علامه طباطبایی برای یکی از شاگردان خود حکایتی بدین شرح نقل کرده است:
در ایامی که از نجف بازگشته و در تبریز به سر می بردم در یکی از روزها از طرف مرحوم زنوزی قاصدی آمد و مرا احضار کرد، چون خدمت ایشان رسیدم فرمود: فلانی ماجرایی پیش آمده که در کم و کیف آن مبهوتم. چند روز در منزل کار بنایی داشتیم. بنا با شاگردانش مشغول کار بودند، کارهای دقیق شاگرد توجهم را جلب کرد، می دیدم کارهایش را بخوبی انجام می دهد و وقت تلف نمی کند. ظهر که استادش برای صرف ناهار به منزل می رفت در همان محل کار می ماند و ابتدا تجدید وضو می کرد و نمازش را در اول وقت می خواند سپس دستمال کوچک خویش را باز می نمود و غذای ساده ای را که با خود آورده بود می خورد و بلند می شد و مقدمات کار را فراهم می کرد تا استادش برسد ووقتی استاد می آمد با تلاش زیادی همراه وی کار را ادامه می داد.
در یکی از روزها بنا به وی گفت برو از همسایه نردبانی بگیر و بیاور. جوان رفت ولی برخلاف انتظار دیر آمد و لذا هنگام عصر که استادش به خانه رفت، نزد وی رفته و ضمن احوالپرسی از او پرسیدم درآوردن نردبان انتظار نبود که تاخیر نمایی، چرا دیر کردی؟ جوان کارگر لبخندی زد و گفت: دلیل دیر آمدنم تنگی کوچه بود و اگر مواظبت نمی کردم ممکن بود دیوارهای مردم بر اثر برخورد نردبان خراش بردارد!
آقای زنوزی ادامه دادند: از پاسخ قانع کننده این جوان بیش از پیش متعجب شدم از او پرسیدم: آیا می شود امام زمان، عجل الله تعالی فرجه، را دید؟ بلافاصله با حالتی کاملا عادی گفت: بلی اتفاقا این هفته به تبریز تشریف آورده بودند. پرسیدم لباس امام چگونه بود؟ پاسخ داد: به لباس پاسبانی بودند!
مشکل مرحوم زنوزی که سبب حیرت او شده بود همین نکته بود و از این جهت علامه طباطبایی را خواسته بود تا از او بپرسد چگونه می شود امام زمان به لباس پاسبانی باشند؟ علامه پاسخ می دهد: همه عالم از آن حضرت مهدی، علیه السلام، است و لذا برای آن حضرت مکان و یا لباس و شبیه اینگونه مسائل مشکلی ایجاد نمی کند.
محمدهادی فقیهی که این داستان را از زبان علامه شنیده است می گوید: از معظم له درباره صحت این داستان نظرخواهی کردم ایشان فرمودند: قرائن به گونه ای است که قضیه حقیقت داشته و او از جوانانی بود که امام زمان، علیه السلام، را می دیده است. سپس علامه طباطبایی افزود:
با توجه به اینکه نشانی آن جوان را داشتم به سراغش رفتم ولی متاسفانه موفق به یافتنش نشدم.
×. نقل از کتاب جرعه های جانبخش، ص 278، نوشته غلامرضا گلی زواره.