حکمت حوادث

سردبیر

یک سال دیگر گذشت و ماه شعبان دیگری آمد، البتّه داغ دل همة ما هم تازه شد؛ از به درازا کشیده شدن غیبت و انتظار و در حالی که امروزه ما همة مستضعفان را در یک دریای متلاطم و طوفانی، مبتلا می‌بینیم. بحران‌های چندوجهی که باعث شده خلق عالم و به ویژه مستضعفان، چون یک کشتی بی‌لنگر از سویی به سوی دیگر می‌غلتند و همة عقل‌ها و خردها از چاره‌جویی و یافتن راه نجات کند شده‌اند.

البتّه این ماه شعبان و نیمة آن، در خود چند ذکر دارد؛ اوّل آنکه اعلام می‌کند: الا ای خلق عالم! شما بی‌امام نیستید؛ اگرچه در گرفتاری‌ها اسیر شدید؛ چنان که امام بارها در نامه‌های شریفشان فرمودند: «اگر ما مراعات حال شما را نمی‌کردیم، همانا در میان مجموعه‌ای از امواج حوادث نابود می‌شدید:

«وَ إِنَّا غَيْرُ مُهْمَلِينَ لِمُرَاعَاتِكُم‏.»1

ذکر دوم نیمة شعبان این است که: ایّها الناس! امام شما در پس پردة غیبت است و شما ناتوان از دیدار او و ره یافتن به او هستید و چنان‌که باید، قادر به این نیستید که از ایشان مدد بگیرید و راه خلاصی پیدا کنید.

ذکر سوم روز نیمة شعبان که باید به گوش بیاید و به دل بنشیند، این است که: ای خلق عالم! ای مستضعفان! امام در انتظار شماست؛ نه اینکه امام به سوی شما بیاید؛ باید به سوی امام بروید. به اشتباه به این گمان افتاده‌ایم که باید بنشینیم و فریاد برآوریم که مهدی بیا، مهدی بیا! این‌چنین نیست. فرمودند:

«مَثلُ الامام مثل الکَعبه؛

مثل امام مثل کعبه است.» و باید به سوی امام رفت. از راز اصلی غیب که جزو اسرار الهی است، کسی به حقیقت آگاهی ندارد؛ امّا از میان مجموعة روایت و احادیث رسیده، درمی‌یابیم که برای این غیبتی که اتّفاق افتاده، حکمت‌ها و دلایلی است که از جملة آنها، امتحان مردم است که باید اتّفاق بیفتد و سره از ناسره تشخیص داده شود و نیز امیرمؤمنان(ع) فرمودند به جهت ظلمی که بر فرزندان علیّ‌بن‌ابی‌طالب(ع) رفت، استحقاق و استعداد یافتیم که بی‌امام زندگی کنیم و خوف و احساس ترس امام از اینکه مانند یازده ستارة درخشان قبلی، به دست ظالمان به شهادت برسند.

بی‌تردید تنبیه و تَنبّه مردم و بیدار شدن آنها هم در ماجرای غیبت کاملاً قابل گفت‌وگو است. از قول امام محمّدباقر(ع) است که در میانة این قضایا، شما غربال خواهید شد و این غربالگری یکی از هنرهای این غیبت است. به خدا سوگند! آزموده می‌شوید، امتحان می‌شوید، غربال می‌‌شوید. تأکید می‌کنند ائمّة معصومان(ع) که در میانة این دوران و اطّلاعات انسان‌ها و مؤمنان غربال می‌شوند تا سره از ناسره تشخیص داده شود.

ضرورتاً باید به نوعی آمادگی دسترسی پیدا بکنیم و این آمادگی منوط به شناخت امام و شناسایی دشمنان امام است؛ به ویژه در این عصر و حال که ما به بسیاری از بحران‌های دست‌سازِ آخرالزّمانی اشرار یهود مبتلا هستیم که همة تلاش خودش را صرف این می‌کند که تا قبل از ظهور کبرای امام(عج) به دولت جهانی دسترسی پیدا و نظم نوین شیطانی را بر زمین جاری بکند؛ در ادامه خواهم گفت این توطئه چگونه و از سوی چه کسانی دارد اتّفاق می‌افتد و به کجا می‌خواهد ختم بشود.

در مواقعی که حادثه و رخدادهای طبیعی و غیرطبیعی دامنگیر می‌شود و عموم مردم دور و نزدیک به مجموعه‌ای از حوادث و رخدادها مبتلا می‌شوند، به صورت طبیعی، جماعت بزرگی از میان مردم به یاد حوادث و اخبار آخرالزّمانی می‌افتند و البتّه در میانة این وقایع، عدّه‌ای سعی می‌کنند شرایط را بسیار عادی و وقایع را معمولی جلوه بدهند و حتّی واقعة شریف ظهور را دور از انتظار بشناسند؛ امّا جز اینها، عدّة دیگری هستند که در آوار شدن اطّلاعات، دست به دعا برمی‌دارند و برای سالم ماندن و جان به دربردن از وقایع، اندیشه کرده، تمهیداتی فراهم می‌کنند و

نسخه‌هایی را می‌پیچند و به مردم اعلام می‌دارند؛ امّا دستة دیگری در میانة این غوغا، در به در، به دنبال نشانه‌ها و علائمی برای تطبیق وقایع با نشانه‌ها و اخبار آخرالزّمانی می‌گردند که در منابع مذهبی و دینی آمده است؛ چرا که در میان منابع دینی مسیحیان، زرتشتیان، مسلمانان، یهودیان و حتّی فِرق مختلف، به بسیاری از این اخبار و نشانه‌ها توجّه شده است.

به جز این شاید جماعت دیگری پنهان از چشم همة‌ خلق روزگار در همان زمان مشغول تدارک مقدّماتی باشند، برای تأسیس دولتی متفاوت که آن را بر خرابه‌های جامانده از رخدادها بنا بکنند و شاید خود آنها برای رسیدن به مقاصدشان هم به بحران‌سازی دست زده باشند.

در طول تاریخ گذشته و ادوار پیشین، جماعتی بریده از همة وعده‌های راستین خداوندی و دریافت وحیانی انبیاء و رُسل، همة سعی خودشان را مصروف بحران‌سازی، جعل اخبار و ایجاد رعب و وحشت در دل بندگان خدا و حتّی ترتیب دادن حوادثی دست‌ساز و به عمد کردند تا از میانة آب‌های گل‌آلود، ماهی دلخواه خود را صید کنند. باید پرسید کدامین جماعتند که در میانة اطّلاعات و بحران‌ها از این مسیرتلاش کرده و سعی خودشان را مصروف بحران‌سازی و حتّی جعل حوادث دست‌ساز می‌کنند؟

از آن زمانی که خداوند متعال از طریق پیامبر عظیم‌الشّان، حضرت ابراهیم خلیل‌الرّحمان(ع) نقشة کلّی خود را مطرح و برای نشان دادن خطّ سیر طولانی آمدن و رفتن خلق روزگار بر زمین، با ارائة یک نقشه بیان فرمود که بعد از پیامبر آخرالزّمان و بعثت آن پیامبر و ارائة دین کامل و دین جامع، وصیّ‌ای از اوصیای آن نبیّ گرامی(ص)، به عنوان منجیّ موعود ظهور خواهد کرد و از آن همان زمان در میان همة منابع توراتی و انجیلی بیان شد که آن موعود منجی و مصلح کل از میان فرزندان عالی‌مقام اسماعیل نبی(ع)، فرزند رشید حضرت ابراهیم خلیل‌الرّحمان(ع) پا به عرصه خواهد گذاشت، جماعتی از بنی‌اسرائیلیان از روی حسد و کینه، به جای فرمان بردن و صبوری کردن، همة تلاش خودشان را مصروف آن کردند که به نحوی از انحاء، آن دولت وعده‌داده شده را از آن خودشان معرفی کنند و به جای اعلام آنکه آن منجیّ موعود از میان خاندان عالی‌مقام بنی‌اسماعیل سر برخواهد آورد، خودشان را مستحق دانستند و گمان بردند که از مسیر توطئه و تحریف و ایجاد موانع بر سر راه بنی‌اسماعیل، می‌توانند آن دولت مطلوب خودشان را فراهم کنند.

تاریخی حدود چهار هزار ساله این معنا را به ما متذکّر می‌َشود که بسیاری از حوادث و وقایعی که رفته، بسیاری از حوادث و وقایعی که امروز در جریان است و بسیاری از وقایعی که در آینده رخ خواهد داد، به این موضوع برگشت می‌کند؛ یعنی گویا که در یک جادّة بسیار طولانی در طول تاریخ، دو ارّابه به راه افتادند: یکی ارّابة بنی‌اسماعیل که با طیّ طریق در مسیر انبیاء و رُسل بر حق، تلاش داشتند به آخرین منزلی برسند که با ظهور مصلح کل، دولت کریمه را ایجاد خواهد کرد و دوم ارّابه‌ای خودساخته، حسود و کینه‌جو که تلاش می‌کرد با رقابت کردن با بنی‌اسماعیل و بنی‌اسماعیلیان، خودش به صورت دست‌ساز و از مسیر جور و ستم به آخرین منزل، یعنی دولت آخرین برسد و قبل از آنکه مصلح کلّ منصوب از سوی خداوند متعال توفیق و رخصت ظهور پیدا بکند، آنان دولتی را و حکومتی را برقرار کنند و بر مَسند امامت و حکمرانی بر کلّ مستضعفان جهان بنشانند.

با شدّت گرفتن بسیاری از رخدادهای سهمگین طیّ دهه‌های گذشته، می‌بینیم که عجله و شتاب آن قومی که تلاش می‌کند تا مذبوحانه به آن خطّ پایان برسد، همة نیروی خود را مصروف آن ساخته است تا بتواند از مسیر جعل مجموعه‌ای از حوادث، این توهّم را در ذهن خلق عالم به وجود بیاورد که ما به آخرین ایستگاه رسیده‌ایم و با ایجاد غوغا و بلوایی، بتواند پیش از موعد برحق و مقرّر، خودش بر مسندی بنشیند و دولت جهانی را به وجود بیاورد و بر خلق عالم، عمارت کند.

در طیّ یکی دو دهة اخیر، ما بارها شاهد بودیم که حوادث بزرگی رخ داده و در بسیاری از آثار سینمایی و هنری نیز به نمایش گذاشته شده؛ از جمله همین ایّامی که جهان به بیماری کرونا مبتلا شده است، بسیاری درمانده‌اند که این واقعه را معطوف به کدام جریان کنند؟ آیا آن را واقعه‌ای طبیعی، ابتلایی طبیعی و خداخواسته جلوه بدهند یا آن را واقعه‌ای دست‌ساز در کنار سایر وقایع دست‌ساز یهود شناسایی کنند؟

ما در میانة مجموعة آثار سینمایی که طیّ سه چهار دهة اخیر روی پردة نقره‌ای وارد شده، شاهد هستیم که سینمای غرب و هالیوود تلاش کرده است که با ساختن مجموعه‌ای از فیلم‌های پرطرفدار و پربیننده، هم تصویری از وقایع سخت آخرالزّمانی نشان بدهد و هم آنکه پنهانی، برخی از مقاصد را به گوش و چشم برخی از افراد مستعد و شاید آگاه برساند.

آثار سینمایی، مانند «2012» یا «آخرالزّمان» در بخش اوّل تلاش دارند به بینندگان خود القا کنند که پایان نزدیک است. دیگر اینکه تلاش می‌کنند از لابه‌لای صحنه‌سازی‌های مهیّج، آن واقعه را بسیار بزرگ، فراگیر، کمرشکن و نابودکننده جلوه بدهند. سوم اینکه در میانة مجموعة این آثار، اشخاصی، سازمان‌ها یا اقوامی را به عنوان ناجی، منجی و نجات‌بخش معرفی می‌کنند و دیگر اینکه اشخاص، کشورها و اقوامی را متّهم و به عنوان عامل بحران و بحران‌سازی معرفی می‌کنند و بالأخره در همة این آثار می‌بینیم که کشتی امنی به وجود می‌آید، منجی‌ای فرا می‌رسد و جماعتی را که به عنوان نیروهای شرّ و شرور معرفی کرده، تنبیه و دیگر بار سرزمین امن و مکان پر نعمت و پر آسایشی برای جماعت بزرگی از مغرب زمینیان فراهم می‌کند.

فیلم 2012 که در سال 2008م. ساخته شد و به نمایش درآمد، از این حکایت می‌کند که دانشمندانی متوجّه می‌شوند که دگرگونی بزرگی در طبیعت در حال وقوع است و به زودی تمام خلق عالم در اثر مجموعه‌ای از سونامی‌ها، زلزله‌ها و بحران‌ها از بین می‌روند؛ امّا در میانة این وقایعی که دانشمندان به تصویر می‌کشند، نویسنده‌ای معروف، به نام جکسون کورتیس از روی اتّفاق و حادثه متوجّه می‌شود که جماعتی پشت پرده و پنهانی، با اطّلاع از وقایع سخت آخرالزّمانی برای خودشان کشتی امنی را تدارک دیده‌اند و بر آن هستند تا خود را به موقع به این کشتی برسانند و در امنیت تمام بمانند تا وقتی همة ساکنان زمین و سطح زمین نابود شدند، آنها مانند کشتی نوح(ع) در محیط امنی فرود بیایند و دنیای دیگری را تجربه کنند و برای خود زندگی دیگری را بسازند.

در این اثر سینمایی، به صورت خاص، آن جماعت پشت پرده‌ای که به درستی معرفی نمی‌َشوند، تنها برای خودشان این امکان را فراهم کردند که پیشاپیش با تدارک بلیط اقامت در این کشتی، جان سالم به در ببرند. نکتة قابل توجّه و تأکید بنده این است که ما در این اثر و برخی دیگر از آثار آخرالزّمانی و منجی‌گرایانة غرب می‌بینیم که محلّ ساخته شدن این کشتی و سازندگان این کشتی در «چین» قرار دارد. چرا چین؟ چرا کسانی که در طیّ این‌همه قرون سعی در بحرا‌ن‌سازی در ابعاد جهانی داشتند، کشور چین را به عنوان کشور سازندة کشتی امن، چون کشتی نوح انتخاب کردند و چگونه است که تنها افراد برگزیدة شاخصی از میان کشورهای ویژه، مانند کشور عربی خوشبخت، «عربستان سعودی»، برخی از افراد برگزیده از میان بودائیان، برخی از افراد ویژه در میان مجامع مخفیِ اروپا و آمریکا موفّق هستند و برگزیده شده‌اند که بلیط سوار شدن به این کشتی را به دست

بیاورند؟ پاسخ به این سؤالات در این فیلم ارائه نمی‌شود؛ امّا همة اینها گوشزد می‌کند و قرائنی را به ما نشان می‌دهد که از میان آنها دریابیم، آیا خارج از فیلم‌سازی مصنوعی و هنری، کسانی در میانة زمین و سرزمین‌ها هستند که در پی حادثه‌سازی می‌باشند؟ آیا آنان پیشاپیش برای امنیت خودشان تأمّل کرده‌اند؟ و برای مصونیت‌بخشی به خود و وابستگان خودشان، تدارک لازم را فراهم کرده و آیا این فیلم انعکاسی از یک واقعة پوشیده نیست؟

آنچه که مشخّص است، دولت جهانی مورد نظر نظم نوین جهانی و نظام تک‌حکومتیِ اشرار یهود و فراماسونری جهانی متّکی و مبتنی بر سکولاریسم، اباحیّت و نظام‌های پاگرفته بر مبنای ایدئولوژی‌های عصر جدید برقرار نمی‌شود؛ این برخلاف تصوّر عمومی است. به همین نسبت و به رغم تصوّر عمومی، اساساً لیبرال‌ سرمایه‌داری را بستر مناسب برای تأسیس آن دولت در ابعاد جهانی نمی‌َشناسند.

در شرایط ما و در تاریخ جدید غربی که حالا بیش از 400 سال از شکل‌گیری آن می‌گذرد و کمال‌یافته و به عبارت دیگر در عصری که به عنوان عصر مدرن می‌شناسیم، همة مقدّمات لازم برای تقدّس‌زدایی از عالم و آدم فراهم آمده، چیزی که به تمام معنا در مجموعة پروتکل‌های صهیون قابل شناسایی است. در این عصر و دوره‌ای که به عنوان عصر مدرن شناخته می‌شود، همة مقدّمات لازم برای معتاد کردن مردم جهان و دنیا به شهوت و ولنگاری و همة آنچه که این امکان را فراهم می‌آورد که انسان‌ها تبدیل به حیواناتی مصرف‌کننده و لاابالی بشوند، مهیّا گشته است.

در واقع، از این طریق، سهم بزرگی از انرژی نورانی و مثبت خلق عالم و ذخایر معنوی‌اشان از بین رفت؛ درحالی که در همة فرهنگ‌های سنّتی پیشین، پیش از عصر مدرن، ما شاهد بودیم و می‌دانیم و می‌شناسیم که به دلیل ارتباط معنوی‌ای که مردم داشتند و رویکردشان به مقدّسات، واجد و صاحب مجموعة قوی‌ای از انرژی‌های نورانی بودند که این انرژی و توانایی‌های نورانی، شیطان و خاستگاه شیطانی اهریمنی را پس می‌زد. در واقع، از این مسیر، غرب مدرن در زیر سایة فراماسونری جهانی همه را آماده کردند تا دست در دست ابلیس و کارگزارانش بر ادیان و پیروان ادیان بخندند و همه آماده شدند یا همه را آماده کردند تا با بریدن از آسمان، به زمین بچسبند؛‌ از تفکّر، استعفا بدهند؛ در اخلاق، فرو بپاشند و در عمل، سکولار،‌ لاابالی و مبتلای حرام و شبهه شوند. در واقع، از این مسیر بر رُعایا و اَعوان و انصار ابلیس و جنود ابلیس افزوده شد و ابلیس و جنود ابلیس نیز به نمایندگان زمینی خودشان فرصت و رخصت دادند و آنها را یاری کردند تا به جایی برسند که در یک موقعیت مناسب، مجال تأسیس دولتی را فراهم آورند که تماماً برخاستگاه ابلیسی و شیطانی مستقر بود.

برخلاف تصوّر عمومی و برداشتی که مردم از غرب و سینمای هالیوود دارند، تمامی آثار عرضه‌شده توسط کمپانی‌های بزرگ رؤیاساز هالیوود، جنبة سرگرمی و جلب مردم کنار گیشه‌های بلیط را ندارند؛ بلکه در لابه‌لای این آثار ما می‌توانیم بسیاری از خطوط را ببینیم و کشف کنیم. به عبارتی شاهد هستیم که کسانی نشسته در پشت پردة مجامع مخفی و حتّی تصمیم‌سازان، تلاش می‌کنند استراتژی‌هایی که می‌خواهند در حوزة مناسبات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی کلان مورد اجرا بگذارند، از مسیر ساختن این فیلم‌ها آزمایش کنند و نظر عمومی خلق عالم را بدانند و در برخی دیگر از این آثار، فیلم‌سازان به ویژه در نزد مغرب‌زمینیان و ساکنان غرب، تلاش می‌کنند که حوادثی را در چشم آنان کوچک یا به عکس حوادثی را در چشم آنان بزرگ جلوه بدهند یا به نحوی، آرامش روانیِ خاصّی را برای ذهن، جان و روان آسیب‌پذیر ساکنان غرب به وجود بیاورند.

آثاری که به نحوی نشان‌دهندة وقایع آخرالزّمانی و همراه با درون‌مایه‌های منجی‌گرایانه است، از میان آثار غربی کم نیستند.

چنان‌که اشاره شد، در سال 2008م. شاهد فیلمی با عنوان 2012 بودیم؛ فیلمی که سازندگان در آن تلاش کرده بودند، به نحوی از انحاء، وقایع سخت آخرالزّمانی و پیشامدهای احتمالی را به نمایش بگذارند. وقتی این روزها ما شاهد ناراحتی‌ها و بیماری‌های اپیدمیک فراگیری، مانند کرونا هستیم، گویا که ارزش دارد دیگر بار برخی از این آثار را ببینیم. شاید که از میان مجموع صحنه‌ها و وقایع به تصویر کشیده شده، به برخی از پاسخ‌ها برای سؤالاتمان برسیم.

پی‌نوشت: