حاج ملّا سلطان علی، روضه خوان تبريزی كه از جمله عبّاد و زهّاد بود،
حكايت نمود:
در عالم رؤيا به حضور وافر السّرور حضرت بقيّةالله(عج) مشرّف شدم. عرض كردم:
مولانا! آيا آنچه در زيارت ناحية مقدّسه ذكر شده كه می‌فرماييد: «فلأندبنّك صباحا و مساء و لأبكينّ عليك بدل الدّموع دما» صحيح است؟
فرمودند: «بلی! صحيح است.»
عرض كردم: آن مصيبتی كه به جای اشك، خون گريه می‌كنيد، كدام است؟ آيا مصيبت حضرت علی اكبر است؟
فرمودند: «نه! اگر علی اكبر زنده بود، او هم در اين مصيبت، خون گريه می‌كرد.»
گفتم: آيا مصيبت حضرت عبّاس است؟
فرمودند: «نه! بلكه اگر حضرت عبّاس در حيات بود، او هم در اين مصيبت، خون گريه می‌كرد.»
عرض كردم: البتّه مصيبت حضرت سيّد الشّهداء است.
فرمودند: «نه! اگر حضرت سيّد الشّهداء(ع) در حيات بود، ايشان هم در اين مصيبت، خون گريه می‌كردند.»
عرض كردم: پس اين كدام مصيبت است كه من نمی‌دانم؟
فرمودند: «آن مصيبت اسيری عمّه جانم زينب(س) است.»
پانویس‌های این مقاله
- •
منبع: «العبقری الحسان فی احوال مولانا صاحب الزّمان»، ج ۲، ص ۴۵۸.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑