آینة حُسن خدا
هر «نصر من الله» به شمشیر علی بود
هر فتح قریب از دل چون شیر علی بود
در خیبر و بدرش همه یک‌پارچه گفتند:
پیروزی اسلام به شمشیر علی بود
آن رعشه که بر کاخ معاویه درافتاد
پیداست که از نعرة تکبیر علی بود
در سینه اگر بغض علی داشت، عجب نیست
چون سینة دشمن هدف تیر علی بود
یک قوم در اندیشة تحقیر علی بود
یک طایفه مشغول به تکفیر علی بود
گفتند و نماندند، ولی نام علی ماند
الحق که علی شاهد تکثیر علی بود
حتّی به سکوتش کمر تفرقه خم شد
این وحدت ما حاصل تدبیر علی بود
صد رنگ عوض کرد بشر در طیّ ایام
تاریخ کجا شاهد تغییر علی بود؟
فرمود که دوزخ چه بسا خلق نمی‌شد
در هر دل اگر مهر فراگیر علی بود
پیغمبر ما آینة حسن خدا بود
در آینه هر آینه تصویر علی بود
هنگام سحر فاطمه بر منبری از نور
با یازده آیینه به تفسیر علی بود
از خاک نجف شاخة انگور بر آمد
این معجزة تاک به اکسیر علی بود
ایوان نجف! هان تو شهادت بده فردا
این دل همة عمر به تسخیر علی بود
به احترام علی(ع)
دلی كه خانة مولا شود حرم گردد
كز احترام علی كعبه محترم گردد
من از شكستن دیوار كعبه دانستم
كه هر كجا كه علی پا نهد، حرم گردد
هنوز روز خوش دشمن است تا آن روز
كه ذوالفقار زبان علی دو دم گردد
دلی كه جام بلا را كشیده تا خط جور
چه احتیاج كه دنبال جام جم گردد
قبول خاطر خون خدا شدن شرط است
نه هر كه مرثیه‌ای ساخت محتشم گردد
عزای ماست كه هر سال می‌شود تكرار
وگرنه حیف محرّم كه خرج غم گردد
نه هر كه كشته شود می‌توان شهیدش گفت
نه هر سری كه به نی می‌رود، علم گردد
حدیث عشق و وفا ناسروده می‌ماند
مگر كه دست علمدار ما قلم گردد
هنوز شعله‌ور از خیمه‌های عاشوراست
ز شور شیونی دل مباد كم گردد
راز ناگشوده
پیچیده در ترنّم هستی، صدای تو
ای راز ناگشودة هستی! خدای تو
هر سو که چشم می‌رسد، آنجا حریم توست
آخر کجای عالمِ ما نیست جای تو؟
هر لحظه در عروجی و هر دم فراتری
کی می‌رسد عقاب تخیّل به پای تو؟
کشکول آسمان که پُر است از ستاره‌ها
چشمِ گشوده‌ای‌ست به روی عطای تو...
دریای بی کرانة عقل و شهود و عشق!
ای آبروی عالم ما! موج‌های تو
هر شاعری که وصف تو گفته‌ست، دیده است
تنها سکوت بوده سزای ثنای تو...