در جست ‌وجوی یهودیان دردنیای سرّالاسرار(۱)

مترجم : بهاء الامیر- معاونت پژوهشی موسسه فرهنگی هنری آفتاب خرد

دنیای سرّالاسرار

ماهیت رخدادهای گذشته و حال دنیا چیست؟ تاریخ حقیقی و مسیر حرکت جهان چگونه است؟ آیا مسیری که دنیا می‌پیماید، بدون برنامه‌ریزی قبلی است؟ آیا رخدادهای گذشتة جهان، کورکورانه و به خودی خود، صورت گرفته است و هیچ کس با هدفی از پیش تعیین‌شده، رخدادها و مسیر حرکت جهان را تعیین نکرده است؟

آیا روایت مورّخان از ظاهر حوادث و مسائل، عین حقیقت است و هیچ چیز پنهانی وجود ندارد؟

دنیای تاریخ و مورّخان، دنیای پیگیری، ثبت رخدادها و دنیای اطّلاعات، اسناد، آمارها و مسائل روزمرّه است. همة این موارد پوستة ظاهری حوادث است و سازندگان حوادث، آن را چنان طرّاحی می‌کنند که فقط آنچه آنها می‌خواهند، دانسته شود و در همین دانسته‌ها نیز، فقط ابعاد مورد نظر آنان و نه همة ابعاد، روشن گردد.

دنیای تاریخ و مورّخان، دنیای پوسته‌ای است و در این دنیا، رخدادها رصد می‌شوند تا غوغا و توالی رخدادها، ذهن‌ها را از ماهیت حقیقی آنها منحرف سازد. دنیای تاریخ و مورّخان، دنیای رخدادهای پراکنده‌ای است که هیج پیوندی میان آنها وجود ندارد. این دنیا روندی کورکورانه دارد که ذهن مورّخان فقط تراكم و انبوهی آن را درک می‌کند. دنیای تاریخ، دنیای رخدادهایی است که بدون برنامه‌ریزی و هدف، رخ داده و می‌دهد و شرایط زمانی، مکانی و تصادف، عامل شکل‌گیری این رخدادها تلقّی می‌شوند. دنیای تاریخ، دنیایی است که طرّاح ندارد و رخدادها، تنها قهرمانان آن به شمار می‌روند. بر اساس این تصوّر، رخدادها سازنده و طرّاح خود هستند. از این‌رو، مورّخان به شدّت و موشکافانه در جست‌وجوی همه‌چیز، جز خود انسان که توجّهی بدان نمی‌کنند، برمی‌آیند.

دنیای اسرار و مسائل پنهان، لایة درونی حقیقت است که در زیر پوسته قرار دارد. این دنیا، دنیای سازندگان و طرّاحان واقعی رخدادهاست که مسیر حرکت این رخدادها را تعیین می‌کنند؛ نه دنیای افرادی که در ویترین و انظار عمومی هستند و در واقع، نقش پنهان کردن حقایق، مسیر حرکت و هدف را بازی می‌کنند.

دنیای اسرار و مسائل پنهان، دنیایی است که طرّاحان رخدادها و مسیر حرکتش، با جدّیت تمام در پی پنهان‌سازی خویش برمی‌آیند و برخلاف دست پرورده‌هایشان که عاشق بروز و ظهور هستند، تلاش می‌کنند که در خفا بمانند. دنیای اسرار و مسائل پنهان، دنیایی است که رخدادها، مسیر حرکت و سمت و سوی تاریخ را رقم می‌زنند؛ ولی هیچ‌کس از وجود آنها مطلّع نمی‌شود؛ زیرا به قول آلبرت پایک، دنیای اسرار، دنیایی است که نقش‌آفرین‌هایش با پرورش دادن حاکمان و رؤسا، بر دنیا حکومت می‌کنند و به جایی آن را سوق می‌دهند که ظاهراً حضوری در آن ندارند؛ ولی در واقع، ذهن و قلب سازندگان رخدادهای تاریخی آن را در اختیار خود گرفته‌اند.

دنیای اسرار، دنیایی است که رخدادهای آن به هم پیوسته است و با همین حرکت، تاریخ جهان مشخّص می‌شود و در نتیجه، هدف طرّاحان رخدادها محقّق می‌گردد.

در پوستة ظاهری تاریخ چنین به نظر می‌رسد که علوم طبیعی با حرکت در مسیر طبیعی خود موجب ویرانی ادیان شده و به صورت خودجوش و بدون

اینکه کسی در پشت صحنه حضور داشته باشد، مسئلة خدا و وحی را به بوتة فراموشی می‌سپارد. ظاهر تاریخ به ما می‌گوید که روند حرکت علوم طبیعی، نتیجة خودجوش شرایط اجتماعی و اقتصادی بوده و خود علوم طبیعی و کشفیات ناشی از آن، این مسیر را به وجود آورده است؛ ولی حقیقت این است که روند حرکت علوم طبیعی که از آغاز، وحی و عقاید را نفی کرده و در همة مراحل توسعة خود با وجود خدا درافتاده است، خودجوش و بدون طرّاحی قبلی نبوده؛ بلکه این روند با قصد و تدبير قبلی رخ داده است.

روند حرکت علوم طبیعی توسط «جنبش روزی کروشن» و فراماسونری اسکاتلندی تعریف و اجرا شد و مردم جهان نسل اندر نسل بر اساس همین روند پیش رفتند.

انقلاب «فرانسه» را اگر کورکورانه بررسی کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که اراذل و عوام‌النّاس آن را به وجود آوردند و برخی رخدادهای تصادفی نیز به کمک بحران‌ها و شرایط بسیار سخت پیش آمد و تأثیر خود را در بروز این انقلاب بر جای گذاشت؛ ولی اگر حقایق دنیای اسرار را در نظر بگیریم، متوجّه می‌شویم که انقلاب فرانسه محصول چندین قرن برنامه‌ریزی و طرّاحی سازمان‌های سرّی بود که و نباید آن را خیزشی کورکورانه و خلق‌السّاعه فرض کرد. مسیری که فرانسه پس از انقلاب در پیش گرفت نیز خودجوش و متناسب با طبیعت انقلاب این کشور نبود؛ بلکه صدها سال پیش از اینکه انقلاب یا انقلابیونی در کار باشند، این مسیر برای فرانسه ترسیم شده بود.

اكتشافات جغرافیایی که تاریخ جهان را تغییر داد، برخلاف دیدگاه مورّخان ظاهربین، ناشی از دریانوردی عدّه‌ای دیوانه نبود که بدون هیچ‌گونه هدفی، خود را به تاریکی‌های ناشناخته بسپارند تا اکتشافاتشان که چهره و ماهیت جهان را تغییر داد، تنها یک تصادف قلمداد گردد.

تاریخ جهان به واسطة این دیوانگان تغییر مسیر نداد؛ بلکه سازمان شوالیه‌های مسیح که جانشین شوالیه‌های معبد محسوب می‌شد، با هدفی از پیش تعیین شده، وارد تاریکی‌های «اقیانوس اطلس» شد. این هدف جاودان «اورشلیم» نام داشت؛ ولی طرّاحانش، در زمان‌ها و مکان‌های مختلف، کوشیده‌اند تا آن را در پوششی از شرایط زمانی و مکانی پنهان کنند. آیا ناپلئون بناپارت، به عنوان یک فرانسوی به «مصر» حمله کرد و در شرق دست به اقدامات خود زد یا نه، بدان دلیل که فراماسون بود، چنین کرد؟ آیا هدف او جلوگیری از دست‌یابی «بریتانیا» به «هند» بود یا نه، این هدف صرفاً یک غنیمت و پوشش برای تحقّق هدف همیشگی فراماسونگری، یعنی اورشلیم و معبد سلیمان محسوب می‌شد؟ آیا جرج بوش به عنوان یک آمریکایی به «عراق» حمله و آن را تجزیه کرد یا او نیز چون یک فراماسون دارای درجة ۳۳ بود، چنین کرد؟ آیا هدف او از این کار نفت بود یا اینکه نفت تنها یک غنیمت بود و جرج بوش نیز همان هدف پنهان ناپلئون و دیگر فراماسونرها را دنبال می‌کرد؟

این پرسش، دو پاسخ دارد و هر کدام از این دو پاسخ، شخصیت، تاریخ، مسیر و دنیایی را می‌سازد که با شخصیت، تاریخ، مسیر و دنیای پاسخ دیگر متفاوت است. کدامیک از این دو پاسخ، حقیقت است و کدامیک سرپوشی بر آن؟

مورّخان، ناپلئون را فقط یک فرانسوی و بوش را تنها یک آمریکایی می‌دانند؛ ولی دنیای اسرار می‌گوید:

ناپلئون و بوش هر دو فراماسون و دارای یک درجة مشترک، یعنی بالاترین درجة فراماسونری اسکاتلندی بودند.

در دنیای تاریخ و مورّخان، ویژگی مشترک شخصیت‌های برجسته و به ظاهر تاریخ‌ساز مدّ نظر قرار نمی‌گیرد و تصادف و شرایط زمانی و مکانی، به عنوان عامل وقوع رخدادها معرفی می‌شود؛ ولی حقیقت پنهان که در زیر پوسته قرار دارد، پیوند و ویژگی‌های مشترک این شخصیت‌ها را فاش می‌کند و عاملیت تصادف و شرایط زمانی و مکانی در وقوع رخدادها را منکر می‌شود. بر این اساس، عامل همة رخدادها، یک ویژگی و مسیر واحد است که به هدفی جاودان و تغییرناپذیر ختم می‌شود.

در دنیای تاریخ و تحلیل ظاهری رخدادها، فرانسیس بیکن، فیلسوف علم نام می‌گیرد و اسحاق نیوتن، شاهزاده هنری دریانورد، کریستف کلمب،1 بیسمارک، ماتزینی، ناپلئون، جرج بوش، داوینچی و موتسارت، به ترتیب به عنوان مشهورترین ستاره‌شناس، کاشف، دریانورد ماجراجو، رهبر سیاسی - انقلابی ملّی‌گرا، جنگجو و فرماندة نظامی، رئیس جمهور یک ابرقدرت، نقّاش و مبتکر و موسیقی‌دان معرفی می‌شوند. در این نگاه، هیچ پیوندی میان شخصیت‌های یادشده وجود ندارد و هریک، زمان، مکان، تخصّص و استعدادی متفاوت با دیگری داشته‌اند؛ ولی حقایق دنیای اسرار، همة آنها را به یکدیگر پیوند می‌دهد و از این زاویه، بیکن، همان داوینچی است؛ نیوتن، همان هنری دریانورد است؛ کلمب همان بیسمارک است؛ ماتزینی، همان موتسارت است و ناپلئون، همان بوش است که همگی از یک ساختار ذهنی و روانی یکسان برخوردارند و یک هدف واحد را دنبال می‌کنند. افراد پشت پرده، این شخصیت‌ها را چنان ساخته و پرداخته کرده‌اند که ذهن و روان یکسانی دارند و همان هدفی را پی می‌گیرند که افراد پشت پرده برایشان ترسیم کرده‌اند.

دنیای اسرار، دنیای لایة درونی تاریخ، یعنی لایة حقیقت و کارگاه‌هایی است که رخدادها و مسیر حرکت تاریخ را طرّاحی می‌کنند و هم‌زمان، ذهن‌هایی را می‌سازند که رخدادهای طرّاحی شده را به اجرا در آورده و این رخدادها را به نام خود ثبت می‌کنند؛ ولی هسته و اصل حقیقت در دنیای اسرار یافت نمی‌شود؛ بلکه باید آن را در دنیای سرّالاسرار و محرمانه‌ترین محرمانه‌ها جست‌وجو کرد. دنیای سرّالاسرار و محرمانه‌ترین محرمانه‌ها، دنیایی است که هیچ رخداد، بیانیّه، سند، لژ، درجه و استاد اعظمی در آن یافت نمی‌شود. این دنیا، دنیای اندیشه‌های خالصی است که سرچشمة طرح‌ها و نقشه‌های دنیای اسرار محسوب می‌شود. این اندیشه‌های خالص، انرژی و پتانسیلی است که رخدادهای دنیای مورّخان در حرکت خود، مدیون آن و تأثیراتش هستند. دنیای سرّالاسرار و محرمانه‌ترین محرمانة این دنیا، هستة حقیقت است و همه چیز از دل آن می‌روید. اندیشه‌ها و ایده‌های جهان، شاخ و برگ این هسته هستند و حرکت و مسیر جهان را همین هسته طرّاحی می‌کند. دنیای سرّالاسرار دنیای تاریکی مطلق است که فقط در ذهن و دل اهالی آن جای دارد و جز برخی موارد لورفته، هیچ اثری از آن به چشم نمی‌خورد.

ریشه‌ها

در دهة سی‌ام سدة بیستم میلادی، اندیشه‌های جولیوس اوولا،2 فیلسوف تاریخ و نظریّه‌پرداز ایتالیایی که بنیان‌گذار انجمن سرّی «گروه یو آر»3 نیز بود، به شدّت در جای جای اروپا رواج یافت و تأثیری شگرف بر بسیاری از سیاست‌مداران و رهبران اروپا برجای گذاشت. این اندیشه‌ها از جمله اصولی بود که رهبران نازی - به ویژه هیتلر و هاینریش هیملر،4 رئیس «گشتاپو» - از آن الهام گرفتند.

نظریّة اوولا که در نوشته‌ها و سخنرانی‌های وی مطرح شده این است که پادشاه در ساختار جهان و در همة دوره‌های تاریخی، پیش از دوران جدید، از دیدگاه مردم، موجودی مقدّس به شمار می‌رفت که فضایل و قدرت خداوند در او متجلّی شده بود. بر اساس این نظریّه، مردم در طول تاریخ، نهادها و ساختارهای حکومتی را میراثی مقدّس می‌دانستند و از دیدگاه آنان، کلّیت حکومت تنها ابزاری برای

ساماندهی به امور مردم و ادارة جامعه محسوب نمی‌شد؛ بلکه آن را دارای معانی بلند و والا می‌دانستند.

اوولا برای دعوت مردم به انقلاب و شورش علیه ساختار و حکومت‌های دوران جدید، این نکته را مطرح کرد که انسان فقط زمانی می‌تواند خود و انسانیت خود را بازیابد که نخبگان صاحب روح و خون والای سلطنت و پادشاهی، بر او حکومت کنند. وی در نوشته‌هایش متذکّر شد که خون مقدّس سلطنتی، همچنان در رگ‌های برخی خاندان‌های سلطنتی جریان دارد و این خاندان‌ها خون والای سلطنتی را برای نسل خود، یعنی خاندان‌های سلطنتی بعدی که همچنان در اروپا زندگی می‌کنند، به ارث گذاشته‌اند.

اوولا این مسئله را مطرح کرد که گادفری بوین،5 پادشاه اورشلیم در جریان جنگ نخست صلیبی از نظر خون، معنا و سمبل، پادشاهي الگو محسوب می‌شود. اوولا در کتاب «انقلاب علیه دنیای جدید»6 اندیشه‌های خود را در یک نظریّة هم‌افزا گرد آورد.

در سال ۱۹۲۸م. والتر یوهانس اشتاین7 رسالة دکتری خود را با عنوان «قرن نهم، تاریخ جهان در پرتو گریل مقدّس» منتشر کرد. وی در این رساله، نظریّه‌ای را در تفسیر رخدادهای تاریخی مرتبط با تاریخ گریل، نمادهای نهفته در روایات گریل و رخدادهای مربوط به آن ارائه کرد. همچنین در این رساله، شجره‌نامه‌ای را به نام «شجره‌نامة گریل» یا «خون‌های گریل مقدّس»8 ترسیم و ارائه نمود. شجره‌نامة ارائه شده در ضمیمة رسالة اشتاین متشکّل از دو شاخه بود: شاخة برآمده از خاندان سلطنتی که بر فرانسه حکومت می‌کرد و شاخه‌ای که در طول تاریخ ادامه می‌یافت و به گادفری بوین ختم می‌شد.

فرضية اشتاین که شجره‌نامة یاد شده نیز آن را تقویت می‌کرد، این بود که اشخاص و خاندان‌های برآمده از خون سلطنتی و مرتبط با آن، در طول زندگی خود از این واقعیت مطّلع بودند و نسل‌های بعدی، شجره‌نامه را از نسل‌های قبلی به ارث می‌بردند. آنها افزون بر شجره‌نامه، اطّلاعاتی را به ارث می‌بردند که حاوی ریشه‌های سلطنتی آنان، جریان داشتن خون والا در رگ‌هایشان و وجود ارواح مقدّس در بدن‌هایشان بود.

چکیدة دیدگاه اشتاین این است که نیروهای معنوی و معانی والای موجود در گریل و روایات مربوط به آن، در اقدامات این افراد و زندگی خاندان سلطنتی تجلّی یافته بود و این تجلّی که در اعمال، زندگی و ساختار عقلی و معنوی آنان جریان داشت، یکی از عوامل قدرتمند و پنهان تأثیرگذار در شکل‌گیری جوامع اروپایی و طرّاحی رویدادهای تاریخی آنان بود.

در سال ۱۹۶۰م. یک مجلّة تاریخی، به نام «Les Cahiers de Histoire» مقاله‌ای از لوئیس سورل،9 مورّخ فرانسوی، با موضوع شاه داگوبرت دوم10 به چاپ رساند. در این مقاله، لوئیس سورل به تمجید از «خاندان مروونژی» پرداخت که از سدة پنجم تا هشتم میلادی بر فرانسه حکومت می‌کردند. وی در این مقاله از عملکرد خاندان مروونژی که مستقل از پاپ عمل می‌کردند، دفاع و تمجید نمود و خاطرنشان کرد که پس از خاندان مروونژی، «خاندان کارولنژی»،11 یعنی دربانان کاخ‌ها12و13 به قدرت رسیدند و با نابودی استقلال فرانسه، آن را به یکی از ایالت‌های تابعة واتیکان تبدیل کردند.

پادشاه الهی

در سال ۲۰۰۰ م. انتشارات «Element Books» کتاب «Rex Deus» را به چاپ رساند که روی جلد آن، عبارت «راز حقیقی رین لوشاتو و نسل مسیح» و در پشت جلد آن، دو عبارت «رازی که می‌تواند کلیسا را به لرزه درآورد و ریشه‌های آن را نابود کند» و «توطئه‌ای در طول قرن‌ها که شامل یک خون مقدّس است»14 نوشته شده بود. نام Rex Deus واژة «دربانان کاخ‌ها» واژه‌ای است که توسط ماریلین هاپکینز، گراهان سیمانز، تیم والاس مورفی، نویسندگان کتاب، برای آن انتخاب شده است، واژه‌ای لاتین به معنای «پادشاه الهی» است.

والاس مورفی در آغاز کتاب می‌نویسد که بر حسب تصادف، با شخصی لاغراندام، به نام میشل15 برخورد کرده است. وی بدون آنکه نام خانوادگی و ویژگی‌های میشل را بیان کند، رفتار او را عجیب و غریب توصیف کرده است؛ در حالی که اطّلاعات ارائه شده توسط میشل، منبع اصلی و جوهرة کتاب تاریخی پادشاه الهی است؛ ولی نویسندگان کتاب، شخصیت وی را پنهان داشته‌اند و همین موضوع، حدس و گمان‌هایی را دربارة ماهیت میشل به وجود آورده است. بیشتر افرادی که کتاب پادشاه الهی را بررسی کرده‌اند این شخص، یعنی منبع اطّلاعاتی نویسندگان کتاب را یکی از شاهزادگان آلبانی، به نام میشل دانسته‌اند. نام کامل شاهزاده میشل که در سال ۱۹۵۸م. در «بروکسل» به دنیا آمد، میشل روجر لافوس16 است. در واقع، وی شاهزاده نبوده و از نسل هیچیک از خاندان‌های سلطنتی اروپا نیست؛ ولی در سال ۱۹۷۹م. به یک‌باره خود را شاهزاده میشل جیمز الكساندر استیوارت کنت هفتم آلبانی17 خواند. شاهزاده میشل در توضیح این لقب که بعدها به اسم اصلی او مبدّل شد، می‌گوید:

من از نسل خاندان استیوارت هستم که بر «اسکاتلند» حکومت می‌کرد.

از دیدگاه مورّخان، شاخة مردانة خاندان استیوارت پس از مرگ هنری بندیکت استیوارت18 ملقّب به شاه هنری نهم19 در سال ۱۸۰۷م. منقرض شد و پیش از آن، برادر بزرگ وی، یعنی چارلز در سال 1788م. از دنیا رفته بود و جز یک دختر به نام چارلوت دوک آلبانی20 فرزند دیگری نداشت.

به گفتة شاهزاده میشل، نوشته‌های مورّخان درست نیست و نسل خاندان استیوارت با مرگ هنری استیوارت منقرض نشد؛ زیرا برادر بزرگ او، یعنی چارلز استیوارت، که در آغاز، به صورت قانونی و با تأیید پاپ، با پرنسس لويز آف استونبرگ21 ازدواج کرده بود، بعدها پنهانی با زنی دیگر به نام مارگارت کونتسه ماسيلان22 ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دوم که در سال ۱۷۸۶م. صورت گرفت، پسری به نام ادوارد جيمز استیوارت کنت آلبانی بود که میشل نوادة اوست. شاهزاده میشل برای اثبات ادّعای خود، مبنی بر اینکه نسل خاندان استیوارت تداوم یافته و او وارث قانونی این خاندان است، شجره‌نامه‌ای مفصّل از خاندان استیوارت ارائه کرد که نسل آن به وی ختم می‌شد. همچنین، میشل در سال ۱۹۹۸م. کتابی را دربارة سلطنت فراموش شدة اسکاتلند منتشر کرد. در این کتاب، ازدواج‌های ناشناختة خاندان سلطنتی استیوارت و فرزندان حاصل از آن را در طول تاریخ این خاندان شرح داد که در رأس این ازدواج‌ها، ازدواج چارلز استیوارت با کونتس ماسیلان قرار داشت که ثمرة این ازدواج، به دنیا آمدن خود او، یعنی میشل بود.

تیم والاس مورفی در کتاب پادشاه الهی، می‌نویسد:

میشل که بر حسب تصادف با من برخورد کرد، به من و دو دوستم، یعنی دو نویسندة دیگر کتاب، گفت که وی یکی از افراد مجموعه خاندان‌هایی است که یک شاخة آنها از نسل داوود شاه [داوود نبی(ع)] و خاندان حشمونی، يعنی خاندان حاکم بر اسرائیل توراتی است و یک شاخة دیگر از این خاندان‌ها به رؤسای کاهنان بیست و چهارگانه که بر معبد دوم حکومت می‌کردند، بر می‌گردد. از همین‌رو، نسب این شاخة دوم به هارون می‌رسد؛ زیرا در شریعت يهود، دست‌یابی به مقام کاهنیت در معبد، ويژة فرزندان و نوادگان هارون است. از همین‌رو، در اروپا صرفاً روحانیت و کاهنیت افرادی مورد تأیید قرار می‌گیرد که خود را از نسل هارون معرفی کنند.

این خاندان‌ها شجره‌نامه‌ای دارند که ریشه و خون آنان را به داوود(ع)، رؤسای کاهنان بنی‌اسرائیل در دوران مسیح و دورة ویرانی معبد دوم و پیش از آن به هارون می‌رساند. همچنین، نسب و ریشة خود را نسل اندر نسل و به صورت سرّی، به نسل بعد منتقل می‌کنند و در هریک از این خاندان‌ها، تنها یک نفر وجود دارد که برای حراست از شجره‌نامه، اسناد حاوی ریشه‌ها و شاخه‌های شجره‌نامه و تاریخ پنهان و آشکار خاندان‌ها، مورد اطمینان است.

این یک نفر که برای حراست از نسب و اسناد مورد اطمینان است، یکی از فرزندان خود، مثلاً فرزند ارشد یا عاقل‌تر یا مؤمن‌تر یا مخلص‌تر را برمی‌گزیند و آنچه را خود به ارث برده، برای او به ارث می‌گذارد. این خاندان‌ها برای حراست از پاکی نسل و خون خود با یکدیگر ازدواج می‌کنند. مسائل خانوادگی این خاندان‌ها در طول تاریخ، یعنی به مدّت دو هزار سال، پنهان مانده و جز خود آنها كسی از این مسائل خبر نداشت تا اینکه در اواخر سدة بیستم میلادی، مسائل یادشده فاش شد!

این خاندان‌ها - که از نسل داود، خاندان حشمونی و کاهنان حاکم بر معبد دوم هستند - خود را «خاندان‌های پادشاه الهی» می‌نامند؛ یعنی خاندان‌هایی از نسل پادشاه برگزیدة خداوند که از طرف خداوند مأمور به حکومت به نام او بوده و حکومت به نام خداوند می‌بایست منحصر در نسل وی باشد. میشل می‌گوید:

پیش از سقوط «اورشلیم» به دست رومیان در سال ۷۰م.، دو مدرسة شبانه‌روزی مستقل در معبد وجود داشت: یکی برای پسران و دیگری برای دختران که مسئولیت اداره و آموزش در هر دو مدرسه، به عهدة کاهنان بزرگ بود.

مدرسة پسران به تربیت کاهنان معبد، ربّانیون و روحانیون می‌پرداخت تا در آینده به برگزیدگان و رهبران یهود تبدیل شوند. دانش‌آموزان این مدرسه از میان اصیل‌ترین خانواده‌ها که تردیدی در انتساب آنان به «قبيلة لاوی»23 وجود نداشت، انتخاب می‌شدند؛ زیرا مقام کاهنیت در میان بنی‌اسرائیل موروثی بود و فقط نسل هارون که از قبيلة لاوی بودند، می‌توانستند به این مقام نائل شوند. این دانش‌آموزان، به حکم و شریعت عرق بنی‌اسرائیل، موظّف به ازدواج با دختران منتسب به قبيلة لاوی بودند. البتّه هر کدام که می‌خواستند، اجازه داشتند با دختران دیگر قبایل ازدواج کنند؛ ولی به این شرط که درجات ترقّی در مقام کاهنیت را طیّ کنند.

رؤسای بیست و چهارگانة کاهنان معبد در رأس هرم آئین یهود قرار داشتند و گل سرسبد بنی‌اسرائیل به شمار می‌رفتند؛ به گونه‌ای که رهبر و راهنمای ملّت یهود بودند و کسی جز آنان افتخار ورود به قدس‌الأقداس را نداشت.

پس از سقوط معبد در سال ۷۰م. و ویرانی آن به دست وسپاسیان،25 امپراتور روم، رؤسای کاهنان، همراه خانواده و پیروان خود، فرار کرده و در مناطق مختلف جهان پراکنده شدند. شمار بسیاری از فراریان در کشورهای اروپایی، به ویژه اروپای غربی، مستقر شدند. بر اساس سنّت‌های موروثی در میان این خاندان و نسل‌های پیاپی آنان، افراد این خاندان می‌بایست در جوامع میزبان و فرهنگ‌های آنان هضم می‌شدند و به گونه‌ای وانمود می‌کردند که گویا دین آنان را پذیرفته‌اند؛ ولی در خفا پیرو دین، عقاید، اندیشه‌ها و تعالیم دین واقعی خود بودند و به همراه آن، نسب و خون خود را نیز حفظ می‌کردند. درست برخلاف این خاندان‌ها که نسب، عقاید و ستائر خود را مخفی نگاه می‌داشتند، قریب به اتّفاق یهودیان این دین را آشکارا اعلام می‌کردند و اعمال آن را انجام می‌دادند. انگیزة این خاندان‌ها از هضم ظاهری در فرهنگ و آئین ملّت‌های میزبان و پنهان نگهداشتن ریشه و نسب خود این بود که افزون بر باورها و آموزه‌ها، یک هدف ویژه را نیز نسل اندر نسل به ارث برده‌اند که درصدد دستیابی به آن بوده و قصد داشته‌اند مسیر تاریخ را طوری جهت‌دهی کنند که آن هدف، ولو پس از هزاران سال، محقّق شود.

پراکندگی یهودیان در نقاط مختلف جهان، نداشتن قدرت، حکومت و سیطرة امپراتوری روم و کلیسای کاتولیک بر اروپا، مانع دست‌یابی به این هدف بوده است و نفوذ در جوامع اروپایی، به دست گرفتن زمام امور در اروپا و کنترل ابزارهای جهت‌دهنده در قارّه، تنها راه دست‌یابی به هدف یادشده تلقّی شده است. خاندان‌های یادشده تنها در این صورت می‌توانسته‌اند اروپا، رخدادها و مسیر حرکت آن را طوری هدایت کنند که هدف آنان محقّق شود. این هدف موروثی که خاندان‌های پیش گفته، موجودیت خود را وابسته به آن می‌دانند و تلاش می‌کنند مسیر تاریخ را در جهت دست‌یابی به آن تغییر دهند، عبارت است از: بازپس‌گیری اورشلیم و بازسازی معبد!

بر اساس سخنان هاپکینز و دوستانش، میشل، یعنی منبع اطّلاعاتی آنها، به آنان گفته است که وی از نسل هیودو پاینس، بنیان‌گذار شوالیه‌های معبد و نخستین استاد اعظم آن است و خود هیودو پاینس نیز ریشه در مجموعه خاندان‌های پادشاه الهی دارد. بر اساس گفته‌های میشل، خاندان میشل از آن‌رو که با ازدواج و پیوند سببی، برآمده از نسل هیودو پاینس است، وارث شاخة خاندان‌های پادشاه الهی و نیز وارث سرّ این خاندان محسوب شده و نگهبان و سرپرست این سرّ در «انگلستان» است.

در طول دوران عقب‌ماندگی غرب، این خاندان‌ها که از نسل هارون و قبيلة لاوی،

یعنی قبیلة کاهنیت بودند، از هرگونه اقدام ظاهری که ماهیت آنها را فاش کند، خودداری می‌کردند و تنها در پی نفوذ و هضم شدن در جوامع و دیگر طبقات بالنده و نفوذ به مراکز قدرت و جهت‌دهی بودند.

به مرور زمان، یکی از شاخه‌های خاندان‌های پادشاه الهی، به بخش اصلی خاندان ساکسون‌ها26 که بر انگلیس حکومت می‌کردند، تبدیل شد. در فرانسه نیز یکی دیگر از شاخه‌های این خاندان‌ها با خاندان مروونژی، یعنی همان خاندانی ترکیب شد که در سدة پنجم میلادی حکومت فرانسه را در اختیار گرفت.

یکی دیگر از شاخه‌های خاندان‌های پادشاه الهی، یعنی «خاندان استیوارت»، تاج و تخت اسکاتلند را مال خود کرد و خاندان حاکم بر این کشور نام گرفت. یکی از برجسته‌ترین این خاندان‌ها که در نفوذ به جوامع اروپایی، دست‌یابی به قدرت و نفوذ در مراکز تأثیرگذار و حاکمیتی، الگویی بسیار موفّق به شمار می‌رود، «خاندان سینکلیر» است. خاندان سینکلیر یکی از خاندان‌های برآمده از بنی‌اسرائیل است که در زمان سقوط اورشلیم به دست رومیان و ویرانی معبد، از این شهر گریخت و به اروپا رفت. این خاندان توانست درون اروپا جایگاهی رفیع برای خود دست و پا کند؛ زیرا از همان راهبرد ابداعی خاندان‌های پادشاه الهی پیروی می‌کرد. بر اساس این راهبرد، خاندان‌های یادشده در جوامع میزبان هضم می‌شدند، به پذیرش فرهنگ‌ها و ادیان جوامع میزیان تظاهر می‌کردند و با ازدواج و پیوند زناشویی، تجارت، تشکیل ائتلاف و مشارکت شجاعانه در جنگ‌های جوامع میزبان علیه دشمنان این جوامع، به گسترش نفوذ و ارتقای جایگاه خود می‌پرداختند.

اورولوف27 یا رولو،28 ملقّب به نور تابان،29 نخستین فرد از خاندان سینکلیر بود که به «نورماندی» در شمال غرب فرانسه رسید. وی فرزند رونگوالد بزرگ30 بود و خاندان سینکلیر، لقب خود را از نام او اقتباس کردند. رولو یک نام یهودی بود و خاندان او یکی از خاندان‌های هم‌پیمان با قبایل وایکینگ31 به شمار می‌رفت. وایکینگ‌ها در سدة نهم میلادی به نورماندی حمله کردند و پس از تصرّف این منطقه، رولو سینکلیر به عنوان نخستین دوک نورماندی معرفی شد.

رولو و خاندانش پس از استقرار در نورماندی به مسیحیّت گرویدند؛ ولی پیش از حمله به نورماندی، همانند میزبانان خود، یعنی وایکینگ‌ها که بت‌پرست بودند، به این آئین گرویده بودند. پس از تصرّف نورماندی که به معنای انتقال آنان از یک محیط بت‌پرست به محیطی مسیحی بود، بر اساس آموزه‌های موروثی، خاندان‌های پادشاه الهی، مسیحیّت را به عنوان آئین خود برگزیدند.