در جست‌وجوی یهودیان دردنیای سرّ‌الاسرار(۴)

بهاء الامیر

پیش از حضور خاندان مروونژی و قبایل فرانک‌ها در حوضة آبریز «رود راین» که ناشی از فرار آنها در برابر پیشروی قبایل «هون» بود، دنیای تاریخ هیچ اطّلاعی از آنان نداشت؛ هیچ سند یا منبعی دالّ بر نسب‌شناسی، نقطة آغاز و تاریخ آنان در دسترس نبود. ریشه، نسب، نقطة آغاز و تاریخ خاندان مروونژی و فرانک‌ها را باید در دنیای سرّالاسرار جست‌وجو کرد.

هنری لینکولن، میشل بیگنت و ریچارد لی در کتاب «خون مقدّس و جام مقدّس» می‌نویسند:

ریشة خاندان مروونژی به تروای یونان وصل می‌شود و افراد این خاندان از ریشة خود مطّلع بوده، این مطلب را در نوشته‌هایی که به بررسی خاندان مروونژی می‌پرداخت، مطرح می‌کردند.

نویسندگان یادشده با بررسی اسناد دیر صهیون، ریشه‌ها و شجره‌نامة خاندان مروونژی، به این نتیجه رسیدند که اسلاف این خاندان در منطقة «آرکادیای یونان»96 می‌زیسته و با خاندان سلطنتی آن دیار پیوندهایی داشته‌اند. بر اساس این اسناد، خاندان مروونژی هم‌زمان با ظهور مسیحیّت، به حوضة آبریز «رود دانوب» مهاجرت کردند و آنگاه هم‌زمان با پیشروی قبایل هون، به حوضة آبریز رود راین رفتند.

دیدگاه‌ها و سخنان لينكولن و دوستانش که مبتنی بر اسناد دیر صهیون دربارة بازگشت خاندان‌های اوّلیة مروونژی به «تروا» و آرکادیا است، شواهد تاریخی نیز دارد. در دانشنامة «بریتانیا» و «ویکی‌پدیا» آمده است که فرانک‌ها، همانند دیگر ملل ژرمن، خود را از نسل ملل اصیل تاریخ باستان می‌دانستند. فرانک‌ها خود را از نسل مردم تروا و «سیکامبری»97 که هر دو از شهرهای یونان بودند، معرفی می‌کردند. در هر دو دانشنامه آمده است که افسانة انتساب فرانک‌ها و مروونژی‌ها به یونان، در دو منبع تاریخی تأیید شده است. منبع نخست یک اثر تاریخی به نام «تاریخ فرانک‌ها»98 است که تاریخ نگارش آن به اوایل سدة هشتم میلادی برمی‌گردد و نویسنده‌اش مشخّص نیست. در این کتاب آمده است که پریاموس،99 پادشاه تروا، پس از سقوط شهر به دست دشمن، دوازده هزار تن از اهالی شهر را به سوی «رود تانیس»100 حرکت داد و آنها را در «پانونیا»،101 نزدیک «دریای آزوف» مستقر کرد. پریاموس در این منطقه شهر «سیکامبریا» را بنا نهاد و بعدها نام این شهر به عنوان اسم خاصّ این شاخه از قبایل ژرمن به کار گرفته شد و آنها قبایل سیکامبری نام گرفتند. با گذشت دو نسل از سقوط تروا، این قبایل به دانوب و از آنجا به راین رفتند. دومین منبع، «تاریخ فردگار»102 است. فردگار مورّخی بود که در نیمة سدة هفتم میلادی می‌زیست و در کتاب تاریخ وی آمده است که پرياموس، پادشاه تروا، نخستین حاکم قبایل فرانک‌ها بود و جانشین وی فریگا نام داشت. در دورة فریگا مهاجرانی که از تروا آمده بودند، دو دسته شدند: دستة نخست به همراه فریگا رهسپار دانوب شدند و دستة دوم به رهبری فرانکیو به طور مستقیم به حوضة آبریز راین رفتند و به تبعیت از نام وی، فرانک‌ها نام گرفتند.

آرکادیا یا تروا ریشة نزدیک فرانک‌ها و خاندان مروونژی محسوب می‌شود؛ ولی ریشة دور آنها را باید در «تورات» جست!

لینکولن و دوستانش در کتاب «خون مقدّس و جام مقدّس» می‌نویسند:

ریشة خاندان مروونژی در اسناد سرّی دیر صهیون است که تاریخی بسیار کهن دارد و قدمت آن به قبل از تروا و محاصرة آن باز می‌گردد.

به گفتة آنان، استاد سرّی دیر صهیون حاوی چندین اشاره به یکی از قبایل دوازده‌گانة اسرائیل و سه نقل قول از تورات دربارة این قبیله است. در «سفر داوران» آمده است که قبیلة بنیامین با دیگر قبایل دوازده‌گانة اسرائیل درافتاد و بر اثر این کشمکش، جنگی رخ داد که به پیروزی قبایل متّحد انجامید و قبیلة بنیامین تا مرز نابودی کامل پیش رفت:

همة کشتگان قبيلة بنيامين، 25 هزار مرد بودند که در آن روزگار، شمشیرزن و قدرتمند

محسوب می‌شدند. ششصد مرد جنگی دور زدند و به سوی خشکی رفته، به صخرة «رمون» پناه بردند و چهار ماه در آنجا ماندند.103

براساس اسناد سرّی دیر صهیون، بیشتر آن ششصد مردی که از قبیلة بنیامین بودند و از این معرکه جان سالم به در بردند، با چند کشتی فینیقی به «پلوپونز»104 در آرکادیای یونان رفتند و آنگاه در مرحلة بعد، رهسپار دانوب و راین شدند. بنابراین، اسناد دیر صهیون نشان می‌دهد که خاندان مروونژی از قبیلة بنیامین بوده‌اند!

لينكولن و دوستانش برای اثبات صحّت روایت اسناد دیر صهیون، به افسانة یونانی دانائوس105 استناد می‌کنند. در این افسانه آمده است که دانائوس، پسر شاه بلیوس،106 با یک کشتی، همراه با دخترانش، از آن سوی دریا به یونان آمد. این افسانه که توسط رابرت گریوز107 به ثبت رسیده است، از مهاجرانی دائمی خبر می‌دهد که از «فلسطين» عازم پلوپونز شده‌اند. دومین دلیل لينكولن و دوستانش این است که «سفر دوم مکابیان»108 در تورات عبری، هجرت یهودیان را از فلسطین به «لاسديمونیا»، نام کهن «اسپارت»109 یونان، تأکید می‌کند و می‌نویسد:

یهودیان که با مردم لاسدیمونیا خویشاوندی داشتند، با مهاجرت به این شهر از آنان درخواست حمایت کردند.

در «سفر اوّل مکابیان» آمده است که یهودیان و مردم اسپارت، برادر و از نسل ابراهيم بودند. همچنین در این سِفر آمده است که حکومت اسپارت در آن زمان، منطقة یونانی آرکادیا را تحت حاکمیت خود داشت.

لينكولن و دوستانش، به نقل از استاد دیر صهیون، می‌نویسند که ترور داگوبرت دوم، معلول نقشة دربان كاخ او، یعنی پین دوم بود که برای این کار با کلیسای کاتولیک هم‌دست شده بود؛ زیرا داگوبرت آشکارا به خصومت با کلیسای کاتولیک و تحقیر اسقف‌های آن می‌پرداخت و آموزه‌ها و نفوذ کلیسای کاتولیک، در پشت مرزهای قلمرو داگوبرت متوقّف شده، قادر به تأثیرگذاری بر آن نبود.

در مرحلة بعد، کلیسای کاتولیک کوشید زندگی‌نامه و نام داگوبرت دوم را از صفحة تاریخ پاک کند. تا سال ۱۶۴۶م. در همة اسناد و نوشته‌های مربوط به تاریخ «فرانسه» و خاندان‌های حاکم بر آن، نام داگوبرت دوم حذف و پس از ذکر داگوبرت یکم، یکسره از داگوبرت سوم نام برده می‌شد تا جایی که از آن زمان به بعد نام داگوبرت دوم در هیچیک از منابع تاریخی یافت نمی‌شد.

بر اساس اسناد دیر صهیون، داگوبرت دوم واپسین پادشاه از نسل اصیل خاندان مروونژی بود که نسب او به کلوویس یکم می‌رسید. با ترور داگوبرت دوم حکومت خاندان مروونژی عملاً پایان یافت؛ زیرا همة شاهان بعدی، از جمله واپسین آنها، یعنی شیلدریک سوم، از نسل شاخه‌های خرد خاندان مروونژی بودند و نسب آنها به زنجیرة اصیل خاندان که با کلوویس آغاز می‌شد، نمی‌رسید. از این‌رو، هیچیک از این پادشاهان شایستگی به ارث بردن تاج و تخت مروونژی را نداشتند و همچون عروسک، ملعبة دست دربانان کاخ‌های خویش بودند. البتّه نسل اصیل خاندان مروونژی از میان نرفت و با ترور داگوبرت دوم، خون سلطنتی آنان در برخی رگ‌های اصیل همچنان جریان داشت.

چیزی که از نظر مورّخان دور ماند و طرفداران داگوبرت دوم نیز از ترس تحت تعقیب قرار گرفتن توسط کلیسای کاتولیک آن را پنهان کردند، این بود که داگوبرت دوم در سال ۶۷۱م. ازدواج کرد. این ازدواج پس از آن صورت گرفت که همسر نخست داگوبرت دوم، هنگام به دنیا آوردن سومین دخترش از دنیا رفت. همسر دوم داگوبرت دوم، جیزل110 نام داشت که دختر کُنت ریز111 و خواهرزادة پادشاه گوتی‌های غرب بود. ازدواج داگوبرت دوم با جیزل در «کلیسای رین لوشاتو»، یعنی همان کلیسایی صورت پذیرفت که بعدها «کلیسای مریم مجدلی» نام گرفت. حاصل این ازدواج، سیگسبرت چهارم112 بود که در سال ۶۷۶م.، یعنی زمانی که داگوبرت دوم تاج و تخت قلمرو «اوسترازیا» را دوباره از آن خود کرده بود، به دنیا آمد.

پس از ترور داگوبرت دوم، یکی از دخترانش به همراه برادرش که کودکی بیش نبود، به قلمرو حکومت مادر و دایی‌های برادرش در جنوب فرانسه گریخت. سیگسبرت چهارم بعدها وارث دایی‌اش شده، كنت ریز و رین لوشاتو لقب گرفت. نسل داگوبرت دوم و خاندان مروونژی به وسیلة سیگسبرت چهارم حفظ شد و خون قبيلة بنيامین همچنان به حرکت خود در رگ‌های این خاندان ادامه داد.

روسپی‌خانة يهوديان

«سِپْتْمانيا»113 یک ایالت یا امیرنشین قدیمی در دورترین قسمت جنوب گل بود. واژة Sept در نام این ایالت، در زبان فرانسه به معنای «هفت» است و وجه تسمیة سپتمانیا این بود که هفت شهر بزرگ در آن قرار داشت.

سپتمانیا در فرانسة کنونی، منطقة «لانگداک روسیون»114 خوانده می‌شود.

به لحاظ تاریخی، سپتمانیا در مرزهای امپراتوری روم قرار داشت که توسط خاندان کارولنژی در فرانسه پایه‌گذاری شده بود. با اینکه سپتمانیا بخشی از جغرافیای فرانسه بود، ولی از لحاظ فرهنگی با فرانسه تفاوت داشت و از لحاظ سیاسی نیز از شمال و مرکز فرانسه جدا بود؛ به گونه‌ای که خودمختار عمل می‌کرد و تحت سيطرة قدرت مرکزی سلطنتی قرار نداشت. تاریخ امیرنشین سپتمانيا سرشار از جنگ، کشمکش، شورش و تغییر حکومت‌هاست. سپتمانيا تحت سیطرة قبایل گوت‌های غربی قرار داشت و در سال ۵۰۷م. و پس از نبرد «وویه» و شکست گوت‌های غربی، کلوویس یکم، پادشاه مروونژی‌ها، به سپتمانيا حمله کرد و «ناربون»115 پایتخت آن را که در نزدیکی «دریای مدیترانه» قرار داشت، تصرّف نمود. کلوویس یکم، آلاماریک116 پادشاه سپتمانیا را که کودکی بیش نبود، به شبه جزیرة «ایبریا»117 تبعید کرد و به جای او پدربزرگ مادری‌اش، تئودوریک را به عنوان حاکم سپتمانیا و دست‌نشاندة خود منصوب نمود. دو سال بعد، یعنی در سال ۵۰۹م.، قبایل گوت‌های غربی که با پسرعموهای خود، یعنی گوت‌های شرقی118 متّحد شده بودند، سپتمانیا را بازپس گرفتند و تئودوریک که به تئودوریک بزرگ119 ملقّب شده بود، پادشاهی مستقلّ سپتمانيا را پایه‌گذاری کرد.

در سال ۵۳۱م. قبایل فرانک‌ها بار دیگر به سپتامنيا حمله‌ور شدند و شیلدبرت يکم،120 پادشاه مروونژی‌ها، ناربون را تصرّف کرد. از این‌رو، حاکمان سپتمانیا، یعنی گوت‌های غربی، پایتخت و مقرّ حکومت خود را که در پشت کوه‌های «پیرنه»121 قرار داشت، به «بارسلونا» منتقل کردند و آنگاه دوباره ناربون را به عنوان پایتخت خود برگزیدند. آنها یک بار دیگر نیز پایتخت خود را منتقل کردند و باز هم در سال ۶۱۱م. ناربون را به عنوان پایتخت انتخاب کردند. از اوایل سدة هفتم میلادی، سپتمانیا به یک دوک‌نشین تبدیل شد و نام رسمی آن به «گالیا»122 یا «ناربونيه»123 تغییر یافت. در دوران گوت‌های غربی، گروه‌های فراوانی از یهودیان مهاجر که از شرق و جنوب اروپا آمده بودند، در سپتمانیا مستقر شدند و چنان با گوت‌ها درهم آمیختند که دو واژة «یهودی» و «گوت»، مترادف یکدیگر تلقّی می‌شد؛ به گونه‌ای که یهودی، گوتی و گوتی، یهوده محسوب می‌شد.

با استقرار یهودیان در سپتمانیا، فساد و ولنگاری در این سرزمین گسترش یافت و بدعت‌ها و اندیشه‌هایی رواج یافت که مذهب کاتولیک و سیستم پاپ‌سالاری را تمسخر می‌کرد. این فساد و هرزگی آن‌قدر گسترده بود که جولیان،124 حاکم «تولدو»،125سپتمانیا را «روسپی‌خانة یهودیان»126 نامید.

در سال ۵۹۰م. شورای سوم تولدو در بیانیه‌ای، سپتمانیا و بارسلونا را که در مجاورت

سپتمانیا بود، به شیوع فساد و هرزگی، اهانت به مسیحیّت، آلوده کردن مقدّسات و رواج رفتارهای پاگانیستی متّهم کرد. در سال ۷۱۹م. سپاهیان اسلام، سپتمانیا را فتح کردند و سمح بن مالک، والی «اندلس»، ناربون مركز سپتمانیا را که در منابع اسلامی «اربونه» خوانده می‌شد، پایتخت خود قرار داد. به این ترتیب، سپتمانیا به یک ایالت اسلامی تبدیل شد و والی آن از امیرنشین «کوردوبا» پیروی می‌کرد. در سال ۷۳۲م. سپاهیان اسلام شکست خوردند و فرماندة آنان، عبدالرّحمن الغافقی، طیّ نبردی که در میان دو شهر «تور»127 و «پواتیه»128 درگرفت، به شهادت رسید. در این نبرد، فرماندة فرانک‌ها شارل مارتل129 نام داشت که دربان کاخ تئودریک چهارم،130پادشاه مروونژی‌ها بود.

شارل مارتل در سال ۷۳۷م. و پس از تصرّف «تولوز» و مناطق اطراف آن، وارد ناربون شد؛ ولی با مقاومت شدید مسلمانان، گوت‌ها و یهودیان - به فرماندهی یوسف بن عبدالرّحمن، حاکم مسلمان این شهر - روبه‌رو گشت. شارل مارتل به دلیل مقاومت ناربونی‌ها، مناطق زراعی پیرامون ناربون را ویران کرد و با برداشتن محاصرة شهر، از آنجا عقب نشست.

در سال ۷۵۲م. پپن سوم، معروف به پپن چاق و کوتاه‌قامت و فرزند شارل مارتل، سیاست پدرش را تغییر داد و با دلجویی از شاهزادگان خاندان‌های گوت در سپتمانیا، پیمان‌هایی را با آنها منعقد کرد. از این‌رو، كنتِ «نیم»،131 كنت «اگد»،132 كنت «بزيه»133 و كنت «ملگل»،134 جدایی خود از امیرنشین «كوردوبا» را اعلام کرده و خود را مطیع پپن سوم، پادشاه فرانک‌ها، معرفی کردند. در آن زمان، پپن سوم، شیلدریک سوم، واپسین پادشاه خاندان مروونژی را خلع کرده و خاندان کارولنژی و امپراتوری مقدّس «روم» را بنا نهاده بود. پپن سوم در آن دوران به قوی‌ترین پادشاه اروپا و مهرة اصلی کلیسای کاتولیک تبدیل شده بود.

پس از آنکه سرتاسر سپتمانیا در اختیار پپن سوم قرار گرفت، او و شاهزادگان گوت که با او متّحد شده بودند، محاصرة ناربون را آغاز کردند. این محاصره هفت سال کامل طول کشید؛ ولی سپاهیان فرانک‌ها و گوت‌ها نتوانستند وارد ناربون شده یا آن شهر را به تسلیم وادار کنند؛ زیرا این شهر قلعة مستحکمی داشت و با کمک‌هایی که از طریق دریای مدیترانه دریافت می‌کرد، تصرّف‌ناپذیر شده بود.

در سال 759م. یهودیان ناربون به یک‌باره عليه اهالی مسلمان این شهر شوریدند و آنها را غافلگیر کردند. یهودیان با کشتن نگهبانان قلعه، شهر را در اختیار گرفتند و با اعلام اطاعت از پادشاه فرانک‌ها، ناربون را تقدیم فرانک‌ها کردند.

هنگامی که شارلمانی135 به عنوان جانشین پدرش، پپن سوم بر تخت سلطنت امپراتوری مقدّس روم تکیه زد، جنگ‌های پی‌در‌پی، سپتمانیا را ویران کرده و اهالی آن را به کوهستان‌ها کوچانده بود. شارلمانی زمین‌های کشاورزی فراوانی در اختیار اهالی قرار داد تا به کشت و کار در آن بپردازند. وی دیرهای فراوانی را در سپتمانیا دایر کرد و مناطق مرزی آن در بارسلونا را امنیت بخشید. شارلمانی، حکومت سپتمانیا را به یکی از نجیب‌زادگان فرانک‌ها سپرد و این سرزمین را به یک امیرنشین، به پایتختی تولوز که حاکم آن کنت «تولوز»136 خوانده می‌شد، تبدیل کرد. پس از دوران حکومت شارلمانی (۷۶۸-۸۱۴م.) سپتمانیا به «گوتیا»137 تغییر نام داد. در سدة دهم، نام سپتمانیا و حتّی نام گوتیا از میان رفت و این منطقه «لانگداک» نام گرفت که تا امروز نیز به همین نام خوانده می‌شود.

تاریخ سپتمانیا، به عنوان منطقه‌ای شورش‌خیز، تقریباً دورافتاده از امپراطوری روم، مخالف مذهب کاتولیک و پاپ‌سالاری، محلّ اقامت یهودیان، فرانک‌ها و بقایای خاندان مروونژی و تحت حاکمیت یکی از افراد خاندان فرانک‌ها، تاریخی مبهم و ناشناخته است. حاکمان این سرزمین نیز، از زمانی که فرانک‌ها در سدة هشتم میلادی و پس از کشمکش‌های طولانی حكومت آن را باز پس گرفتند، بیشتر ناشناخته هستند و دقیقاً مشخّص نیست که کدامیک پیش یا پس از دیگری به حکومت رسیدند.

قدّیس یهودی

«درّة گلون»138 در نزدیکی «لودِو»139 در سپتمانیا یا لانگداک در جنوب فرانسه قرار دارد و گویلیم قدّیس که نام کامل او گویلیم دو گلون140 می‌باشد، منتسب به درّة گلون است.

گویلیم واژه‌ای فرانسوی است که در آلمانی ولهلم141 و در انگلیسی ویلیام142 تلفّظ می‌شود.

بر اساس «دانشنامة کاتولیک» و دانشنامة بریتانیا، گویلیم دو گلون قهرمان سرود گویلیم،143 یعنی همان سرود مارکز دماغ کوتاه144 است که تقریباً در سدة نهم میلادی نگاشته شد. این سرود عاطفی، کهن‌ترین منبع برای اطّلاع از زندگی‌نامة گویلیم دو گلون محسوب می‌شود.

کهن‌ترین منبع تاریخی با موضوع زندگی گویلیم دو گلون، «زندگی ويللمس»145 نام دارد که بین سدة‌ دهم و یازدهم میلادی توسط مورّخی ناشناخته و به زبان لاتین نوشته شده است.

بر اساس دانشنامة بریتانیا، گویلیم دو گلون در سال ۷۵۰م. به دنیا آمد؛ ولی دانشنامة کاتولیک سال ۷۵۵م. را به عنوان سال تولّد او معرفی می‌کند. در دانشنامة بریتانیا سخنی از اصل و نسب وی نیامده؛ ولی در دانشنامة کاتولیک آمده است که پدرش تئودریک146 نام داشته است. در دانشنامة ویکی‌پدیا، تری چهارم147 به عنوان پدر گویلیم دو گلون معرفی شده است. در هر دو دانشنامه که نام پدر گویلیم دو گلون را متفاوت نوشته‌اند، آمده است که پدرش کنت «اوتن»148 و تولوز بوده و مادرش آلدانا،149 دختر شارل مارتل، نام داشته است. بر این اساس، باید گفت که گویلیم دو گلون، خواهرزادة پپن سوم، بنیان‌گذار خاندان کارولنژی و پسرعمّة شارلمانی بزرگ بوده است. از آنجا که گویلیم دو گلون از طرف مادر، با خاندان کارولنژی خویشاوند بود، در کاخ و دربار شارلمانی پرورش یافت و بزرگ شد.

به گفتة دانشنامة بریتانیا، شارلمانی، گویلیم را به عنوان معلّم علمی و اخلاقی ولیعهد و جانشین خود تعیین کرد. این ولیعهد کسی نبود، جز لویی پارسا150 یا لویی یکم که فرزند ارشد شارلمانی بود. شارلمانی در سال ۷۹۰م. گویلیم را به جای پدرش، به عنوان کنت تولوز منصوب کرد. در همان سال، هشام بن عبدالرّحمن الداخل، دومین خلیفة دولت اموی در اندلس، سپاهی انبوه و قدرتمند به فرماندهی دربان خود، یعنی عبدالملک بن عبدالواحد بن مغيث، از مسیر کوه‌های پیرنه حرکت داد. عبدالملک در مرحلة بعد، این سپاه را به دو بخش تقسیم نموده، فردی را به قلمرو فرانک‌ها در اوسترازیا اعزام کرد و خود، فرماندهی سپاه دوم را بر عهده گرفت. عبدالملک همراه با سپاه دوم وارد سپتمانیا شد و قلعه‌ها و دژهای آن را تصرّف کرد. وی در مرحلة بعد، ناربون را به محاصره درآورد و چنان‌که در منابع عربی، مانند «نفح الطيب» و «البيان المغرب» آمده است، آن را فتح نمود. این در حالی است که منابع غربی می‌گویند، به خاطر قلعة مستحکم ناربون و دفاع شجاعانة جنگجویان این شهر، ارتش اسلام موفّق به فتح آن نشد. از این‌رو، عبدالملک به «کارکاسون»151 بازگشت و این در حالی بود که شارلمانی درگیر نبردی دیگر با دشمنان ساکسون خود در شمال فرانسه بود. به همین دلیل، پسرش لویی پارسا که در آن زمان كنت امیرنشین «آکیتن»152 بود، سپاهی را برای مقابلة با عبدالملک تجهیز کرد و معلّم علمی و اخلاقی خود، یعنی گویلیم دو گلون، کنت تولوز را

به عنوان فرماندة سپاه منصوب نمود. دو سپاه در «ویلدان»153 در کنارة «رود اربیو»،154 واقع در منطقة «اورنج»155 در برابر یکدیگر صف‌آرایی کردند. به گفته یکی از مورّخان مسلمان به نام محمّد عبدالله عنان در کتاب «دولة الإسلام في الأندلس»، منابع عربی اتّفاق نظر دارند که این نبرد برنده نداشت و مسلمانان پس از این نبرد به همراه تعداد زیادی اسیر و انبوهی از غنائم، به جنوب بازگشته، از ادامة نبرد منصرف شدند.

منابع عربی خمس اسرا را به تنهایی، چهل و پنج هزار [سکّه] طلا تخمین زده‌اند. مسلمانان اسرا را وادار کردند تا بارهای سنگ و خاک را از مبدأ دیوار ناربون تا كوردوبا حمل کنند یا آن را روی زمین بکشند. خلیفة اموی، هشام بن عبدالرّحمن الداخل، دستور داد با این سنگ‌ها و خاک‌ها فضای جدیدی را به مسجد جامع بیفزایند تا پیروزی مسلمانان جاودانه شود و از یادها نرود. این در حالی است که در منابع غربی می‌خوانیم:

گویلیم کنت تولوز، سپاه عبدالملک بن عبدالواحد را شکست داد تا جایی که این سپاه به ستوه آمد و به ناچار از قسمت عقب کوه‌های پیرنه به سمت «اسپانیا» عقب نشست.

در سال ۸۰۳م. شارلمانی ارتشی بزرگ را به فرماندهی پسرش لویی پارسا، كنت آكيتن، به سمت اسپانیا گسیل داشت تا بارسلونا را بازپس گیرد. بارسلونا در آن زمان نقطه‌ای مرزی بود که توسط شارلمانی در سپتمانیا ایجاد شده بود تا امنیت مرزی سپتمانیا را تضمین کند. لویی پارسا ارتش خود را به دو بخش تقسیم کرد و فرماندهی یکی از آنها را به گویلیم کُنت تولوز واگذار نمود. بالأخره پس از نبردهای پیاپی، محاصرة طولانی‌مدّت و کمک‌های فراوان شارلمانی، بارسلونا سقوط کرد.

گویلیم کنت تولوز با شجاعت، از جان‌گذشتگی، وفاداری و اطاعت کامل از شارلمانی و پسرش، دفع حملات سپاه اسلام به سپتمانیا و آنگاه، مشارکت در بازپس‌گیری بارسلونا، به افسانه و قهرمان تبدیل شد. در آثار منظوم و اشعار عاطفی قرون وسطی به زندگی‌نامه و پیروزی‌های وی اشاره و از آن تقدیر شده است. مهم‌ترین این اشعار، سرود مارکز دماغ کوتاه در سدة نهم و سرودهای حماسی «فرانسة باستان»156 در سدة دوازدهم میلادی بود.

واپسین اقدام گویلیم، تأسیس یک دیر در درّة گلون بود. این دیر هم‌اکنون نیز پابرجاست و همچنان با نام دیر گویلیم بیابان‌نشین قدّیس157 خوانده می‌شود. در سال 806م. گویلیم کنت تولوز، امارت را رها کرده و با ورود به دیر یادشده، در کسوت رهبانیت در آمد. وی تا زمان مرگش در سال ۸۱۲م. همچنان به رهبانیّت ادامه داد و پس از مرگ، به عنوان قدّیس معرفی شده، گویلیم دو گلون قدّیس نام گرفت.

اکنون از دنیای تاریخ، به دنیای سرّ الاسرار وارد می‌شویم.

در سال ۱۹۷۲م. آرتور زوکرمن،158 از مورّخان یهودی، کتاب «یک امیرنشین یهودی در فرانسة فئودال»159 را از طریق چاپخانة «دانشگاه کلمبيا»160 منتشر کرد. این کتاب حاوی تاریخ خاندان مَخیر،161 یکی از خاندان‌های یهودی بغدادی‌الاصل است که اواخر سدة هشتم میلادی از «عراق» مهاجرت کرد و در ناربون، پایتخت سپتمانیا، مستقر شد. این خاندان در دوران شارلمانی و جانشینان وی از جایگاهی بلند بهره‌مند بود و به خاندانی نجیب‌زاده تبدیل شده که از دل آن، شاهزادگان و حاکمانی چند بیرون آمدند.

به گفتة «دانشنامة یهودی»،162 «سِفر کابالا»163 نوشتة ابراهیم بن دائود،164 از مورّخان و رابی‌های یهودی، تنها منبعی است که به بررسی ریشه‌های خاندان مخير، استقرار آنان در ناربون و آغاز تاریخ این خاندان در شهر یادشده می‌پردازد. ابراهیم بن دائود می‌نویسد:

شارلمانی، پادشاه فرانسه، شخصی را به نزد هارون‌الرّشید، خلیفة عبّاسی فرستاد و از او درخواست کرد یکی از یهودیان بغدادی به جای‌مانده از اسارت بابلیان را نزد او بفرستدغ به شرط اینکه از نسل پادشاهان بوده و نسب وی آشکارا و بی هیچ‌گونه ابهامی به خاندان داوود(ع) برسد. هارون الرّشید شارلمانی را اجابت کرد و مخیر رابی، ملقّب به حکیم را که جایگاهی والا نزد یهودیان داشت و رهبر آنان محسوب می‌شد، نزد شارلمانی فرستاد. شارلمانی پس از بازپس‌گیری سپتمانیا، مخیر را در ناربون، پایتخت این منطقه، اسکان داد و زمین‌های وسیعی را در اختیار وی و خاندانش گذاشت. شارلمانی، مخیر را شاهزاده معرفی کرد و خانوادة او را در شمار خاندان‌های نجیب‌زاده قرار داد. هدف شارلمانی از چنین اقداماتی این بود که در میان یهودیان، خاندانی یهودی با پیشینه و نسب سلطنتی بیابد تا به وسیلة این خاندان، یهودیان ناربون و سپتمانیا را تحت سیطرة خود در آورد.

شارلمانی، خاندان مخیر را غرق هدایا و بخشش‌های خود نمود و جایگاه آنان را ارتقا داد تا پیروی آنان و یهودیان از خود و امپراطوری و خاندان کارولنژی را تضمین کند. همچنین، شارلمانی قصد داشت تماس یهودیان با اعراب اندلس و پیروی آنان از خلفا و والیان اندلس را از میان بردارد و این در حالی بود که یهودیان در اندلس، از ثروت فراوان و جایگاهی والا برخوردار شده بودند. هدف شارلمانی این بود که برای امنیت‌بخشی به امپراطوری روم، دل یهودیان را به دست آورد و تأثیرگذاری یهودیان اندلس بر یهودیان سپتمانیا را از میان بردارد؛ زیرا سپتمانیا دروازة جنوبی و پاشنة آشیل امپراتوری روم و حیاط خلوت سپاهیان اندلس به شمار می‌رفت.

نوشته‌های ابراهیم بن دائود دربارة جایگاه والای خاندان یهودی مخیر در دوران حکومت خاندان کارولنژی، تأكيدشدة دانشنامة بریتانیا و دانشنامة ویکی‌پدیا نیز هست. در این دو دانشنامه آمده است که خاندان مخیر در دوران شارلمانی و جانشینان او جایگاهی والا داشتند و تبدیل به خاندانی نجیب‌زاده شدند که همة منتسبان به آن، لقب شاهزاده165 را دریافت کردند. در اسناد فرانسوی دوران شارلمان و جانشینانش، چند نامة سلطنتی به چشم می‌خورد که بر حضور پادشاهی یهودی166 در ناربون تأکید دارد.

بنیامین که در شمار رابی‌ها قرار داشت و اهل «تودلا»167 بود، در سال ۱۱۶۵م. به ناربون مسافرت کرد و از نفوذ، قدرت و ثروت خاندان مخیر در این شهر ابراز شگفتی نمود. آرتور زوكرمن، مورّخ یهودی، در پژوهش دانشگاهی خود که از سوی دانشگاه کلمبيا منتشر شده است، می‌افزاید که مخیر، نام تئودریک را که نامی فرانکی بود، برای خود برگزید. شارلمانی برای تضمین پیروی خاندان سلطنتی - یهودی بغدادی (خاندان مخیر) و نیز برای تضمین وفاداری رعایای یهودی خود در سپتمانیا، آلدانا، دختر شارل مارتل را به همسری تئودریک یهودی در آورد و تئودریک را به عنوان حاکم سپتمانيا منصوب کرد. شارلمانی، تئودریک را ملقّب به لقب رسمی «کنت سپتمانیا و تولوز» نمود؛ ولی لقب حقیقی، حکومتی و مشهور او تئودریک، پادشاه یهودیان بود. ثمرة ازدواج تئودریک و آلدانا، گویلیم دو گلون فرزند مخیر بود که از نسل بنی‌اسرائیل و حامل خون سلطنتی داوود محسوب می‌شد. زوكرمن برای اینکه ثابت کند دو گلون، یهودی و از نسل داوود و قبيلة یهودا و قبيلة شاهان، بوده و همگان این موضوع را می‌دانسته‌اند، چنین استدلال کرده که:

۱. وی عبری را خیلی خوب صحبت می‌کرد؛

۲. آرم «شیر یهودا» را روی زره و پرچم خود قرار می‌داد؛

۳. در روز شنبه حتّی در حال جنگ نیز فعّالیتی انجام نمی‌داد و احترام این روز را می‌داشت؛

۴. هنگامی که به محاصرة بارسلونا پرداخت، رخدادهای مهم یا روزانة این جنگ بر اساس تقویم یهودی ثبت و ضبط می‌شد.

لينكولن و دوستانش در کتاب «خون مقدّس و جام مقدّس» ضمن اینکه سخن زوكرمن دربارة انتساب تئودریک، شاه یهودیان، به نسل داوود را پذیرفته‌اند، نکتة تازه‌ای را نیز مطرح کرده‌اند و آن اینکه تئودریک و پسرش گویلیم دو گلون از نسل خاندان مروونژی نیز بوده‌اند. به گفتة آنان، تئودریک، نوة سیگسبرت چهارم، فرزند داگوبرت دوم بود و یکی از لقب‌های وی، یعنی «كنت ریز»،168 همان لقب سیگسبرت چهارم است که آن را از دایی‌هایش به ارث برده بود. بر این اساس، كنت ریز و دخترش جیزل، مادر سیگسبرت چهارم، جزو گوت‌ها و در واقع، یهودیانی از نسل داوود(ع) بوده‌اند. فرضية لينكولن و دوستانش،که در تضاد با مطالب پژوهش دانشگاهی زوکرمن قرار دارد، این است که تئودریک از نسل سلطنتی داوود و از یهودیان سپتمانیا، یعنی یهودیان غرب بود؛ نه یهودیان «بغداد» که جزو یهودیان شرق محسوب می‌شدند. بر این اساس، تئودریک مخیر ربّانی نیست و شارلمانی با آوردن مخیر که بنی‌اسرائیلی بودن و انتساب وی به خاندان داوود مورد تردید نبود، قصد نداشت وی را به عنوان پادشاه یهودیان تعیین کند؛ بلکه می‌خواست مخير، تئودریک یهودی - فرانکی را به عنوان پادشاه منصوب نموده، بر بدن او روغن مالیده و حکومت او بر یهودیان سپتمانیا را مشروعیت بخشد. به این ترتیب، در رگ‌های گویلیم دو گلون، خون داوود با خون خاندان مروونژی در هم آمیخت و از آنجا که خاندان مروونژی نیز یهودی بودند، دو گلون و فرزندانش به نقطة پیوند میان قبیله یهودا و قبیله بنیامین تبدیل شدند.

پی‌نوشت‌ها: