وعدة دیدار

تشرّف آیت الله محمّد تقی بافقی (ره)

قصد داشتم از «نجف» اشرف پیاده به «مشهد مقدّس» برای زیارت حضرت علیّ بن موسی الرّضا(ع) بروم. فصل زمستانی بود که حرکت کردم و وارد «ایران» شدم. کوه‌ها و درّه‌های عظیمی سر راهم بود و برف هم بسیار باریده بود. یک روز نزدیک غروب آفتاب که هوا سرد و سراسر دشت را برف پوشانده بود، به قهوه‌خانه‌ای رسیدم که نزدیک گردنه‌ای بود. با خودم گفتم:

امشب در میان این قهوه‌خانه می‌مانم، صبح به راه ادامه می‌دهم.

پس وارد قهوه‌خانه شدم. دیدم جمعی از کرد‌های ایزدی در میان قهوه‌خانه نشسته و مشغول لهو و لعب و قمار هستند. با خودم گفتم:

خدایا! چه بکنم؟! اینها را که نمی‌شود نهی از منکر کرد، من هم که نمی‌توانم با آنها مجالست نمایم. هوای بیرون هم که فوق‌العاده سرد است.

همین‌طور که بیرون قهوه‌خانه ایستاده بودم و فکر می‌کردم و کم‌کم هوا تاریک می‌شد، صدایی شنیدم که می‌گفت: محمّد تقی! بیا اینجا.

به طرف آن صدا رفتم، دیدم شخصی باعظمت زیر درخت سبز و خرّمی نشسته است و مرا به طرف خود می‌طلبد.

نزدیک او رفتم و او سلام کرد و فرمود: «محمّد تقی! آنجا جای تو نیست.»

من زیر آن درخت رفتم. دیدم در حریم این درخت، هوا ملایم است و کاملاً می‌توان با استراحت در آنجا ماند و حتّی زمین زیر درخت، خشک و بدون رطوبت است؛ ولی بقیّة صحرا پُر از برف است و سرمای کُشنده‌ای دارد.

به هر حال شب را خدمت حضرت ولیّ عصر(عج) - که با قرائنی متوجّه شدم، او حضرت بقیّةالله(عج) است - بیتوته کردم و آنچه لیاقت داشتم استفاده کنم، از آن وجود مقدّس استفاده کردم.

صبح که طالع شد و نماز صبح را با آن حضرت خواندم، آقا فرمودند: «هوا روشن شد، برویم.»

من گفتم: اجازه بفرمایید من در خدمتتان همیشه باشم و با شما بیایم.

حضرت فرمودند: «تو نمی‌توانی با من بیایی.»

گفتم: پس بعد از این کجا خدمتتان برسم؟

حضرت فرمودند:

«در این سفر دو بار تو را خواهم دید و من نزد تو می‌آیم. بار اوّل «قم» خواهد بود و مرتبة دوّم نزدیک «سبزوار» تو را ملاقات می‌کنم.»

ناگهان آن حضرت از نظرم غایب شدند.

من به شوق دیدار آن حضرت، تا قم سر از پا نشناختم و به راه ادامه دادم، تا آنکه پس از چند روز وارد قم شدم و سه روز برای زیارت حضرت معصومه(س) و وعدة تشرّف به محضر آن حضرت در قم ماندم؛ ولی خدمت آن حضرت نرسیدم.

از قم حرکت کردم و فوق‌العاده از این بی‌توفیقی وکم‌سعادتی متأثّر بودم تا آنکه پس از یک ماه به نزدیک شهر سبزوار رسیدم.

همین که شهر سبزوار از دور معلوم شد، با خودم گفتم:

چرا خُلف وعده شد؟! من که در قم آن حضرت را ندیدم، این هم شهر سبزوار. باز هم خدمتش نرسیدم.

در همین فکر‌ها بودم که صدای پای اسبی شنیدم. برگشتم، دیدم حضرت ولیّ عصر(عج) سوار بر اسبی هستند و به طرف من تشریف می‌آورند و به مجرّد آنکه چشمم به ایشان افتاد، ایستادند و به من سلام کردند و من به ایشان عرض ارادت و ادب نمودم.

گفتم: آقا جان! وعده فرموده بودید که در قم هم خدمتتان برسم، ولی موفّق نشدم؟!

حضرت فرمودند:

«محمّد تقی! ما در فلان ساعت و فلان شب نزد تو آمدیم. تو از حرم عمّه‌ام حضرت معصومه(س) بیرون آمده بودی، زنی از اهل «تهران» از تو مسئله‌ای می‌پرسید، تو سرت را پائین انداخته بودی و جواب او را می‌دادی، من در کنارت ایستاده بودم و تو به من توجّه نکردی. من رفتم.»