سال‌ها قبل چندین نفر از مؤمنان اهل عبادت شوشتر چلّه‌ای گرفتند و جهت به جا آوردن عبادت خود، همه روزه به طرف تپه‌های پشت «بقعة سیّد محمّد گلابی» (مکان فعلی مقام صاحب الزّمان(عج)) می‌رفتند و یکی از تپه‌های آنجا را برای خود در نظر گرفته و مشغول عبادت می شدند و پس از انجام اعمال، به شهر بازمی‌گشتند.
هر روز یکی از آنها نهار مختصری همراه خود می‌برد. یک روز وقت نهار که دستمال‌های خود را پهن نموده و مشغول صرف غذا شده بودند، در آن اثنا مشاهده کردند شخصی با لباس ساده نزدیک آنها ایستاده است. تصوّر کردند که رهگذری فقیر یا سائلی است که برای اینکه به او کمکی بکنند یا غذایی بدهند، آنجا آمده و ایستاده. به او تعارف کردند، اجابت نمود. نشست و با آنان از غذایشان تناول نمود. بعد از صرف غذا آن شخص برخاست که برود. به آنها روی نمود و فرمود:
شما مرا دعوت کردید و من هم اجابت کردم. حال من هم شما را دعوت می‌کنم که همة شما فردا برای نهار در همین جا مهمان من باشید. من فردا همین وقت منتظر شما هستم.
آنها با خود فکر کردند که مبادا آن شخص چون از غذای آنها خورده، محذور واقع شده و در عین حال که از پذیرایی آنها برنمی‌آید، از آنان دعوت نموده است. لذا در اجابت مردّد بودند؛ اما اجابت نمودند. بعد با خود گفتند که فردا می‌آییم اگر خبری بود، فبها؛ والّا برمی‌گردیم.
روز بعد صبح، از شهر به مقصد همان محل حرکت نمودند وقتی به گردنه (بعدها نام آن گردنة الله اکبر شد) که مشرف به آن صحرا و تپه‌هاست رسیدند و نگاهشان به آن محل افتاد، در آنجا خیمه‌ها و سراپرده‌های ملوکانه مشاهده کردند و از روی تعجّب الله اکبر گفتند. رفتند تا وارد شدند. دیدند همان شخص بزرگوار هم در زیر آن سراپرده تشریف دارند. وارد شدند و نشستند. موقع صرف غذا آن بزرگوار صدا زد غذا بیاورید. بلافاصله چند تن از خدمه سفره پهن کردند (برخلاف آنچه در آن زمان متداول بود که اعیان و اشراف غذا را داخل خوانچه جلوی مهمان می‌بردند؛ امّا آنها طبق دستور شرع سفره پهن کردند.)غذا آوردند و این‌طور به نظر آن جمع رسید که غذاها و چیزها را از داخل درّة واقع در پشت آن تپه می‌آورند. غذاهایی عالی بود و متناسب با آن سفرة ملوکانه.
پس از صرف غذا برخاسته و خداحافظی نموده و به طرف شهر حرکت کردند. رسیدند به همان گردنه (الله اکبر)، آنگاه به خود آمدند و با یکدیگر گفتند که در آن بیابان آن‌همه دستگاه سلطنتی و خیمه‌های مجلّل و فرش‌های نیکو و غذاهای بسیار خوب از کجا آمده و که چنین تمکنّی دارد. متوجّه شدند که قضیه یک امر غیبی است. به یک بار به پشت سر خود نگاه کردند و هیچ آثاری از آن چیزها مشاهده ننمودند. کم‌کم این قضیه را برای مردم نقل کردند و مردم شهر آن مکان را محلّ تیمّن و تبرّک و عبادت برای خود قرار دادند. بعد از مدّتی کسانی از اهل خیر، در آن مکان، ساختمانی بنا نمودند و بعداً کم کم توسعة بیشتری پیدا کرد.
به نقل از آیت الله جزائری(ره)