سخاوتمندی درعین نیازمندی

عالمان دینی همواره علم را عمل همراه کرده‌اند و در رفع گرفتاری دیگران کوشیده و می‌کوشند. آنها مبلّغان زبانی و عملی این روایت نبوی هستند:

«کسی که به دیگری خدمت کند، مثل کسی است که عمری خدا را بندگی نماید.»1

در این خصوص، حکایتی خواندنی خدمت خوانندگان ارائه می شود:2

آیت‌الله شیخ عبّاسعلی اسلامی،3 پدرخانم مرحوم آقای فیروزیان،4 برای ایشان نقل کرده بود که روزی من خدمت آیت‌الله کاشانی بودم. نزدیک ظهر بود که طلبه‌ای خدمت ایشان آمد و گفت: آقا! من سی تومان نیاز دارم. مرحوم کاشانی گفتند: ندارم، امّا اینجا بنشین، شاید خدا برساند.

یک تاجر شیرازی از مریدان ایشان بود و خدمت ایشان آمد. آقای کاشانی به او گفتند: یکی از طلبه‌های ما سی تومان می‌خواهد، چون گرفتار است.

این تاجر شیرازی، چکی به مبلغ سی هزار تومان نوشت و خدمت ایشان داد. آیت‌الله کاشانی گفتند: این چک برای درخواست من بود، شما یک تکانی به خودت بده (خودت هم مبلغی پرداخت کن). آن تاجر شیرازی، بیست هزار تومان دیگر چک نوشت.

آشیخ عبّاسعلی اسلامی گفته بود با پنجاه هزار تومان در «تهران»، یک خانه با وسایل می‌دادند.

آقای کاشانی به آن طلبه اشاره کردند و دو تا چک را به او دادند و گفتند: برو به زخم زندگی خود بزن.

آشیخ عبّاسعلی اسلامی، گفته بود: هر دفعه آنجا می‌رفتم و نزدیک ظهر می‌شد، آقای کاشانی مرا برای ناهار نگه می‌داشت؛ ولی آن روز ایشان چیزی نگفت.

بعد از چند روز خدمت ایشان رسیدم و گفتم: آقا! شما بعضی وقت‌ها می‌گویید، وضع خوبی ندارید، این مبلغ را طوری تقسیم می‌کردید که به کارهای مختلف رسیدگی شود. گفتند: آن طلبه به این مبلغ نیاز داشت.

گفتم: آقا! سؤال دیگری هم دارم و آن، اینکه شما آن روز مرا برای ناهار نگه نداشتید و قبلاً همیشه تعارف می‌کردید. فرمگفتندودند: خود ما هم ناهار نداشتیم و با بچّه‌ها ناهار نخوردیم.

پی‌نوشت‌ها: