من در جوانی در «مشهد» درس می‌خواندم. سحر زمستان سردی بود که درهای حرم را آن موقع می‌بستند و نزدیک اذان صبح باز می‌کردند. برف و یخبندان شدیدی بود. آمدم، دیدم در حرم هنوز باز نشده؛ امّا یک خانمی صورتش را گذاشته به در صحن امام هشتم و دارد گریه و نجوا می‌کند. آمدم نزدیک، دیدم عمّة خود من است با امام هشتم درددل می‌کند که به داد من برس من بی‌کس و غریب هستم.
من صبر کردم. مناجات‌هایش که تمام شد، آمدم نزدیک و احوال‌پرسی کردم. گفتم: عمّه جان! الآن در این سرمای یخبندان؟ می‌گذاشتی آفتاب بالا بیاید. حالا چرا تنهایی؟
به زبان آذری گفت: عمّه جان! من در این سوز و سرما و سختی آمدم از امام رضا(ع) کمک بخواهم. امید دارم در سختی و تنهایی و غربت هم امام رضا(ع) دست مرا بگیرد. روایت داریم امام جواد(ع) فرمودند:
«هر کس پدرم را زیارت کند و در مسیر زیارت به سبب بارش باران، سرما یا گرما یا هر چیز دیگری اذیّت شود و به رنج افتد، جسد او بر آتش جهنّم حرام خواهد شد.»
این گذشت شاید سی چهل سال بعد من رفتم «تبریز». به من گفتند عمّه مریض است، حالش خوب نیست. رفتم دیدن ایشان. دیدم در حالت احتضار است. نشستم حمد شفایی بخوانم که چشمانش را باز کرد. دیدم نفس‌های آخر را می‌کشد. به من گفت:
یادت هست سحر زمستانی در خانة امام رضا(ع) را می‌زدم؟ الآن امام رضا(ع) به دیدن من آمد.
این را گفت و از دنیا رفت.
آنهایی که درِ خانة اهل بیت(ع) و امام رضا(ع) را می‌زنند و عرض ارادت می‌کنند، حتماً بدانند بی‌پاسخ نخواهد بود. آن هم امام رئوفی، مثل علیّ بن موسی الرّضا(ع).
حکایت از مرحوم حاج رضا انصاریان (صاحب صدای ماندگار صلوات خاصّه)