هست جایی که...

محسن سیمائی

کار و بارت هرچه که باشد، هر جور فکر در سر داشته باشی، طرفدار هر حزب و گروهی که باشی و سنگ هر شخصیت و آقایی را که به سینه بزنی، باز هم جایی هست که راهت دهند.

هنوز کسی پیدا می‌شود که سرزنشت نکند. کسی پیدا می‌شود که مدام گذشته‌ات را بر سرت نکوبد.

اصلاً اگر بخواهی، آقایت هم می‌کند.

دستت را می‌گیرد و می‌بردت بالا؛

می‌بردت جلو.

اگر بخواهی، جایی هست که در آن اختلاف طبقاتی راهی ندارد؛ پارتی داشتن نمی‌خواهد و در آن کهنه‌فروش و بنزفروش فرقی ندارد.

هست جایی که فرق نگذارد بین جنوب شهرنشین‌ها و بالانشین‌ها.

هست جایی که توفیری نداشته باشد جیبت عالی باشد یا خالی؛ ژنت خوب باشد یا بد؛ خوش‌تیپ باشی یا نه؛ سفید باشی یا سیاه؛ همه جوره‌اش را قبول می‌کنند.

قدم که گذاشتی و از در که داخل شدی، کاری می‌کنند که خودت هم فراموشت شود چه کاره بودی، کجاها پرسه می‌زدی، به چه چیزهایی می‌اندیشیدی و کارنامه‌ات چه رقمی بوده است.

قدم که گذاشتی و از در که داخل شدی، هرچه بخواهی را برایت فراهم می‌کنند.

فرمودند:

«ذکر نشود سرگذشت ما در انجمن و محفلی از محافل مردم زمین که در آن گروهی از شیعیان و دوستان ما باشند، جز آنکه نازل شود بر ایشان رحمت (حق) و فراگیرند ایشان را فرشتگان و برای آنها آمرزش خواهند تا آنگاه که از دور هم پراکنده شوند.»1

مجلس اهل بیت(ع)، هم پناهگاه ماست در دنیا و هم سکوی پرتابمان. حضورمان را به تعویق نیندازیم.

هر هفته حاضری بزنیم.

پی‌نوشت: