جان جهان
از حرا آمد و آئینه و قرآن آورد
مژده آن جان جهان از بر جانان آورد
مژدة وحی و نبوّت دل عالم را برد
هر که دل داشت به آن آینه ایمان آورد
همه دیدند که انفاس مسیحایی او
روح در کالبد خستة دوران آورد
دردمندان، طلبِ عافیت از او کردند
که طبیب از ره دور آمد و درمان آورد
در کویری که در اندیشه به جز خار نداشت
یاس و نسرین و گل و لاله و ریحان آورد
دشت را تشنة سرسبزی و بیداری دید
با زلال سخنش رحمت باران آورد
شب بیداد و ستم را، شب تنهایی را
با فروغ سَحر خویش به پایان آورد
سبب روشنی چشم خداجویان شد
بوی پیراهن یوسف که به کنعان آورد
دید آشفتگی مزرعة گندم را
پی آرامش دل‌ها سر و سامان آورد
ناخدای سفر عشق به ایمان و امید
تا به ساحل همه را از دل طوفان آورد
رشک فردوس برین شد همه‌‌جا از قدمش
با خودش رایحة روضة رضوان آورد
داشت انگشتری‌اش خاتم پیغامبری
باغ در مقدم او فرش سلیمان آورد
بر لبش بود حدیث «وَ لَقَد کَرَّمنا»
مژدة عزّت و آزادی انسان آورد
تا بسنجند عیار شرف و وجدان را
آیة معرفت و حکمت و میزان آورد
سایه پروردة این مهر جهان‌تاب علی ست
که به این آینه پیش از همه ایمان آورد
عجب این نیست که سلمان شود از اهلُ البیت
مکتبش گوهر از این دست فراوان آورد
گرچه خاموش شد آتشکدة فارس، ولی
پرتوش مشعل توحید به ایران آورد
جلوة روشن آن ماه شب چهاردهم
قرص خورشید شد و رو به خراسان آورد
نور امین
تا بر بسیط سبز چمن پا گذاشته ست
دستش بهار را به تماشا گذاشته ست
از بس که دست برده در آغوش آسمان
پا بر فراز گنبد مینا گذاشته ست
می‌بارد از طلوع نگاهش تبار صبح
خورشید را به سینة خود جا گذاشته ست
تا مثل کوه ریشه دَواند به عمق خاک
یک عمر سر به دامن صحرا گذاشته ست
دستی لطیف، ساغر سرشار عشق را
در هفت سین سفرة دنیا گذاشته ست
نوری «امین» نشسته در آغوش «آمنه»
دریا قدم به دیدة دریا گذاشته ست
نوری که از تبلور رخسار او دمید
مهتاب را به خانة دل‌ها گذاشته ست