آئینة خدانما
به ساحت ملکوتی امام رئوف،
حضرت علی بن موسی الرّضا(ع)
اگر خواهی ای دل ببینی خدا را
نظر کن تو آیینة حق نما را
قدم زن به حِصن حصین ولایت
که وادی امن است اهل ولا را
به ساقی مجلس بگو تا بیارد
شراباً طهورای قالوا بَلا را...
به موسی بن جعفر عطا کرد خالق
وجود علی بن موسی الرّضا را
به ملک جهان جلوه‌گر شد طبیبی
که بی نسخه درمان کند دردها را...
به صدها فرشته خدا داده فرمان
که خواندند با هم سرود رضا را
صبا از عنایت به جنّت گذر کن
بشارت بده خاتم الانبیا را...
برآمد در آفاق شمس‌الشموسی
که خورشید بگرفته از او، ضيا را...
به گیتی نهاده قدم دادخواهی
که گيرد ز بيدادگر داد ما را
نظر کن چو «ژولیده» بر طوف قبرش
اگر خواهی ای دل ببینی خدا را
یک قطعه از بهشت
هرچند حال و روز زمین و زمان بَد است
یک قطعه از بهشت در آغوش مشهد است
حتّی فرشته‌ای که به پابوس آمده
انگار بین رفتن و ماندن مردد است
اینجا مدینه نیست؛ نه اینجا مدینه نیست
پس بوی عطر کیست که مثل محمّد است؟!
حتّی اگر به آخر خط هم رسیده‌ای
اینجا برای عشق، شروعی مجدد است
جایی که آسمان به زمین وصل می‌شود
جایی که بین عالم و آدم زبانزد است
هرجا دلی شکست به اینجا بیاورید
اینجا بهشت ـ شهر خدا ـ شهر مشهد است
دریا در غدیر
به ساحت ملکوتی مولی الموحدین، امام علی(ع)
چشمه‌ها جوشید و جاری گشت دریا در غدیر
باغ عشق و آرزوها شد شکوفا در غدیر
فصل باران بود و رویش، فصل سبز زیستن
خنده، گل می‌کرد بر لب‌های صحرا در غدیر
بود پیدا در زلال جاری تکبیرها
نقطة پایان عمر تشنگی‌ها در غدیر
جبرئیل آمد که: «بلِّغ یا محمّد!» زان‌که نیست
این تجلّی را مجال جلوه إلاّ در غدیر
رفت بالا از جهاز اشتران و خطبه خواند
خطبه‌ای شورآفرین و شورافزا در غدیر
تا که بردارد پیمبر پرده از رازی بزرگ
کرد بیرون زآستین دست خدا را در غدیر
عرشیان، در اشتیاق خاکیان می‌سوختند
تا علی با دست احمد رفت بالا در غدیر
«گفت: هرکس را منم مولا، علی مولای اوست»
کرد گل، گل‌نغمة احمد چه زیبا در غدیر...
دستِ رد بر سینه اغیار می‌زد آشکار
«عادِ مَن عاداهِ» او افکند غوغا در غدیر
گاه بیعت بود و، بدعت پا به پای فتنه‌ها
خیمه می‌زد در کنار آرزوها در غدیر
خشم‌های شعله‌ور، پژواک کینِ جاهلی
خطّ سیر خود جدا کرد آشکارا در غدیر...
یاد دارید ای قیامت قامتان! مولا علی
از قیام خود قیامت کرد برپا در غدیر؟!
کهکشان در کهکشان، اشراق بود و روشنی
از طلوع آفتابِ عالم‌آرا، در غدیر
طور بود و نور بود و کشف و اشراق و شهود
شد بهشت آرزوها آشکارا در غدیر
«لَنْ تَرانی»گو، ترانی گوی شد تا جلوه کرد
با تماشایی‌ترین تصویر، مولا در غدیر...