مرا بپذیر پروردگار مهربان من!

ليلا اسلامي گويا

یادم می‌آید بچّه‌تر که بودم، وقتی احساس دلتنگی زیادی داشتم، به آسمان خیره می‌شدم و به دنبال نزدیک‌ترین ستاره به زمین می‌گشتم.

همیشه از بزرگترهایم شنیده بودم که هرکس در آسمان، ستاره‌ای دارد و این، دلخوشی روزهای تنهایی کودکی‌ام بود؛ امّا حال که بزرگتر شده‌ام، احساس می‌کنم دیگر آن ستاره را هم ندارم...

دلم گرفته است، به وسعت تمام تنهایی‌های زمین. غرق خودم و نفسم هستم... هرچه تسلیم نفس شدم، از تو دور شدم؛ آن‌قدر دور که احساس می‌کنم سال‌هاست که با تو غریبه‌ام؛ تویی که تمام لحظه‌های من بودی.

بزرگ شدنی را که تو را از من گرفت و من را از تو دور کرد، دوست ندارم.

دلم برای خدا خدا کردن‌هایم تنگ است؛ برای دستان کوچکم که به سمت تو دراز بود و دعاهای کودکانه‌ام...

چه روزهایی که پدرم می‌گفت: دخترکم! با دستان کوچکت برای من هم دعا کن. تو فرشته‌ای و خدا فرشته‌هایش را خیلی دوست دارد.

چه حسّ قشنگی سرتاپای مرا دربرمی‌گرفت.

خدایا! قرارمان این نبود که من بزرگتر شوم و تو را از دست بدهم. خوب بودنم با کودکی‌ام رفت و بزرگتر شدم. روزی به خود آمدم که غرق در گناه بودم؛ آن‌قدر غرق که نه روی آمدن داشتم، نه روی نداشتنت را...

خدای مهربان من! با تمام سنگینی و باری که گناه بر شانه‌هایم می‌آورد، عاشقانه صدایت می‌کنم. تازه فهمیده‌ام که اوّل و آخرم تویی. بی‌نهایتی و در بزرگی‌ات شکّی نیست. چه کنم که دستم خالی‌است و دلم مملوّ از کبر و ریا و خودپرستی و گناه... آلوده‌ام. آلودة روزمرّگی‌ها.

پروردگارا! می‌شود من را به کودکی‌ام برگردانی؟! دعایی را جا انداخته‌ام و آن این است که هرگز بزرگ نشوم.

خدایا! می‌شود بپذیری‌ام و در آغوشم بگیری؟! دلم گرمای محبّتت را می‌خواهد. تشنة نگاهت هستم. خدایا من خود را نمی‌خواهم؛ منی که زنجیر گناهم و امیدی به رهایی ندارم. «ادعُونِی أستَجِب لَکُم؛ بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را.» و من با تمامی بی‌کسی‌ام می‌خوانمت؛

تو را، پروردگارا!

مرا، مرا بخواه و بپذیر!

خدایا! می‌شود به هم قول دهیم که تو نگاهت را از من نگیری و من فراموش نکنم که تو نگاهم می‌کنی؟ تا خواستم به سمت گناه روی آورم، یادم آید که تو مرا می‌بینی؛ هرچند می‌دانم تمام نگاهت به سمت من است و این سرکشی من بود که نگاه تو را ندید و گناه کرد.

خدایا! خودت بارها گفته‌ای اگر آلوده شدی، بیا که خودم با آغوش باز می‌پذیرمت؛ پس می‌شود مرا از بند زمین رها کنی و در آغوشت بگیری؟!

خسته‌ام از زمین سرد... ؛ از مردمانی که تنها به دنبال منافع خودشان در من هستند. هیچ‌کس مرا برای خودم نمی‌خواهد؛ جز تو.

خدایا! مرا بپذیر که جز تو یار و یاوری ندارم.

جز تو کسی ندارم که پناهگاه تنهایی‌ام باشد. دستم را بگیر که دیگر طاقت تنهایی ندارم. ترمیم کن دلی را که شکسته است و آرامش ده به طوفانی که به پا خواسته و می‌خواهد به جنونم کشاند.

خدایا! گلایة من، از بنده‌های دیگرت نیست؛ بلکه از خودم گله‌مندم. به جای مددجستن از تو، دست، سوی دیگری دراز کردم و حالا این است روزگار من و زندگی و تنهایی من!

مرا بپذیر پروردگار مهربان من!