پرهیزازدارو

گروه طبّی بینّه

یکی از پرهیزهای مهم این است که در ابتدای بیماری از دارو استفاده نشود.

رسول الله(ص) می‌فرمایند:

«از دارو اجتناب کن تا موقعی که بدنت تحمّل درد دارد. آن وقتی که تحمّل درد را نداشتی، دارو استفاده کن.»

«هر کس سلامتی و صحّتش بر بیماری‌اش غلبه داشت، مداوا نکند.»1

امیرمؤمنان(ع) می‌فرمایند:

«مسلمان مداوا نمی‌کند تا اینکه بیماری بر سلامتی‌اش غلبه پیدا کند.»2

رسول الله(ص) می‌فرمایند:

«هر کس می‌تواند با بیماری خودش سر کند، تاکیداً طرف مداوا و معالجه نرود که چه بسا داروهایی است که موجب دردهایی می‌شود.»3

امام صادق(ع) می‌فرمایند:

«هر کس سلامتی‌اش بر بیماری‌اش غلبه داشته باشد و دوا بنوشد، کمک کرده علیه نفس خودش.»4

امیرمؤمنان(ع) می‌فرمایند:

«با درد خودت راه بیا تا زمانی که آن بیماری با تو راه بیاید.»5

شاید سؤالی پیش بیاید و آن اینکه در خیلی موارد مشاهده شده است که بیماری تا زمانی که به اوج خودش نرسیده، ظهور و بروزی پیدا نکرده و آن موقعی که بیماری ظاهر شده، مرحله‌ای بوده که هیچ کاری نمی‌توان انجام داد و دوا و درمان آن موقع دیگر فایده‌ای نداشته است. پس معنای این روایات چیست؟

امّا جواب:

یکی از عوارض خطرناک داروهای شیمیایی این است که بیماری در بدن دفن می‌شود. یکی از عوارض آنتی‌بیوتیک‌هایی که برای خشک کردن عفونت‌ها استفاده می‌شود، این است که عفونت را در بدن خشک می‌کند و این درمان نیست. درمان قطعی این است که عفونت در بدن حل، دفع و از بدن خارج شود.

داروهای طبیعی، مثل نمک، نعناع و سیر، عفونت را در بدن می‌شوید و حل و دفع می‌کند.

وقتی به وسیلة آنتی‌بیوتک‌های شیمیایی عفونت در بدن دفن می‌شود:

- دوباره با یک عامل کوچک این عفونت فعّال می‌شود؛

- به کلیه و کبد آسیب جدّی می‌رساند و سبب یبوست و یبوست سبب تشدید عفونت می‌شود؛

- سبب ضعف بنیه و کم‌خونی و کم‌خونی سبب تشدید عفونت می‌شود. غیر از تمام این مشکلات، یکی از عوارض استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های شیمیایی این است که بیماری در بدن دفن می‌شود؛ یعنی شخص در واقع درمان نشده و بیمار است؛ امّا به صورت مخفی این عفونت‌ها در بدن جمع، دفن و متراکم می‌شود و به مرحله‌ای می‌رسد که بیمار می‌بیند که دیگر کاری از او ساخته نیست.

مهم‌ترین کار پزشکی مدرن این است که درد را تسکین می‌دهد. به تعبیر دیگر، علایم بیماری را از بین می‌برد و شخص فکر می‌کند درمان شده است؛ در حالی که درمان نشده. علایم بیماری در وجودش از بین رفته است؛ امّا بیماری بدون علامت رشد می‌کند؛ لذا کسی که تا چند روز پیش، شما می‌دیدید سالم است، ناگهان باخبر می‌شوید که به بیماری سختی مبتلا شده و این ابتلا، ناگهانی و دفعتاً نیست؛ بلکه به تدریج انجام شده است؛ ولی چون داروهای شیمیایی استفاده شده، علایم مخفی مانده و شخص به این مشکل مبتلا شده است.

داروهای گیاهی هم عوارض دارد؛ ولی عوارض به این وخیمی نیست و به مراتب عوارض داروهای گیاهی کمتر است. لذا ائمّة معصوم(ع) و پیامبر(ص) حتّی از داروهای گیاهی هم پرهیز دادند.

تا امکانش هست، حتّی در ابتدای بیماری دارو استفاده نشود و خیلی خوب است، انسان غذایی مصرف کند که همان غذا حکم دوا را برایش داشته باشد؛ دوایی

مصرف کند که همان دوا، غذای انسان هم باشد؛ چنان‌که در روایات توصیه شده است؛ مثل سبوس، عسل و خیلی از میوه‌ها که هم دارو هستند و هم غذا و تا جایی که امکان دارد، به داروهایی که صرفاً جنبة دارویی دارند، نه غذایی، مراجعه نشود.

در تحلیل این مسئله که چرا در ابتدای بیماری دارو مصرف نکنیم، این‌گونه گفته شده است که در ابتدای بیماری، سیستم ایمنی بدن با بیماری درگیر می‌شود. در طبّ اهل بیت(ع) روش‌های قوی و بدون عوارضی برای واکسینه وجود دارد؛ از جمله همین روش که گفته شده در ابتدای بیماری سیستم ایمنی با این میکروب‌ها، با این بیماری درگیر می‌شود؛ لذا تقویت می‌شود؛ امّا اگر کسی در ابتدای بیماری دارو مصرف کند، فعّالیتی که لازم است سیستم دفاعی در مقابل بیماری داشته باشد، دیگر انجام نمی‌شود؛ لذا سیستم ایمنی بدن تقویت نمی‌گردد. بنابراین اگر دقّت کنید، در افرادی که در بیماری‌های خودشان حتّی‌المقدور دارو استفاده نمی‌کنند، خیلی کمتر از دیگران بیمار می‌شوند و وقتی بیمار می‌شوند، زودتر از دیگران درمان می‌شوند.

پس یکی از پرهیز‌ها این است که در حدّ ممکن تا زمانی که سلامتی بر بیماری غلبه دارد، انسان از دارو پرهیز کند؛ حتّی داروهای طبیعی؛ مشروط به اینکه تغذیة کاملاً طبیعی باشد و شخص از داروهای شیمیایی استفاده نکند.

پرهیز از مکمّل‌های دارویی

از مکمّل‌های دارویی مطلقاً پرهیز شود. تنها چیزی که نیاز طبیعی بدن است، خلقت طبیعی خداست.

در مباحث گذشته، از قول محقّقان غربی بیان شد که اگر مغز تمام نوابغ بشر را در یک نفر قرار دهند و از آن شخص بخواهند که از آب و خاک و روشنایی، کار ساقة یک لوبیا را انجام بدهد، از انجام آن عاجز خواهد ماند و یکی از محقّقان اعتراف می‌کند:

همة محققّان می‌دانند، ساختن کلم به مراتب سخت‌تر از آپولو است.

خلقت طبیعی خداوند که نیاز بدن است، توسط آزمایش و تجزیه‌های شیمیایی قابل ساخت نیست. خداوند متعال به قدرت خودش آنها را در اختیار بشر قرار داده است؛ بنابراین هیچ نیازی به مکمّل‌های دارویی نداریم؛ از جمله قطرة آهن.

شما می‌بینید که قطرة آهن دندان بچّه را از بین می‌برد. چیزی که دندان را که جنسش از استخوان است و این‌قدر محکم است، از بین می‌برد، با معده و کبد ظریف و لطیف بچّه چه کار می‌کند؟! متأسّفانه می‌بینیم کودکانی که قطرة آهن استفاده می‌کنند، اغلب مشکلات گوارشی، از جمله یبوست دارند.

بنده در جلسه‌ای که با پزشکان داشتیم از آنها پرسیدم، قطرة آهن که برای بچّه‌های ما استفاده می‌شود، سندش کجاست؟ کجا اثبات شده قطرة آهن حتماً باید استفاده بشود؟ متأسّفانه این پزشکان بزرگوار ابراز بی‌اطّلاعی کردند و گفتند نمی‌دانیم کجا اثبات شده است. فقط به ما گفته‌اند که علم اثبات کرده این قطره باید استفاده شود!

قرص‌های آهنی که در دوران بارداری استفاده می‌شود، عوارض سنگینی در بچّه‌های ما ایجاد می‌کند. مقایسه کنید بچه‌هایی که قطرة آهن استفاده کرده‌اند با بچّه‌هایی که استفاده نکرده‌اند، ببینید کدام سرحال‌تر و با نشاط‌ترند و روی شاداب‌تری دارند.

قطرة آهن باعث نابودی معده و کبد می‌شود. زمانی که اعضای مهمّ بدن لطمه دید، هر نوع بیماری در بدن ایجاد می‌شود. بچّه‌ای که قطرة آهن استفاده می‌کند و دندانش می‌پوسد و دندانش را از دست می‌دهد، غذایش نجویده وارد معده می‌شود.

در روایات معصومان(ع) آمده است که یکی از اصولی که انسان را از طبّ بی‌نیاز

می‌کند، این است که انسان غذا را خوب بجود.

بچّه‌ای که با استفاده از قطرة آهن دندانش از بین رفته و غذا را نجویده، وارد معده می‌کند، این غذای نجویده بلایی نیست که سر معده نیاورد.

قرص‌های کلسیم که در دوران بارداری توصیه می‌شود، می‌تواند سبب سنگ کلیة نوزاد شود که متأسّفانه قبلاً شاهد این مسئله بوده‌ایم.

بعضی از نوزادانی که مادرانشان در دورة بارداری قرص کلسیم مصرف کرده‌اند، به سنگ کلیه مبتلا شده‌اند.

نیاز بدن، خلقت طبیعی خداست.

یکی از عوارض مهم استفاده از داروهای شیمیایی، بالا رفتن آمار اعتیاد است. وقتی مادری از دوران بارداری داروهای شیمیایی استفاده می‌کند، بچّه به دنیا می‌آید و باز هم در بیماری از داروهای شیمیایی استفاده می‌شود. یکی از ترکیب‌های داروهای شیمیایی الکل است، یکی دیگر از ترکیبات مواد مخدّر است، وقتی نوزادی قبل از تولّد این داروهای شیمیایی را دریافت کند، خون به مواد الکل و مخدّر آلوده می‌شود تا این شخص بزرگ می‌شود و به سن 15، 16، 17، 20 سالگی می‌رسد. وارد مجلسی می‌شود که مواد مخدّر استفاده می‌کنند، بوی مواد مخدّر به مشام این شخص می‌رسد، احساس می‌کند یک عمر است که با این مواد و این بو زندگی می‌کند؛ چون اعتیاد پنهان دارد و خود شخص خبر ندارد.

اگر مادر روش‌های طبیعی برای بیماری‌ها را می‌دانست، این مسئله ایجاد نمی‌شد.

پی‌نوشت‌ها: