سیرة خوبان درخانه

یکی از اولیای خدا و علمای ربّانی و از شاگردان اسوة العارفین، سیّد علی قاضی(ره)، آیت الله سیّد محمّد حسن الهی طباطبایی1 بودند که چند جمله از زبان همسرشان راجع به این مرد الهی و ملکوتی می‌شنویم:

ما 30 سال با هم زندگی مشترک داشتیم. در این 30 سال من نتوانستم چیزی از ایشان ببینم که مثلاً یک بار بداخلاقی و پرخاشگری کند یا ایرادی بگیرد. خداوند ایشان را چنان خلق کرده بود که انگار یک فرشته بود که روی زمین آورده بودند؛ همان‌گونه هم بردندش. ایشان خیلی صبور بودند.

همین که از در خانه وارد می‌شدند، نگاه می‌کردند، اگر می‌دیدند، من از پنجره نگاه می‌کنم، با خوشحالی می‌آمدند و می‌گفتند: همین که تو بلند می‌شوی و از پنجره نگاه می‌کنی، همه چیز یادم می‌رود. تمام غم و غصّه‌ها می‌ماند دم در.

داخل خانه هم خیلی خوب بودند. ما حتّی یک امّا و لمّا با هم نداشتیم.

برای بچّه‌ها بسیار حرمت قائل بودند. از اوّل تا آخر می‌گفتند: اینها اولاد پیامبرند. اگر من تندی کنم، خدا از من حساب می‌کشد.

یک بار نشد حرف تندی بزنند و...2

شیوة حور و پری گرچه لطیف است ولی

خوبی آن است و لطافت که الهی دارد

پی‌نوشت‌ها: