ردّپای راکفلر یهودی درکشاورزی ایران

نگاه راهبردی صهیونیست‌ها به کنترل ملّت‌ها با ابزار غذا

در پی شکست سخت آمریکایی‌ها در جنگ «ویتنام»، استراتژیست‌های غربی دریافتند که مقابلة سخت، به دلایل مختلف، روشی غیرکاربردی و پرهزینه برای سیطره بر ملّت‌هاست؛ لذا سیاست‌های غرب به مواجهة نرم با این کشورها تغییر کرد و ابزارهایی برای کنترل غذا و دارو طرّاحی شد. هنری آلفرد کیسینجر، استراتژیست ارشد و صهیونیست آمریکایی، در زمان تصدّی وزارت امور خارجة ایالات متّحده، مسئول تیم مذاکره‌کنندة این کشور برای خاتمه بخشیدن به جنگ ویتنام بود. او به همین مناسبت به همراه همتای ویتنامی خود، جایزة صلح نوبل را دریافت کرد.

کیسینجر در سال 1974م. از طرحی موسوم به NSSM پرده برداشت. او «انرژی» و «غذا» را دو اهرم کاربردی کنترل ملّت‌ها معرفی کرد. او به آمریکایی‌ها اعلام کرد که اگر نفت را کنترل کنند، دولت‌ها را تحت کنترل در می‌آورند و اگر غذا را کنترل کنند، مردم را تحت سیطره خواهند گرفت. به این ترتیب، نقش حیاتی برنامه‌ریزی برای کنترل غذا در نگاه صهیونیست‌ها روشن می‌شود.

بنیاد راکفلر (Rockefeller)

سابقة بنیاد صهیونیستی راکفلر نیز روشن است؛ بنیاد راکفلر بزرگترین و ذی‌نفوذترین کمپانی آمریکایی به شمار می‌رود. این کمپانی، عوامل اجرایی ساختار قدرت آمریکا و مراکز حسّاس این کشور را در اختیار گرفته است. تقریباً همگی شخصیت‌های آمریکایی که از سال 1945م. تاکنون به پست‌های کلیدی دست پیدا کرده‌اند، به نوعی در این بنیاد «خیریه»! یا سازمان‌های تابعة آن فعّالیت داشته یا از کمک‌های آن استفاده کرده‌اند. مشهور است که «بنیاد راکفلر»، به نوعی رختکن مسئولان کاخ سفید برای ورود به عرصة قدرت به شمار می‌رود. بنیاد راکفلر دارای بخش‌های مطالعاتی پیشرفته‌ای در زمینة مطالعات استراتژیک، روانشناسی، جامعه‌شناسی و رسانه است. این بخش‌ها در زمینة شناخت چالش‌های آمریکا و تدوین راهبردها و سیاست‌های جهانی این کشور فعّالیت می‌کنند.

«ویکی‌پدیا» در مورد بنیاد راکفلر می‌نویسد:

یک نهاد خصوصی و مدّعی فعّالیت‌های بشردوستانه است که ساختمان مرکزی آن در خیابان پنجم «منهتن» در شهر «نیویورک» قرار دارد. این بنیاد که تاکنون توسط شش نسل از خانوادة راکفلر در آمریکا اداره شده است، توسط سرسلسلة این خاندان، جان دیویس راکفلر، ثروتمندترین مرد تاریخ جهان و مؤسّس کمپانی «استاندارد اویل»، در 14 مه 1913م. تأسیس شد. در طول تقریباً یک قرن فعّالیت، شعار این بنیاد، فعّالیت برای زندگی بهتر بشر در سراسر جهان بوده است... نشریة «فوربز» در سال 2007م. جان دیویس راکفلر را با ثروتی معادل 336 میلیارد دلار، به عنوان ثروتمندترین فرد تاریخ معرفی کرد.

با توجّه به سیاست کنترل غذا که توسط کیسینجر مطرح شد، مطالعات عمیق و راهبردی روی بذرهای اصیل در کشتگاه‌های کهن، مانند «فیلیپین»، «هند» و «سوریه»، جزو علاقه‌مندی‌های ویژة بنیاد راکفلر قرار گرفت. کار در اختیار داشتن منابع بذر، توسط این بنیاد تا آنجا پیش رفته است که برای در اختیار داشتن منابع بذرهای اصیل دنیا، مرکز راهبردی بهنام «انبار بذرهای قیامت» در جزیره‌ای دورافتاده در مجمع‌الجزایر «سوالبارد نروژ» (نزدیک قطب شمال) احداث شد که بانک منحصر به فرد بذرهای جهان به شمار می‌رود.

دانه‌هایی که در این مرکز جمع‌آوری و نگهداری می‌شوند، نسخه‌های تکثیرشده یا کپی شده از دانه‌هایی هستند که در بانک‌های ژن سرتاسر جهان وجود دارند. راکفلر مدّعی است این ذخایر تلاشی برای اطمینان از حفظ ذخایر دانه‌های جهان درصورت نابودی ذخایر دیگر بانک‌های ژنتیکی است؛ این انبار طوری طرّاحی شده است که در صورت وقوع فاجعة گستردة منطقه‌ای یا جهانی بتوان از این انبار به عنوان پشتوانه‌ای برای کشاورزی استفاده کرد. این مرکز تحت قوانینی که طیّ توافق‌نامه‌ای سه‌جانبه میان دولت «نروژ»، «انجمن جهانی تنوّع محصولات کشاورزی» یا «GCDT» و مرکز منابع ژنتیکی «نوردیک» تعیین شدند، بنا شده است. این مرکز یک ذخیرة بی‌نظیر گونه‌های زیستی گیاهی برای بنیاد راکفلر به شمار می‌رود.

کمپانی مونسانتو (Monsanto)

«مونسانتو» در اصل، نام یک خانوادة یهودی، آمریکایی است. صاحبان این کمپانی، خانوادة مونسانتو، از بدنام‌ترین خانواده‌های یهودی صهیونیست در طول تاریخ به شمار می‌روند؛ این خانواده از قرن‌ها قبل به مشاغلی، چون برده‌داری و تجارت انسان اشتغال داشته‌اند. کمپانی مونسانتو بی‌شک یکی از بزرگترین تولیدکنندگان رسمی مواد سمّی و بمب‌های شیمیایی و اتمی طیّ قرن بیستم میلادی به شمار می‌رود. این کمپانی طیّ دهة 1920م.، صنعت شیمیایی خود را گسترش داد. همچنین مونسانتو طیّ جنگ دوم جهانی، در تحقیقاتی دربارة اورانیوم در «پروژة منهتن» مشارکت داشت که نهایتاً منجر به ساخت بمب اتم شد. مونسانتو تا اواخر دهة 80م. در پروژه‌های مرتبط با بمب اتمی به دولت آمریکا کمک می‌کرد.

همچنین «عامل نارنجی»، «ددت» و «پی.سی.بی.» از جمله تولیدات مضرّ مونسانتو هستند. اعمال ضدّ انسانی این کمپانی بزرگ سبب شده‌اند که جنبش‌های اجتماعی متعدّدی در کشورهای جهان علیه این کمپانی شکل بگیرند. تنها در مورد یکی از جنایت‌های این کمپانی، «صلیب سرخ» اعلام کرد، حدود 400 هزار نفر به دلیل تماس با عامل نارنجی کشته یا فلج شدند؛ همچنین 500 هزار کودک ناقص الخلقه بر اثر این عامل به دنیا آمدند.

تظاهرات مردم دنیا علیه جنایات مونسانتو

پس از معرفی اهمّیت راهبردی کشاورزی و غذا برای صهیونیست‌ها و همچنین معرفی بنیاد راکفلر و کمپانی مونسانتو، جا دارد، به رزومة برندگان مدال‌های طلای کشاورزی جمهوری اسلامی نگاهی بیندازیم.

در سال 1378م. و در زمان وزارت عیسی کلانتری، وزیر وقت کشاورزی، مدالی برای تقدیر از افرادی خاص طرّاحی شد. این مدال هم اکنون به «مدال طلای کشاورزی جمهوری اسلامی ایران» موسوم است. جالب است بدانیم اسکندری، وزیر جهاد کشاورزی دولت نهم، از وجود این مدال ابراز بی‌اطّلاعی می‌کند! به این ترتیب به نظر می‌رسد، اصل طرّاحی و اعطای این مدال، توسط سیستم‌های شناخته شده در وزارت جهاد کشاورزی و برای پاسخ‌گویی به نیازهای داخلی طرّاحی نشده است. این مدال تاکنون تنها به سه نفر اعطا شده است؛ اوّلین و دومین مدال در سال‌های 78 و 79ه‍ .ش. توسط عیسی کلانتری به نورمن بورلاگ و گوریو خوش اعطا شد. سومین مدال نیز خردادماه سال گذشته به دست محمود حجّتی بر سینة ون مونتاگو نقش بست.

نورمن ارنست بورلاگ (Norman Ernest Borlaug)

در ویکی‌پدیا درمورد این شخص اطّلاعات بسیار مختصری وجود دارد. این سایت تنها می‌نویسد:

نورمن ارنست بورلاگ زادة 25 مارس 1914م. - در گذشته 12 سپتامبر 2009م.، دانشمند زیست‌شناس (بذرشناس) و برندة جایزة صلح نوبل آمریکایی بود که در سنّ 95 سالگی بر اثر سرطان درگذشت. وی پدر انقلاب سبز در کشاورزی است.

افراد داخلی حامی وی، او را بزرگترین آمریکایی قرن بیستم معرفی می‌کنند و مدّعی هستند تلاش‌های وی، جان یک میلیارد نفر را نجات داده است! امّا واقعیت این است که بورلاگ در زمان حیاتش، همکاری راهبردی با بنیاد راکفلر داشته است. نورمن بورلاگ با تأمین مالی از سوی راکفلر و فردی صهیونیست، به نام روآن مجموعه‌ای را پایه‌گذاری کرد که منشأ سیطرة بیشتر این خانوادة صهیونیست بر کشاورزی جهان شد. این مجموعه «بنیاد جایزة جهانی غذا» نام دارد؛ بنیاد راکفلر به صورت آشکار اعلام می‌کند که آن را در ابتدا وقف کرده و هم اکنون نیز اسپانسر آن به شمار می‌رود. به این ترتیب این بنیاد در سطح جهان، اهداف بنیاد راکفلر را پیگیری می‌کند. فعّالیت‌های گسترده در مناطق مختلف دنیا، از جمله «هند»، «پاکستان»، «مکزیک»، «فیلیپین» و «آمریکای جنوبی» با حمایت‌های گسترده و تحت برنامه‌های دو بنیاد صهیونیستی راکفلر و «فورد» در رزومة این فرد به چشم می‌خورد. در مورد ارتباط این شخص با صهیونیست‌ها اسناد قابل توجّهی وجود دارد که در جای خودش بررسی خواهد شد.

به این ترتیب، برندة اوّلین مدال کشاورزی جمهوری اسلامی ایران یا خود یک صهیونیست اصیل است یا در بهترین حالت، عامل راهبردی و قابل اعتماد ایشان به شمار می‌رود!

گوریو خوش (Gurev Khush)

گوریو خوش، دومین برندة مدال طلای کشاورزی جمهوری اسلامی است. او در سال 1379ه‍ .ش.، (مقارن با سال‌های 2000 و 2001م.) موفّق به دریافت این مدال شد. نکتة مهم اینکه، او در همین سال(2000م.)، در قبال خدماتی که به رژیم صهیونیستی انجام داد، موفّق شد بالاترین مدال کشاورزی رژیم صهیونیستی، موسوم به Wolf Prize in Agriculture را نیز از دست عزر وایزمن (Ezer Weizman) رئیس جمهور وقت اسرائیل دریافت کند.

او همچنین موفّق شد، جایزة کشاورزی «خوارزمی» را نیز از دست رئیس جمهور وقت ایران دریافت کند.

گوریو خوش، یکی از کارمندان ویژة «مؤسّسة تحقیقات بذر فیلیپین» نیز به شمار می‌رود. این مؤسّسه با تأمین مالی و تحت نفوذ بنیادهای صهیونیستی راکفلر و فورد اداره می‌شود. دیگر اینکه، حمایت بنیاد صهیونیستی راکفلر از یکی از سرنخ‌های داخلی این جریان، ذیل تحقیقی در همین مؤسّسه انجام گرفته است! همچنین اسناد قابل توجّهی از ارتباط نزدیک این دو نفر به دست آمد که در جای خودش، بررسی خواهد شد.

ون مونتاگو (Marc Van Montagu)

یک سال پیش، خرداد 94ه‍ .ش.، سومین مدال طلای کشاورزی جمهوری اسلامی توسط محمود حجّتی به سینة مارک ون مونتاگو، استاد دانشگاه «گنت بلژیک» نشانده شد.

بدون شک با وجود دانشمندانی، نظیر هربرت بویر، استانلی کوهن و جف شل می‌توان مونتاگو را بنیان‌گذار مهندسی ژنتیک جهان نامید. ون مونتاگو و استادش، پروفسور جف شل در دانشگاه گنت کشور بلژیک موفّق شدند با کشف قابلیت‌های آگروباکتریوم، مکانیسم انتقال ژن و تولید گیاهان تراریخته (ترانسژنیک) را ابداع

نمایند. از سال 2013م. به بعد، روش ابداعی ایشان با روش‌های کم‌خطرتر جایگزین شده و این روش تدریجاً در حال افول و انقراض است.

هم‌اکنون نیز مارک وَن مونتاگو، استاد دانشگاه گِنت بلژیک است. وی یکی از دو مؤسّس اصلی شرکت «سیستم ژنتیک گیاهی» (Plant Genetic Systems) است که در سال 2002م. توسط کمپانی مشهور «بایر» (Bayer CropScience) خریداری شد.

در سال 2013م. مونتاگو به همراه دو نفر دیگر برندة «جایزة جهانی غذا» شده است. به لیست اسپانسرهای این جایزه که نگاه می‌کنیم، باز به نام‌های مونسانتو و بایر برخورد می‌کنیم! همچنین به لیست مشاوران این جایزه که بنگریم با جرج هربرت واکر بوش، رئیس سیا در دولت جرالد فورد، معاون اوّل ریگان و رئیس جمهور آمریکا از 1988 تا 1992م. مواجه می‌شویم.

پایگاه خبری انستیتو علوم زیستی VIB بلژیک در مصاحبه با مونتاگو، تأکید می‌کند که اهدای جایزة جهانی غذا در سال 2013م. به ون مونتاگو، در واقع جایزة مونسانتو به مونسانتو بوده است! زیرا شرکت مونسانتو حامی مالی جایزة جهانی غذاست و سالانه میلیون‌ها دلار به این سازمان کمک می‌کند. از سوی دیگر، ون مونتاگو و پروژه‌هایش نیز تحت حمایت مالی مونسانتو قرار دارد.

ارتباط تنگاتنگ مونتاگو با کمپانی‌های صهیونیستی راکفلر و مونسانتو هرگز مورد تردید نبوده است. او خود تأمین مالی از سوی مونسانتو در پروژه‌هایش را تأیید می‌کند. همچنین راکفلر فقط در یک نوبت، برای تولید برنج تراریخته دست کم مبلغ 400 هزار دلار را به دانشگاه گنت و شخص مارک مونتاگو اختصاص داده و آنان را پشتیبانی کرده است.

موارد فوق، بخش ناچیزی از اسناد نفوذ و تأثیر مراکز صهیونیستی در سطوح تصمیم‌گیر و تصمیم‌ساز کشاورزی ایران است. باید دید چه جریانی و با چه هدفی راه اعطای این مدال‌ها به این افراد را هموار کرده و به‌ازای این خوش‌خدمتی، چه مزایایی را از صهیونیست‌ها دریافت کرده است. آیا سفر این افراد به ایران، تنها برای اعطای مدال صورت گرفته یا راه را برای موارد بعدی هموار کرده است؟!