دعای مستجاب

چنان‌که مکرّر از بزرگان نقل شده است، یکی از کسانی که ارتباط و توسّل به ایشان، بابی برای تقرّب به امام زمان(عج) و جلب عنایت این بزرگوار است، مادر بزرگوارشان، حضرت نرجس خاتون(س) است. علاوه بر اینکه خود این بزرگوار هم دارای مقامی رفیع است، در زیارت ایشان عرض می‌شود:

«السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا الْمَنْعُوتَةُ فِي‏ الْإِنْجِيلِ‏، الْمَخْطُوبَةُ مِنْ رَوْحِ اللهِ الْأَمِينِ، وَ مَنْ رَغِبَ فِي وُصْلَتِهَا مُحَمَّدٌ سَيِّدُ الْمُرْسَلِينَ، وَ الْمُسْتَوْدَعَةُ أَسْرَارَ رَبِّ الْعَالَمِين؛1

سلام بر تو ای نفس قدسی با تقوای مهذّب پاکیزه! سلام بر تو ای آنکه از خدا راضی بودی و خدا هم از تو راضی و خشنود بود! سلام بر تو ای کسی که ذکر صفات کمالیه‌ات در «انجیل» آمده و خطبة نکاح تو را روح‌الامین خواند و حضرت ختمی‌مرتبت، محمّد(ص) به وصلت تو (برای فرزندش) مشتاق بود و اسرار خدای ربّ العالمین به تو ودیعه داده شده بود!»

امام زمان(عج) هم عنایتی ویژه به مادرشان دارند و به متوسّلان به ایشان توجّه و لطف می‌کنند. داستانی که در ذیل آمده، تشرّفی است از زبان آیت‌الله ناصری که گویای نظر خاصّ امام زمان(عج) به متوسّلان به مادر بزرگوارشان است:

حاج محمّد که از صلحا بود، می‌گفت: «مکّه» رفتم و اعمال حج که تمام شد، یک روز گفتم یک عمرة مفرده برای مادر امام زمان(عج) انجام بدهم و از بی‌بی درخواست کنم که از فرزندشان بخواهد من چهرة ایشان را زیارت کنم. طواف و سعی بین «صفا» و «مروه» را انجام دادم. سعی بین صفا و مروه که تمام شد، طواف نساء و نمازش را خواندم و دیگر بی‌حال شدم. حدود یک ساعت و نیم به اذان صبح بود. دیدم پنج شش نفر پشت «مقام ابراهیم(ع)» نشسته‌اند و یک ظرف خرما جلویشان گذاشته‌اند. جمعیت هم همین‌طور که از مقام ابراهیم فاصله می‌گیرند، از اینها هم فاصله می‌گیرند و اینها وسط نشسته و صحبت می‌کنند. آقایی هم آن بالا نشسته است که نمی‌شود چشم از او برداشت. خیلی فوق‌العادّه است و برای بقیه صحبت می‌کند. وقتی این آقا را دیدم، زانوهایم شروع به لرزیدن کرد. خرماها بیشتر جلب توجّهم کرد. چون خیلی بی‌حال و خسته شده بودم، نشستم و تکیه دادم.

آقا فرمودند:

«این حاج محمّد برای مادر من یک عمره انجام داده و خسته شده است. چندتا از این خرماها به او بدهید.»

یک نفر فوراً بلند شد و بشقاب خرما را مقابل من آورد. من هم پنج شش تا برداشتم؛ لیکن به قدری خسته و بی‌حال بودم که دیگر توجّهی به این حرف نداشتم. شروع به خوردن کردم. دیدم دارند نگاه می‌کنند و تبسّم می‌کنند. بعد دوباره فرمودند:

«بله، ایشان برای مادر من عمره‌ای انجام داد و به زحمت افتاد. خدا قبول می‌کند، ان شاءالله.»

یک دفعه نگاه کردم، دیدم هیچ‌کس نیست. فوراً به خود آمدم. گفتم: اصلاً آروزیم همین بود که حضرت را ببینم و چقدر زود مستجاب شد. او می‌گفت: به واسطة خرمایی که خوردم، حالاتی برایم ایجاد شد.