سورة اخلاص
ناگهان در یک سحر ایمان خود را یافتم
جان سپردم آن‌قدر، تا جان خود را یافتم
سورة اخلاص را می‌خواستم پیدا كنم
لای شب‌بوها، شبی، قرآن خود را یافتم
یک شب «قدر» آسمان گل كرد در آیینه‌ام
ذکر «یا منّان» و «یا رحمان» خود را یافتم
ذكر می‌گفتم ولی حالی پریشان داشتم
در شب «الغوث‌ها» درمان خود را یافتم
شانه‌ام لرزید و برپا شد قیامت در دلم
تا به سر قرآن گرفتم، جان خود را یافتم...
ماه مبارک
تسنیم دعای سحر و عطر اذان است
این مائده، این ماه مبارک، رمضان است
این سفرة رحمت که سحرگاه به پا شد
آغاز بهاری‌ست که آرامش جان است...
ماهی‌ست که قدرش به شب قدر شبیه است
ماهی‌ست که قدرش چو شب قدر نهان است
این ماه اگر رخ بنماید همه روز است
پیداست درخشندگی‌اش، گرچه نهان است
«در حسرت دیدار تو آواره‌ترینم»
ای ماه! که تصویر تو در آب روان است
«وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی»
وقتی که جهان بی تو در این خواب گران است
ای ماه مبارک، رمضان، ماه درخشان!
آرامش تو ناب‌ترین حسّ جهان است
کسی دارد می‌آید...
چراغ خانه را روشن کنید، آواز بگذارید
کسی دارد می‌آید، لای در را باز بگذارید
بیفشانید آبی بر حیاط و یادتان باشد
که در بالای مجلس چهار بالش ناز بگذارید
بجنبید و بیندازید نُقلی در دهان غم
به پا خیزید و در دستان شادی‌ساز بگذارید
الا دل‌های تمرین کرده! دور از او پریدن را
از اینجا تا رسیدنْ گاه او پرواز بگذارید
بیاید، بیشتر گل میدهد بیشْ انتظاران را
اگر دل کندهاید از این صبوری باز بگذارید
نگاهش راهزن بسیار دارد من که می‌ترسم
مگر در رهگذار چشم او سرباز بگذارید
راز سربسته
قامت افراخته از پشت اُفق بالايت
صبح، سر مي‌زند از بارقة سيمايت
چه صبورانه، گذر مي‌کند از کوه و کُتل
از پس گردنه‌ها، گام زمان پيمایت
شب، به هم بافته، بر شانة فرداي سپيد
بافة نور، از آن ساية گيسوهايت
در فراسوي افق، شورش توفان پيداست
شده آغاز مگر همهمه، از دريايت
گرچه دنيا همه تاريک و غبارآلود است
روز، پيداست از آن مشرق ناپيدايت
بي‌گمان، هيبت و تشويش، فرو خواهد ريخت
از فرود آمدن ضربت برق‌آسايت
راز سربسته تويي، اي به حقيقت پيوند!
مي‌کند جمعة موعود، خدا، افشايت
ما دويديم، دويديم، پي درک حضور
نرسيديم از اين مرحله، بر معنايت