیّدالشّهدا(ع)، بساط شیطان را جمع می‌کنند. همة بازماندگان نسل بنی‌امیّه، آل ابی‌سفیان و آل زیاد را به عنوان مجازات در مقابل جرم عاشورا، از دم تیغ می‌گذرانند و با قهر و غلبه، بساطشان

را جمع می‌کنند؛ یعنی دورة حضرت، دورة قهر و غلبه و قدرت است و مأمور به اظهار قدرت هستند؛ البتّه گاهی با شمشیر، گاهی با حوادث طبیعی و با فرو بردن زمین یا از طریق زلزله و طوفان.

امّا در مورد «فَلَا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ» فرمودند: «اگر همة اهل زمین هم بایستند و حضرت در انتقام خون سیّدالشّهدا(ع) آنها را مجازات کنند، زیاده‌روی نیست.»2

دورة غیبت، دورة استراحت امام نیست؛ دورة فعّالیت امام در پس پردة غیبت است. عالم را آماده می‌نمایند و وقتی آماده شد، ظهور می‌کنند. الآن اسرار غیبت بر ما پوشیده است. بعد از ظهور، اتّفاقات پشت صحنة غیبت امام زمان(عج)، معلوم می‌شود. «لِأَمْرٍ لَمْ يُؤْذَنْ لَنَا فِي كَشْفِه‏»3 ما مأمور به کتمانیم و اسرار غیبت ما، آشکار نخواهد شد تا وقتی که زمان ظهور برسد.

محورهای فعّالیت حضرت بقیة‌الله(عج)

حضرت سه کار را در دوران ظهور انجام می‌دهند: اوّل اینکه به جمع مؤمنان باز می‌گردند؛ دوم اینکه بساط شیطنت را جمع می‌کنند. جمع کردن بساط شیطنت هم، در سطح ظاهر عالم نیست؛ چون آنچه ما در سطح ظاهر عالم می‌بینیم، ریشه‌های ظلمانی دارد. این درخت ناپاک، ظاهر و باطنی دارد. آنچه ما در طول تاریخ می‌بینیم، ظاهر آن است. این درخت که تفسیر به بنی‌امیّه و دیگر دشمنان شده و در انتهای حرکت تاریخی‌شان از بین می‌رود، درختی است که به تعبیر قرآن:

«اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الارْضِ مَالَهَا مِنْ قَرَارٍ»4

یعنی ثباتی ندارد. دورانش خیلی دوران کوتاهی است. این بساط ظلمتی است که در قرآن از آن به «ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ»5 تعبیر شده است و این شجرة خبیثه به دست حضرت جمع می‌شود.

سوم اینکه حقیقت توحید و ولایت به دست حضرت ظاهر می‌شود. نفوس به حیات طیّبه می‌رسند، آدم‌ها زنده شده و وارد وادی ولایت می‌شوند که از آن، گاهی در قرآن به «احیاء ارض» تعبیر شده است؛ زمین و اهل زمین زنده می‌شوند. فرمود:

«وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا؛6

زمین با نور پروردگارش روشن می‌شود.» بنابراین حجاب‌ها از حقیقت توحید و نبوّت برداشته می‌شود و غیب الهی در عالم آشکار می‌شود. غیبی که از آن تفسیر به امام زمان(عج) شده است.

در قرآن هم داریم که:

«الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ»7 یا:

«إِنَّمَا الْغَيْبُ لِلهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ».8 و امام زمان(عج) آیة غیبی است که خدای متعال وعده‌اش را به پیغمبر داده است. حضرت در انتظارند که این آیة غیب الهی در زمین ظاهر شود؛ مثل معجزه‌ای که به موسی کلیم(ع) و عیسی(ع) داده بودند، به پیغمبر(ص) هم غیر از قرآن، وعدة یک معجزه داده است که از عالم غیب می‌آید و کار دشمن را تمام می‌کند. بنابراین حضرت فرمودند: «مقصود از این غیب در آیه، امام زمان(عج) است.» این آیه هم شاهد آن است که کفّار می‌گویند: چرا معجزه‌ای بر پیغمبر(ص) نازل نشده است که مثل عصای حضرت موسی(ع) در دست داشته باشد و هر وقت خواست، بیاندازد و کار دشمن را با آن تمام کند؟ خدای متعال می‌فرماید:

«ای پیغمبر! به آنها بگو آن غیبی که شما می‌خواهید، در اختیار خداست و منتظر باشید که من هم منتظرم تا آن غیب اظهار شود.» آن آیة غیبی الهی، امام زمان(عج) هستند که به جای ید بیضاء و عصای حضرت موسی(ع)، به پیغمبر خاتم(ص) عنایت شده است؛ امّا بین عصا و ید بیضای حضرت موسی(ع) و معجزة نبیّ اکرم(ص) تفاوت وجود دارد. زمانی‌که حضرت ظهور کنند، تفاوت این دو معجزه و این دو پیغمبر آشکار می‌شود؛ چرا که آیة غیبی حضرت موسی(ع) عصا و ید بیضاست، امّا آیة غیبی نبیّ اکرم(ص)، امام زمان(عج) هستند. وقتی می‌آیند، اوضاع عالم را دگرگون می‌کنند. پس حاصل اینکه، داستان سیّدالشّهدا(ع) در قرآن تقریباً هیچ کجا، جدای از داستان امام زمان(عج) نیست؛ ابتدا و انتهای یک حرکت هستند و بدون ظهور، انقلاب سیّدالشّهدا(ع) قابل تفسیر نیست.

بلکه فداکاری و خون دادن و ایستادن و آنچه مقاومت در جبهة سیّدالشّهدا(ع) در طول تاریخ بوده، با جریان ظهور تفسیر می‌شود و بدون آن، این همه سختی‌ها، شهادت‌ها، محدودیت‌ها و محرومیت‌های ظاهری که در مسیر انقلاب اسلامی وجود دارد، توجیه‌پذیر و تفسیربردار نیست. کلّ حرکت امام خمینی(ره) با همة سختی‌هایی که دارد، یک توجیه بیشتر ندارد و می‌فرماید: حرکت ما مقدّمة انقلاب جهانی اسلام به دست حضرت بقیة‌الله ارواحنا فداه است.

از ثمرات عاشورا و مقدّم بر آن، نتیجة نهایی عاشوراست

پس خدای متعال، سیّدالشّهدا(ع) را نصرت کرده است. این کشتة مظلوم، که قرآن از او تعبیر به:

«وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلَا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا» کرده است، به وسیلة امام زمان(عج) یاری می‌شود. آن کسی که ولیّ دم اوست، سلطنت پیدا می‌کند و انتقام می‌گیرد و در این انتقام‌گیری هم اسراف نمی‌کند؛ گرچه کلّ بساط باطل را جمع می‌کند و هیچ چیز از آنها باقی نمی‌گذارد؛ ولی کار او عین عدالت است. در انتقام خون سیّدالشّهدا(ع)، جمع کردن کلّ دستگاه شیطان و سقیفه و بنی‌امیّه و اتباعشان، آن هم با قهر و غلبة کامل، عین عدالت است و نیز خدای متعال او را از قبل یاری کرده است که «إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا». نه اینکه بعداً نصرت می‌شود، نصرت خدا از قبل با او بوده و بعداً هم این نصرت به اتمام خواهد رسید و پیروزی قطعی برای سیّدالشّهدا(ع) در عصر ظهور حاصل می‌شود. وقتی امام زمان(عج) تشریف می‌آورند، زمین احیا می‌شود و به حیات طیّبه می‌رسد: «وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا»؛ یعنی زمین نورانی به نور امام می‌شود. غیب الهی در عالم ما آشکار می‌شود، کلمة غیب که امام زمان(عج) هستند، حقیقت و باطنشان در عالم ظاهر می‌شود.

آن هنگام نوبت رجعت امام حسین(ع) می‌رسد که در آیات اوّل «سورة بنی‌اسرائیل» داریم:

«ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ»9 خدای متعال برای سیّدالشّهدا(ع) یک کَرّه و رجعت گذاشته است. ایشان برمی‌گردند و ادامة کار را در فضای نورانی عصر ظهور به انجام می‌رسانند. اقدام عاشورای ایشان مقدّمة کاری است که در رجعت انجام می‌دهند. ظهور، منتهی به رجعت سیّدالشّهدا(ع) می‌شود. در «اربعین» میرلوحی روایت آمده است سیّدالشّهدا(ع) در شب عاشورا، بعد از آنکه اصحابشان استقامت کردند و ماندند، بشارتی که به آنها دادند، بشارت رجعت بود. فرمودند که نگران نباشید، ما دوباره برمی‌گردیم. آن هنگام، همین دشمنان در غل و زنجیرند و در آن زمان، حکومت زمین، حکومتی صالح خواهد بود. بنابراین اگر کسی عاشورا را به تنهایی تحلیل کند، یک تحلیل صد در صد ناقص است. در این زنجیره، واقعة عاشورا تعریف می‌شود که یک طرفش عاشوراست و طرف دیگر ظهور و بعد از ظهور،

رجعت حضرت سیّدالشّهدا(ع) است. این حلقه، حلقة نصرت خداست که «إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا»؛ یعنی ایشان قبل از حادثه، منصور بوده‌اند، هنگام حادثه، منصور بوده‌اند و بعد از حادثه، توسط ائمّه(ع) و امام زمان(عج) نصرت می‌شوند و بعد از امام زمان(عج) هم به واسطة رجعت، که یک رجعت کامل است. این موضوع باید مورد بحث قرار بگیرد که چه اتّفاقی می‌خواهد در عالم بیفتد که امام دوباره به زمین می‌آیند.

عرضة خود بر امتحان عاشورا و تحمّل ابتلای عاشورایی

امّا چند نکته در مورد ایّام بعد از عاشورا:

نکتة اوّل اینکه، بعد از اتمام عاشورا، باید یک محاسبه بین خودمان و خدای متعال بکنیم که اگر الآن واقعاً سال 61ه‍ .ق. بود، ما با همین وضعیتی که داریم، کجا بودیم؟ با همین وضعیت، با همین دارایی‌ها و همین تعلّقاتی که داریم.

الحمدلله به برکت عاشورا، قلوب نورانی است و به برکت سیّدالشّهدا(ع)، محبّان حضرت، خیلی از آمادگی‌ها را کسب کرده‌اند که سال 61ه‍ .ق. فقط همان 72 نفر کسب کرده بودند. بنابراین الآن حضرت جنودی دارند که واقعاً حاضرند جان خودشان را کف دست بگذارند؛ ولی اگر صحنه مثل عاشورا سخت شد، چه؟!

کار در عاشورا خیلی سخت بود و یک امتحان عادّی نبود و صحنه‌ای که سیّدالشّهدا(ع) اصحابش را وسط آن فرستادند، از دستوری که امام صادق(ع) به ابوهارون مکفوف دادند، سنگین‌تر بود. اوج و قلّة دستور خدا به اصحاب یمین در عالم ذر بود که آتش برافروخت و به اصحاب یمین گفت: بفرمایید در آتش! همه رفتند و آتش گلستان شد و اصحاب شمال تا نزدیک آتش آمدند و ترسیدند، بعد دیدند آتش بر آنها گلستان شد. عذرخواهی کردند و گفتند: خدایا! امتحان را تکرار کن. خدای متعال قبول کرد. برای بار دوم هم تا دم آتش رفتند و باز ترسیدند و باز اصحاب یمین رفتند و آتش بر آنها گلستان شد. برای بار سوم که تکرار شد، خدای متعال صف‌ها را جدا کرد و گفت تمام شد و امتحان دیگر قابل تکرار نیست. در این دنیا هم همین‌طور است؛ کوره‌هایی که خدا برای آدم آماده می‌کند، همیشگی نیست. یک بار، دو بار، سه بار امتحان‌های اصلی در عمر تکرار می‌شوند. هر صحنه، صحنة امتحان است. در دنیا، هیچ چیز پیش نمی‌آید که امتحان نباشد. لقمه‌ای که جلوی آدم می‌گذارند، امتحان است که بخورد یا نخورد، درست بخورد یا غلط بخورد، برای خدا بخورد یا برای نفس بخورد. دو تا استکان که جلوی آدم می‌گذارند، امتحان است که سر پر را جلوی خودت بکشی یا سرخالی را. دنیا از کوچکش تا بزرگش امتحان است. سحر که بیدارت می‌کنند، امتحان است که بلند می‌شوی یا نه؛ حاضری این میزان از خوابت را برای خدا بگذاری؟

ولی امتحان‌های سنگین که مثل امتحان عالم میثاق است که آتش روشن کنند و بگویند برو وسط آتش، آن امتحانی که حضرت، از ابوهارون مکفوف گرفتند که گفتند برو در آتش، این امتحان تکرارپذیر نیست.

جریان این بود که فردی از «خراسان» آمده بود، امام صادق(ع) را موعظه می‌کرد که آقا شما یاور دارید، می‌خواست امام صادق(ع) را آگاه کند، این‌قدر در خراسان لشکر دارید، چرا نشسته‌اید؟ حضرت فرمودند:

«خب بلند شو برو بنشین در تنور.» گفت: آقا ببخشید! ولی من که حرف بدی نزدم! حضرت مشغول شدند به صحبت تا حواسش را پرت کنند. ابوهارون مکفوف از در آمد، سلام کرد، بند کفشش دستش بود حضرت فرمودند:

«علیکم السّلام، بروید بنشینید در تنور.» بند کفشش را ول کرد، رفت نشست در تنور. می‌گوید: وقتی نشست در تنور، حضرت شروع کردند از خراسان گفتن. دیدم مثل کف دست خراسان را می شناسند، همه‌شان را می‌شناسند. بعد حضرت گفتند:

«برویم سری بزنیم ببینیم این رفیق ما چه کار می‌کند!» آمدم دیدم مثل گلستان وسط آتش نشسته است.

بله، وقتی وسطش رفتی، گلستان می‌شود. اصحاب عاشورا وقتی وسط این صحنه رفتند، از گلستان هم برایشان بهتر بود. بریر، پیرمردی بود که قاری قرآن بود. شب عاشورا شوخی می‌کرد. گفت: اگر امشب مزاح نکنم، کی مزاح کنم؟ مگر ندیدی جایگاهمان را کنار امام حسین(ع)؟ یک قدم مانده ما به امام حسین(ع) برسیم. منزلت قرب در بهشت، خود امام حسین(ع) است. کسانی که در دنیا امام حسین(ع) را می‌شناسند، لحظه‌شماری می‌کنند سفرة قیامتش را ببینند. دنیایش این‌گونه بود، ببینیم قیامتش چه خبر است! سبقت می‌گرفتند که خونشان را بدهند و بروند سر سفره بنشینند. شب عاشورا، وقتی به اصحاب گفتند که بروید، ملتمسانه ماندند. بعد اشاره کردند و فرمودند: «بین دو انگشت من را ببینید.» مقاماتشان که مقام قرب سیّدالشّهدا(ع) است و نه بهشت معمولی را به آنها نشان دادند. آن صحنة عاشورا که سیّدالشّهدا(ع) برای اصحابش پیش آورد، از صحنة ابوهارون مکفوف داغ‌تر بود. فرمودند: بروید وسط آتش و رفتند.

حالا سؤال این است که اگر سال 61ه‍ .ق. بود، ما الآن کجا بودیم؟ واقعاً پیش روی امام حسین(ع) خونمان را به راحتی داده بودیم؟ به آن فوز «يَا لَيْتَنِي‏ كُنْتُ‏ مَعَكُمْ‏ فَأَفُوزَ مَعَكُم»10 رسیده بودیم؟ این باب بسته نیست. بنابراین امام رضا(ع) فرمودند:

«اگر می‌خواهید در ثواب شهدای امام حسین(ع) شریک باشید، هر وقت یاد امام حسین افتادید، بگویید: «يَا لَيْتَنِي‏ كُنْتُ‏ مَعَكُمْ‏ ...؛

ای کاش من با شهدا همراه شما بودم و من هم فائز می‌شدم.»

پیدا است که این باب باز است؛ امّا نیّت حقیقی می‌خواهد و نیّت از روی هوس به درد نمی‌خورد. اگر کسی نیّت همراهی داشت، به فوز همراهی می‌رسد. غافلة امام حسین(ع) تمام شده نیست، هنوز دعوت حضرت هست که «هل من ناصر ینصرنی» و در روز اوّل رجب، در زیارت ایشان در این روز، به امام حسین می‌گویید:

«لَبَّيْكَ‏ يَا دَاعِيَ‏ الله»؛ یعنی یک لبّیک به امام حسین(ع) بگویید و رجبتان را با لبّیک به امام حسین(ع) شروع کنید. این باب هنوز باز است.

پس ما اگر سال 61ه‍ .ق. بود، واقعا لبّیک گفته بودیم و خونمان را پیش روی امام حسین(ع) داده بودیم؟ یا اینکه طواف‌هایمان را می‌کردیم و می‌گفتیم موسم حج هست و بعد هم به خانه‌هایمان می‌رفتیم؟! یا اینکه مثل ترما، هنوز داشتیم گندم به «یمن» می‌بردیم؟! یا اینکه ظهر عاشورا اسبمان را بر می‌داشتیم و در می‌رفتیم؟! ضحّاک مشرقی با حضرت رو به رو شد. گفت: آقا! تا امید پیروزی هست، من با شما هستم. ظهر عاشورا گفت: آقا! دیگر امید پیروزی نیست. اسبش را سوار شد و رفت. ما جزو کدام‌ها بودیم؟ آنهایی که شب عاشورا صفمان را جدا می‌کردیم و می‌رفتیم؟ یا وقتی خبر شهادت مسلم رسید، صفمان را جدا می‌کردیم و می‌رفتیم؟ واقعاً کجای کار بودیم؟

عرض کردم که الحمدلله قلوب محبّان سیّدالشّهدا(ع)، به برکت عاشورا همه نورانی است. ان‌شاءالله وقتی حضرت پا به رکاب بگذارند، همه سربازیم؛ ولی سعید بن عبدالله با بقیه فرق می‌کند. دیگر اصحاب نماز خواندند؛ امّا او سپر آنها شده است. ما حاضر بودیم سپر امام حسین(ع) شویم تا حضرت نماز بخوانند؟ تیرها را به جان بخریم که تیر به سیّدالشّهدا(ع) نخورد؟ این سؤال امروز است که ما واقعاً کجای کاریم؟ اگر نقطه قوّت‌های اصحاب در ما نباشد و نقطه ضعف‌های دشمنان و

آنهایی که با حضرت درگیر شدند و دنبال غنایم و پول بودند و خیمة حضرت را به طمع دنیا غارت کردند، در ما باشد، چه؟! آنهایی که تا رفتند خودشان را جمع و جور کنند و به امام حسین(ع) برسند، کاروان حضرت رفت. آنهایی که دلشان می‌خواست بی‌تفاوت باشند و به قول معروف سری که درد نمی‌کند، دستمال نمی‌پیچند. اگر این نقطه ضعف‌ها در ما باشد، ما سال 61ه‍ .ق. همان‌جاها قرار می‌گرفتیم.

این ایّام، زمان این‌گونه محاسبه‌هاست. واقعاً آدم باید محاسبه کند که کجاست. اگر به جایگاه اصحاب رسیدید، خوشا به حالتان! یعنی اگر در عاشورای امام حسین(ع) بابی به روی شما از عاشورا باز شد و حاضر شدید خونتان را پیش روی امام حسین(ع) بدهید که «طُوبَی لَکُم وَ حُسنُ مَئاب» و اگر نیست، از الآن خودمان را آماده کنیم. روز این تصمیم‌های بزرگ، عاشوراست. مثل شب قدر که تمام می‌شود، از فردای شب قدر دوباره باید برای شب قدر بعد آماده شوی. اگر بشود، الحمدلله یک درجه بالاتر می‌رسید. اگر کسی در عاشورا به رویش باز شده و مثل حر شده باشد، بداند که از حر بالاتر هم در کربلا هست. حبیب هم هست، خودش را آماده کند برای سال بعد تا حبیب بشود. پناه بر خدا! اگر نشدیم، باید خیلی به امام حسین(ع) التماس کنیم که آقا! این غافلة شما دارد می‌رود. اگر هنوز تعلّقات داریم، قرض‌هایمان را ندادیم، نماز قضاهایمان را نخواندیم، وصیت نامه‌مان را ننوشته‌ایم و هزار هوس‌هایی که داریم و هنوز مرد این راه نشده‌ایم، در روز عاشورا - که درهای عاشورای حقیقی سال 61ه‍ .ق. باز است - مصمّم شویم که فدایی امام حسین(ع) باشیم.

واقعاً فرصتی بهتر از عاشورا نیست. در عاشورا نسیم عاشورای سال 61ه‍ .ق. هست و پرواز کردن خیلی آسان است. کسی که در این فضا نتواند پرواز کند، چه زمانی می‌تواند؟ فرمودند:

«در ماه رمضان اگر آمرزیده نشدید، دیگر خبری نیست؛ به جز یک عصر عرفه‌ای که می‌آید.» چون درهای رحمت باز بوده و شما به بهشت نرفتید. اگر در عاشورا که نسیم عاشورای 61ه‍ .ق. می‌وزد، کسی نتواند دست در دست امام حسین(ع) بگذارد، دیگر بقیّه‌اش هوس است. اگر خدای نکرده مثل بنده بارتان هنوز روی زمین است، از همین الآن برای عاشورای سال بعد آماده بشوید. فرض کنید، حضرت می‌خواهند سال آینده قیام کنند. بارهایمان را ببندیم، نمازهایمان را بخوانیم، قرض‌هایمان را بدهیم، گندم زن و بچه‌مان را ببریم که حضرت را دم «کوفه» نبینیم که بگویند کجا می‌روی؟ بگوییم داریم گندم می‌بریم. یک سال فرصت داریم و در این یک سال، بارمان را ببندیم. تا همین که صدای حضرت از کنار کعبه بلند شد، در غافلة حضرت باشیم. فرمودند:

«313 نفر اصحاب امام زمان(عج) آن‌قدر آماده‌اند که وقتی ندای حضرت کنار «کعبه» بلند می‌شود، کنار حضرت هستند.» بعضی‌هایشان طیّ الارض دارند، بعضی‌هایشان در روایات است که از ابر استفاده می‌کنند و خودشان را می‌رسانند؛ آمادة آماده. پس آیا پا به رکاب هستیم؟ اگر هستیم الحمدلله. اگر هم نشدیم، شدیم درجة پایین‌تر. شهدای کربلا درجات دارند؛ زیرا تنافس (رقابت) در درجات است.

محافظت‌های بعدی از داشته‌های عاشورایی

نکتة بعد اینکه آنچه به کف آوردیم، شیطان دم درب ایستاده است تا از ما بگیرد. فرمودند:

«اگر آنچه در محضر ولیّ معصوم خدا دارید، حفظ می‌کردید، روی آب راه می‌رفتید و ملائکه به شما دست می‌دادند و اهل ملکوت می‌شدید.»

آنچه در عاشورا در این دهه به دست آوردیم، حفظش مشکل است. حفظش از به دست آوردنش سخت‌تر است. به خدا بسپاریم و مراقبت کنیم. محبّتی که با اشک آمده، صفای باطن و طهارتی که با اشک آمده، این را با ادامة عاشورا حفظش کنیم. ان‌شاءالله مجالس محفوظ است. اگر هم مجلس نبود، در خانه برای خودمان، برای اهل‌بیتمان روضه بخوانیم، «زیارت عاشورا» را بخوانیم. روضه خواندن، جمعیت زیاد نمی‌خواهد، خرج هم ندارد. آنچه در این دهه به دست آوردیم، حفظ کنیم که از کف ندهیم. اگر حفظش کردیم، درهای عاشورا باز می‌شود. ان‌شاء الله سال بعد احساس می‌کنیم حر یا زهیر شده‌ایم. احساس می‌کنیم حضرت ما را قبول کردند و ما دعوت ایشان را اجابت کردیم. السّلام علیک یا اباعبدالله!

پی‌نوشت‌ها: