نوجوان 13سالة نحیف و ریزی را تجسّم کنید که لباس رزمی پوشیده و «ژ 3» تقریباً هم قد خودش است. کسی راهش نمی‌دهد. به او می‌گویند بچّه‌ای و دست و پا گیر! ما باید بجنگیم یا مواظب تو باشیم؟ امّا به خرجش نمی‌رود. همه‌جا هست. شهر را زیر پا می‌گذارد برای شناسایی اجساد. نتوانست مثل خیلی‌ها که همه چیزشان را گذاشتند و فرار کردند، بگریزد. ماند و با هم‌رزمان دیگرش شد سپر بلای وطن؛ همان‌ها که توانستند با افتخار بگویند: شهر آزاد شد.
از هر کس بپرسی ویژگی‌اش چیست، بی‌درنگ می‌گوید شجاعت. اطرافیانش می‌گویند: آموزه‌های مادرش بوده که بهنام این‌قدر شجاع و با توسّل شده است. می‌گویند شاید باورش سخت باشد که یک پسر بچّة 10-12 ساله، چنین اعتقاد محکم و توسّل خالصانه‌ای داشته باشد.
مادرش می‌گوید: همیشه به او می‌گفتم زرنگ باش. پای حقّت بایست. نگذار کسی حقٌت را بخورد. انگار حرف‌هایم در وجود او تبدیل به عمل می‌شد. از بچّگی محکم بود.
ویژگی دیگرش مهربانی بود. همه اعتراف می‌کنند که خوش‌قلبی در چهره‌اش پیدا بود. اگر خصوصیاتش را برای کسی که او را نمی‌شناخت می‌گفتی، باور نمی‌کرد که از یک نوجوان حرف می‌زنی.
بهنام محمّدی، نوجوان شهیدی است که در سال 1345ه .ش. در «مسجد سلیمان» به دنیا آمد. در کودکی به همراه خانواده به «خرّمشهر» رفت و در همان‌جا ماندگار شد تا اینکه در 18 آبان سال 1359ه .ش.، در همین شهر، در سنّ 14 سالگی، به جمع شهیدان پیوست.