اثبات نقش یهود درشهادت امام حسین(ع)

محمّد ابراهيم نيا ، علی نوفرستی

در این مقاله بر آنیم تا مستندات مربوط به نقش یهودیان در واقعة عاشورا و شهادت امام حسین(ع) و صحنه‌گردانی این فاجعه، توسط آنان را ارائه دهیم.

1. این مطلب را یهودیان به دنبال ترور خاندان نبوّت(ص) از جمله امام حسین(ع) بوده‌اند، می‌توان از این حدیث شریف نبوی که در دوران خردسالی حسنین(ع) ایراد شده است، فهمید:

«فَإِنِّي‏ خَائِفٌ‏ عَلَيْهِمَا مِنْ‏ كَيْدِ الْيَهُودِ؛1

من از مکر یهود نسبت به فرزندانم حسن و حسین بیمناکم.»

2. در یکی از زیارت مطلقة امام حسین(ع) با سند معتبر چنین می‌خوانیم:

«وَ اَشْهَدُ اَنَّ الَّذینَ سَفَکُوا دَمَکَ، وَ اسْتَحَلُّوا حُرْمَتَکَ، مَلْعُونُونَ مُعَذَّبُونَ عَلی لِسانِ داوُدَ وَ عیسَی بْنِ مَرْیَمَ، ذلِکَ بِما عَصَوْا وَ کانُوا یَعْتَدُونَ؛2

و گواهی می‌دهم که حقّاً آنان که خونت را ریختند و حرمت تو را از بین بردند، ملعونند و معذّب هستند بر زبان داوود و عیسی بن مریم و این به خاطر آن گناهی است که کردند و مردمی تجاوزکار بودند.»

اکنون سؤال اینجاست که چه کسانی توسط حضرت داوود(ع) و عیسی بن‌مریم(س) لعنت شده‌اند؟

پاسخ این سؤال نه به کنایه، بلکه صراحتاً در آیة شریفة 78 سورة مبارکة «مائده» آمده است:

«لُعِنَ الَّذِینَ کفَرُوا مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ عَلَی لِسَانِ دَاوُودَ وَ عِیسَی ابْنِ مَرْیمَ ذَلِک بِمَا عَصَوْا وَ کانُواْ یعْتَدُونَ؛

کافران از بنی‌اسرائیل به زبان داود و عیسی بن مریم لعنت شدند. لعنت شدنشان بدین سبب بود که [از فرمان‌های خدا و پیامبران] سرپیچی کردند و همواره [از حدود الهی] تجاوز داشتند.»

گرچه که این دلیل به تنهایی برای اثبات نقش محوری یهودیان در واقعة جانسوز عاشورا کافی است، امّا نظر شما را به مطالعة سایر مستندات نیز جلب می‌کنیم:

3. در زیارت شریف عاشورا دعا می‌کنیم:

«اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ...»

سؤال این است اوّلین کسانی که در حقّ پیامبر و خاندانش ظلم روا داشتند چه کسانی هستند؟

پاسخ این پرسش، در آیة شریفة 41 سورة مبارکة «بقره» که خطاب به یهودیان عصر پیامبر نازل شده، داده شده است:

«وَآمِنُواْ بِمَا أَنزَلْتُ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَکمْ وَلاَ تَکونُواْ أَوَّلَ کافِرٍ بِهِ وَلاَ تَشْتَرُواْ بِآیاتِی ثَمَنًا قَلِیلاً وَإِیای فَاتَّقُونِ»

بدیهی است که بدترین ظلم در حقّ پیامبر(ص) کفر ورزیدن به نبوّت ایشان و کتاب آسمانی ایشان است و این، یعنی اینکه مصداق اَوَّلَ ظالِمٍ، یهودیان هستند.

4. در زیارت عاشورا می‌خوانیم:

«اللَّهُمَّ اِنَّ هذا یَوْمٌ تَبَرَّکَتْ بِهِ بَنُو اُمَیَّةَ وَ ابْنُ آکِلَةِ الْاَکْبادِ اللَّعینُ ابْنُ اللَّعینِ عَلی لِسانِکَ وَ لِسانِ نَبِیِّکَ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ...»

سؤال این است: چه کسانی توسط خداوند متعال لعنت شده‌اند؟

پاسخ این سؤال را در آیات دوازده‌گانة زیر که همگی دربارة بنی‌اسرائیل و یهود نازل شده‌اند، می‌یابیم:

• «فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِيثَاقَهُمْ لَعَنَّاهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوبَهُمْ قَاسِيَةً يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَوَاضِعِهِ وَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلَی خَائِنَةٍ مِنْهُمْ إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ إِنَّ اللهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ؛3

• «مِنَ الَّذِينَ هَادُوا يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَوَاضِعِهِ وَيَقُولُونَ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَرَاعِنَا لَيًّا بِأَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِي الدِّينِ وَلَوْ أَنَّهُمْ قَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنَا لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ وَأَقْوَمَ وَلَكِنْ لَعَنَهُمُ اللهُ بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلاً»4

• «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ آمِنُوا بِمَا نَزَّلْنَا مُصَدِّقًا لِمَا مَعَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهًا فَنَرُدَّهَا عَلَی أَدْبَارِهَا أَوْ نَلْعَنَهُمْ كَمَا لَعَنَّا أَصْحَابَ السَّبْتِ وَكَانَ أَمْرُ اللهِ مَفْعُولاً»5

• «أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنَ الْكِتَابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هَؤُلَاءِ أَهْدَی مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلاً أُولَئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللهُ وَمَنْ يَلْعَنِ اللهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ نَصِيراً»6

• «قُلْ هَلْ أُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذَلِكَ مَثُوبَةً عِنْدَ اللهِ مَنْ لَعَنَهُ اللهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ وَجَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَةَ وَالْخَنَازِيرَ وَعَبَدَ الطَّاغُوتَ أُولَئِكَ شَرٌّ مَكَانًا وَأَضَلُّ عَنْ سَوَاءِ السَّبِيلِ»7

• «وَقَالُوا قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَلْ لَعَنَهُمُ اللهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيلاً مَا يُؤْمِنُونَ»8

• «أُولَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ»9

• «إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَی مِنْ بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ»10

• «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ»11

• «وَالَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللهِ مِنْ بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَيَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولَئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ»12

• «وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَی يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا وَاللهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ»13

• «وَلَمَّا جَاءَهُمْ كِتَابٌ مِنْ عِنْدِ اللهِ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَهُمْ وَكَانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَی الَّذِينَ كَفَرُوا فَلَمَّا جَاءَهُمْ مَا عَرَفُوا كَفَرُوا بِهِ فَلَعْنَةُ اللهِ عَلَی الْكَافِرِينَ»14

و سؤال دیگر این است که چه کسانی توسط نبّی خدا(ص) لعنت شده‌اند؟

پاسخ این سؤال را نیز در آیة 78 سورة مبارکة «مائده» می‌یابیم:

«لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَی لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَی ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ»

5. در زیارت عاشورا می‌خوانیم:

«وَ هَذَا یوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِیادٍ وَ آلُ مَرْوَانَ...»

سؤال: در روز عاشورا چه کسانی شادی می‌کنند؟

جواب این پرسش‌ها را نیز هر سال در روز عاشورا خودتان می‌توانید بیابید. فقط کافی است که عبارت عید کیپور (یوم کیپور) را جست‌وجو کنید.

عید کیپور عبارت است از سلسله جشن‌هایی که یهودیان در اقصی نقاط جهان و به ویژه

در «فلسطین اشغالی»، همزمان در روز عاشورا و شام غریبان برگزار کرده و در آن به رقص و پایکوبی و شراب‌خواری می‌پردازند و این سنّتی است که از سال‌ها قبل از واقعة «کربلا» در میان بنی‌اسرائیل رواج داشته است و این است دلیل به تأخیر انداختن حمله به خیمه‌های امام حسین(ع)؛ چرا که امام(ع) از اوّلین روز محرّم در کربلا بودند؛ امّا سپاه عمر سعد ملعون تا شب عاشورا تصمیم به حمله نگرفت و قرار بود این جنایت شوم، در شب عاشورا انجام شود تا فردای آن روز همگان به شادی بپردازند؛ امّا با مهلت خواستن سیّدالشّهدا(ع)، این حمله به صبح عاشورا موکول شد.

6. خاندان بنی‌امیّه یهودی‌تبارند؛ این مطلب را از آیة شریفة 60 سورة مبارکة «اسراء» و حدیث شریف امام صادق(ع)که توضیح مفصّل آن در مقالة «سقیفة بنی‌اسرائیل»15 گذشت، نتیجه‌گیری می‌کنیم.

همچنین به کار بردن عبارت «اللّصیق» برای خاندان بنی‌امیّه توسط امام علی(ع)، در نامة 17 «نهج‌البلاغه» خطاب به معاویه، مؤیّدی دیگر بر این مطلب است که بنی‌امیّه هیچ نسبت خونی با بنی‌هاشم نداشته و اصالتاً رومی و اسرائیلی‌تبار هستند:

«وَ اَمّا قَوْلُک اِنّا بَنُوعَبْدِ مَناف، فَکذلِک نَحْنُ، وَلکنْ لَیسَ اُمَیةُ کهَاشِم، وَ لا حَرْبٌ کعَبْدِ الْمُطَّلِبِ، وَ لا اَبُوسُفْیانَ کاَبی طالِب، وَ لاَ الْمُهاجِرُ کالطَّلیقِ، وَ لاَ الصَّریحُ کاللَّصیقِ، وَ لاَ الْمُحِقُّ کالْمُبْطِلِ، وَ لاَ الْمُؤْمِنُ کالْمُدْغِلِ. وَ لَبِئْسَ الْخَلَفُ خَلَفٌ یتْبَعُ سَلَفاً هَوی فی نارِ جَهَنَّمَ؛

و [ای معاویه!] اینکه گفتی: ما از فرزندان عبدمنافیم؛ آری. ما هم چنین هستیم؛ ولی با این فرق که نه امیّه مثل هاشم است، نه حرب همچون عبدالمطّلب و نه ابوسفیان مانند ابوطالب و نه مهاجر الی‌الله چون اسیر آزاد شده و نه فرزند اصل و نسب‌دار چون فرزند منسوب به پدر و نه اهل حق مانند اهل باطل و نه مؤمن چون مفسد. چه بازماندگان بدی هستند آنان که تابع گذشتگان جهنّمی خود می‌باشند.»

7. یزید بن‌معاویه - لعنة الله علیهما - از مشاوران یهودی در دربار خود استفاده می‌کرده است.16

8. حرمت ماه‌های حرام را حتّی اعراب جاهلی هم نگاه می‌داشتند و این یهود بوده‌اند که در طول تاریخ از خون‌ریزی در ماه حرام، هیچ ابایی نداشته؛ بلکه به نظر می‌رسد این کار را راهی برای تقرّب بیشتر به ابلیس می‌دانند و آخرین سند آن هم، آغاز جنگ 22 روزه در زمستان 1387 و جنگ 8 روزه در زمستان 1391 هم‌زمان با ماه حرام ذی‌الحجّة و آغاز ماه محرّم است.

9. جنایاتی همچون بستن آب به روی زنان و کودکان، به آتش کشیدن سرپناه خانواده‌ها، به صلیب کشیدن وهب، هدیه فرستادن سرهای قطع شده، اسب تازاندن بر پیکر شهدا و... ، اعمال کثیفی است که در طول تاریخ از این قوم پلید و هم‌پیمانان آنان سرزده است.

این حدیث شریف امام حسین(ع)که در هنگام هجرت از «مدینه» به سمت «مکّه»، خطاب به عبدالله بن عمر فرمودند، از جمله مؤیّدات این سابقة تاریک و ننگین است:

«آیا نمی‌دانی که بنی‌اسرائیل از طلوع فجر تا طلوع آفتاب، هفتاد پیامبر را می‌کشتند، سپس در بازارهای خود نشسته، همگی به خرید و فروش می‌پرداختند؛ آنچنان که گویی اتّفاقی نیفتاده است و سر یحیی بن زکریّا را بریده و به عنوان هدیه به پیش زنی بدکاره فرستادند؟!»17

با توجّه به آنچه گذشت، وقتی به امام حسین(ع)عرض می‌کنیم: «إِنِّي سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَكُمْ وَ وَلِيُّ لِمَنْ وَالاكُمْ وَ عَدُوٌّ لِمَنْ عَادَاكُمْ...»، منظورمان جنگیدن و دشمنی با چه کسانی است؟

به راستی انتقام خون سیّدالشّهدا(ع)را از چه کسانی باید ستاند؟

اگر عاملان جنایت سقیفه، شهادت پیامبر(ص)، شهادت حضرت زهرا(س)، امام حسین(ع) و... از بین رفته‌اند، پس چرا این‌قدر به ما تأکید شده است که زیارت عاشورا بخوانید و عزاداری کنید؟

اگر عاملان جنایات مذکور به درک واصل شده‌اند، دلیلی وجود ندارد که حدود چهار ماه از سال را به مناسبت‌های مختلف عزاداری کنیم تا جایی که حتّی شب جمعه، صبح جمعه، شب عید قربان، صبح عید قربان، شب عید غدیر، صبح عید غدیر، شب عید فطر، صبح عید فطر، قرائت زیارت عاشورا سفارش شده است.

پی‌نوشت‌ها: