برات رستگاری
به مناسبت ولادت حضرت زینب(س) و روز پرستار، تقدیم به پزشکان و پرستاران ایثارگر
ای پزشکان، ای پرستاران که تاب آورده‌اید
چون رسولانید و در ظلمت، کتاب آورده‌اید
بر سر ما چون که باران بلا شدت گرفت
چترهاتان را گشودید، آفتاب آورده‌اید
گرچه پنهانید پشت ابرها چون مهر و ماه
گرمی خورشید در زیر نقاب آورده‌اید
ما ستمکاریم و مشمول عذاب، امّا شما
آیة رحمت پی رفع عذاب آورده‌اید
جان شیرین را سپر کردید چون رزمندگان
شورِ آبادی در این دیر خراب آورده‌اید
با تن رنجور بر پا مانده هر سو مثل کوه
با دل خون، خنده بر لب چون شراب آورده‌اید
تا فتاد افتاده‌ای از پا، شما برخاستید
هر کجا دیدید بیماری، شتاب آورده‌اید
روز عاشوراست این دوران و ایران کربلاست
ساقی عشقید و سوی خیمه، آب آورده‌اید
نسخه‌هاتان شد برات رستگاری در بهشت
پوشه‌ها را توشة روز حساب آورده‌اید
شعر من قدری ندارد چون که با ایثار جان
هر نفس، دیوانی از اشعار ناب آورده‌اید
قبلة مشترک
در گرامیداشت هفتة وحدت
راه بسیار است امّا مقصد و رهبر یکی‌ست
گرچه هفتاد و دو دین داریم، پیغمبر یکی‌ست
یوسف مصری و بنیامین کنعانی شدیم
ما برادرهای دور افتاده را مادر یکی‌ست
مثل قرآن جزء جزء ما جدا افتاده است
باز این سی پاره را شیرازه و دفتر یکی‌ست
اختلاف رنگ ما از اختلاف ریشه‌نیست
ریشه‌های غنچة سبز و گل احمر یکی‌ست
اینکه ما یک قبله داریم و هزاران اعتقاد
یعنی اینکه با همه ناباوری باور یکی‌ست
خوب چشمت را اگر روی حقیقت وا کنی
وزنة پلک تو با وزن در خیبر یکی‌ست
راه‌ها گیرم یکی باشد، ولی پاها دوتاست
چشم‌ها گیرم دو تا باشد، ولی منظر یکی‌ست
پیش رندان خمار و مست‌های هفت‌خط
حدّ تعریف شراب و ساقی و ساغر یکی‌ست
می‌رود قربان اسماعیل تا ثابت کند
پیش ابراهیم مهر ساره و هاجر یکی‌ست
صلح بین شیعه و سنّی نشان وحدت است
صلح یعنی اینکه پرچم‌های صد کشور یکی‌ست
هرچه باشد باز وجه اشتراک ما خداست
او که از اوّل یکی بوده است و تا آخر یکی‌ست
غروب جمعه
شبی ابری شدم، سجاده را با بُغض وا کردم
به باران زلال چشم‌هایم اقتدا کردم
دو رکعت اشک باریدم، دو رکعت ناله سر دادم
دو رکعت درد دل از دوری‌ات پیش خدا کردم
تمام شب نگاهم خیره بر گلدان خالی بود
تمام شب برای نرگس چشمت دعا کردم
هوا روشن شد و من در هوای دیدن رویت
نوای ندبه سر دادم، به عهد خود وفا کردم
سرم بر روی سجده... مُهر، خیس از اشک‌هایم شد
شنیدم بوی تربت را، هوای کربلا کردم
به شوق اینکه هر جا صحبت سقّاست می‌آیی
بساط روضة مشک و علم را دست و پا کردم
به سوز ناله‌هایم نی زدم آهسته آهسته
فضای خانة خود را شبیه نینوا کردم
دو چشمم تیره شد، انگار جایی را نمی‌دیدم
و صبح سوت و کور جمعه را شام عزا کردم
غزل، بارانی از گریه، غزل، روضه، غزل، ناله
تو را با هر زبانی که بلد بودم صدا کردم
و هرچه منتظر ماندم، ندیدم روی ماهت را
غروب جمعه شد، سجاده را با بُغض تا کردم
طلایه دار سحر
به ساحت مقدّس امام زمان(عج)
طلایه‌دار سحرگاه نور می‌آید
امير قافلة شوق و شور می‌آید
گشوده پنجرة نور بر زمین و زمان
امام نور که در سال نور می‌آید
امام يازدهم را به شادی و تبريک
مَلَک ز هر طرفی در حضور می‌آید
به منزل دل ویران ما بُوَد نزدیک
طنین قافله کز راه دور می‌آید
ز شوق تابش این آفتاب آزادی
ز ذرّه ذرّه سرود سرور می‌آید
پس از سه روز سفر در عوالم ملکوت
ز ميهمانی ربِّ غفور می‌آید
ز غیب یافته اَلواح مهدویّت را
کَلیم عالَم رَجَعت ز طور می‌آید
بُود کريم و همين بس کرامتش که مُدام
از او عنايت و از ما قصور می‌آید
عصارة همه گل‌های احمدی مهدی‌ست
گُلِ همیشه بهار محمدی مهدی‌ست