به مناسبت فجر انقلاب
نتوان گفت که این قافله وا می‌ماند
خسته و خُفته از این خیل جدا می‌ماند
این رَهی نیست که از خاطره‌اش یاد کنی
این سفر همرَهِ تاریخ به جا می‌ماند
دانه و دام در این راه فراوان اما،
مرغِ دل سیر زِ هر دام، رها می‌ماند
می‌رسیم آخر و افسانة واماندنِ ما
همچو داغی به دلِ حادثه‌ها می‌ماند
بی صداتر زِ سکوتیم، ولی گاهِ خروش
نعرة ماست که در گوشِ شما می‌ماند
بِروید ای دلتان نیمه که در شیوة ما
مرد، تا مرگِ ستم، مرگِ بلا می‌ماند
مرز ما عشق است
کوه باشی، سیل یا باران چه فرقی می‌کند؟
سرو باشی، باد یا توفان چه فرقی می‌کند؟
مرزها سهم زمینند و تو اهل آسمان
آسمان شام یا ایران چه فرقی می‌کند؟
مرز ما عشق است، هر جا اوست، آنجا خاک ماست
سامرا، غزّه، حلب، تهران چه فرقی می‌کند؟
قفل باید بشکند، باید قفس را بشکنیم
حصر «الزّهرا» و «آبادان» چه فرقی می‌کند؟
هر که را صبح شهادت نیست، شام مرگ هست
بی شهادت، مرگ با خسران چه فرقی می‌کند؟
شعله در شعلة تن ققنوس می‌سوزد، ولی
لحظة آغاز با پایان چه فرقی می‌کند...؟
فصل بیداری
برداشت دست حق ز رُخِ شب نقاب را
حس کرد باز پنجره‌ها آفتاب را
بیدار گشته ایم و... دل آشفتة دشمنان
دیگر مگر به خواب ببینند خواب را
باید امید داشت به فردای پر غرور
باید فزون نمود در این ره شتاب را
گفتا به حق تجلّی نور خمینی است
هر کس که دید رهبر این انقلاب را
فریاد می زنیم در این شور بی‌کران:
«عجّل علی ظهورک یا صاحب الزّمان»
در منقبت حضرت زهرا(س)
چکیدة گل رخسار مصطفی زهراست
عصارة نفحات خوش خدا زهراست
سُلالة خلف ختم مرسلین یعنی
خلاصة همه آیات انبیا زهراست
کسی که شیشة عطر گل محمّدی است
که منتشر شده چون ذره در هوا زهراست
زلال نور رسالت در او نمایان است
چرا که آینة مصطفی نما زهراست
کسی که ذکر دعایش میان هر دو نماز
شده است ورد زبان فرشته‌ها زهراست
گلی که باغ شهادت از او به بار نشست
چراغدار شهیدان کربلا زهراست
دو دل مباش دلا و بگو پس از قرآن
شکوهمندترین هدیة خدا زهراست
دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن
امیدوار که باشی گره‌گشا زهراست
اگر که کوه غم افتاده روی شانة تو
علاج کار تو یک «یا علی» و «یا زهرا»ست
اگرچه کشتی پهلو گرفته می‌ماند
تو را چه باک ز طوفان که ناخدا زهراست
مگو که راه رسیدن به عشق دشوار است
چرا که فاصله‌اش از حسین تا زهراست
مراقبت کن از آن مضجع شریف، ای عشق!
به هوش باش که دار و ندار ما زهراست
چنین غریب اگر در بقیع پنهان است
مُسلّم است که گنجی گرانبها زهراست
مدینه! گوهر ما آرمیده در دل تو
گواه باش که گنجینة حیا زهراست
اگر در آتش کین سوخته است خانه او
تو دردمند بیا، خانه شفا زهراست
گلی که خاک در آغوش خویش می کِشدش
شبانه بی‌کس و تنها و بی‌صدا زهراست
دلا سراغ مگیر از مزار پنهانش
نگاه کن ز کجا تا به ناکجا زهراست...