با هر مرد آسمانزاد

ناهید طیّبی

اگر درهای آسمان بسته شوند، پنجره ای به سوی عرش خواهم گشود و مرغک خیال خود را در بوستان عشق پرواز خواهم داد تا آفرینش را سیر کند و رمز و راز هستی را جویا شود.

استادم می گفت: آمده ایم تا بدانیم. و من پرسیدم: بعضی ها را نمی شود فهمید و درک کرد و دانست. و او گفت: این که دانستی که نمی دانی و نمی توانی هر چیزی را بدانی، خود، دانایی است. درک فقر بالاترین کمال است دخترم! انتم الفقراء الی الله . (1)

شنیدم که مردی (2) از آسمان آمد و قیمتی بر دنیا گذاشت که پیش از او هیچ کس چنین حراجی را به راه نینداخته بود. شنیدم که گفته است:

دنیای شما نزد من از عطسه بز خوارتر است؛ دنیاکم هذه از هد عندی من عفطة عنز. دنیایی این چنین پست چه جای پرستیدن و دل بستن دارد؟! و چه جای عشق ورزیدن؟!

شنیده ام علی، علیه السلام، آن مرد افلاکی، گفته است: دنیای شما برای من از خرده هایی که از قیچی می افتد و از تفاله های برگ سلم (3) کوچک تر و بی ارزش تر است؛ اصغر من حثالة القرظ و قراضة الجلم. (4)

براستی دنیایی این چنین کوچک را چه به آرزوهای بزرگ ما؟! این همه غوفا و هیاهو تنها و تنها برای چیزی که از خرده های قیچی ریزتر است و بی فایده تر! من از امروز دنیا را گونه ای دیگر می بینم. آنچه را که به دنیاآفرین پیوند دارد بزرگ می بینم و ارجمند، و آنچه را از من است و برای من، کوچک و بی ارزش. آری،

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست .

اگر دنیایی کوچک برای مردی بزرگ، بدتر از استخوان خوکی است که در دست جذامی باشد، (5) من از امروز برای مجلس ختم دنیازدگی ام و دنیاخواهی ام حلوا خواهم پخت و برای دلم قرآن خواهم خواند که:

اعلموا انما الحیاة الدنیا لعب و لهو و زینة... (6) و الی الله مرجعکم جمیعا.... (7)

از امروز در پی یافتن نسبت خودم با گلها می گردم و تبار خویش را در درختان جستجو خواهم کرد. سبز خواهم شد و بالنده و پویا. از خود خواهم پرسید:

من از تبار کدامین درخت اندیشه ام؟! پیشینه من ریشه در کدامین خاک دارد؟! و...

و پرسشهایم را دامن دامن بر طبق بهت و حیرت می ریزم و به سوی کسی می روم؛ کسی که بتواند سبد دعاهایم را پر از اجابت کند و با کلید غفران درهای بسته معرفت را باز کند و مرا راه دهد. کسی که مرا با حقیقت آشتی دهد و در کشتی نوح جایم دهد و ابراهیم وار از میان گلشعله ها بیرون آردم. کسی که جان مرده مرا با دم مسیحایی اش حیاتی دوباره بخشد و با عصای موسوی خویش از شر افسونگران نفسم رهایی دهد. کسی که دنیا برایش خوارتر از عطسه بز، کوچک تر از خرده برگهای بدبو و متعفن تر از استخوان خوک در دستان جذامی باشد؛ به سوی علی، پدر عدالتها.

در کدامین بهار، غنچه های نشکفته آرزو متولد خواهند شد و خزان، در مصیبت کدامین گلبرگ پیر و خسته مویه کنان می رود. من در پی آن بهارم و از این خزان گریزان. دستان مرا در دشت ولایت بکارید. می خواهم دستهایم سبز شوند و عطر گل محمدی یابند و همراه با یاسها و شقایقها بر گرد هرچه عشق به ولایت است طواف کنم.

می خواهم با هرچه علی که زخم نهروان خورده و درد جمل بر سینه اش سنگینی می کند پیمان بندم. با هر مرد آسمانزاد که فراتر از باورهای زمینی می اندیشد و پیامهای عرشی اش باران آسا بر قلبهای تفتیده امت فرو می بارد و حیاتی سبز را به ارمغان می آورد.

با هرچه محمد

با هرچه علی

با هرچه رهبر محمدی و علوی.

پی نوشتها: