اشاره: نام علامه اميني، قدّسسرّه، و كتاب گرانسنگ او الغدير پيوند ناگسستني با موضوع ولايت اميرمؤمنان علي، عليهالسلام، پيدا كرده است و همانند واقعه غدير در تاريخ جاودان شده است و اينهمه نبوده است مگر به خاطر صفا، اخلاص و ارادت بينظير او به اهلبيت عصمت و طهارت، عليهمالسلام، بويژه مولاي متقيان علي، عليهالسلام، در ايام عيد ولايت با ذكر چند خاطره ياد اين شيفته ولايت را گرامي ميداريم.
1. توسل
علامه اميني، به نقل از يكي از موثقين فرمودند:
در بغداد كنفرانسي از علما و شخصيتهاي برجسته برپا شده بود و مرا نيز به مناسبتي دعوت كرده بودند. وقتي وارد سالن شدم ديدم همه صندليها اشغال شده است و صندلي خالي نيست كه بر آن بنشينم. عبايم را وسط سالن پهن كرده و روي آن نشستم. (گويا تعمدي در كار بود كه به ايشان اهانت شود) در اين ميان پسر بچهاي سراسيمه وارد سالن شد تا مرا ديد گفت:هو هذا (او همين است)
سپس بيرون رفت. من ترسيدم كه جريان چيست، نكند كاسه زير نيمكاسهاي باشد (بعد معلوم شد مادر آن بچه غش كرده و قبلا دعانويسي كه عمامهاي شبيه به عمامه علامه اميني داشته، دعا نوشته و مادر او خوب شده است. حالا بچه خيال كرده كه آن دعانويس همين آقاست) بعد همراه بچه شخصي آمد و از من پرسيد: آقا شما دعا مينويسي؟ گفتم: آري مينويسم!
آن گاه كاغذي برداشتم و در آغاز آن بسماللهالرحمنالرحيم و سپس آيهاي از قرآن را نوشتم و كاغذ را پيچيدم و به او دادم و گفتم انشاءالله خوب ميشود. بعد كه رفت گوشه عبايم را به صورتم انداختم و متوسل به مولي علي، عليهالسلام، شدم و با گريه عرض كردم: ألسلام عليك يا مولاي يا أميرالمؤمنين! در اين جلسه آبروي مرا حفظ كن در ميان اين افرادي كه حتي اجازه نشستن روي يك صندلي را به من ندادند؛ يا علي! دستم به دامنت.
ناگهان ديدم بچه پريد به داخل سالن و گفت مادرم خوب شد. آنگاه مجلسيان به نظر احترام به من نگريستند و مرا با سلام و صلوات در بهترين جايگاه آن سالن نشاندند.
2. الهامي از اميرالمؤمنين، عليهالسلام
علامه اميني فرمودند: وقتي الغدير را مينوشتم خيلي مايل بودم كتاب الصراط المستقيم را هم ببينم. شنيده بودم نسخه خطياش در نجف نزد شخصي است، خيلي مايل بودم ايشان را ببينم و تقاضا كنم كتاب را امانت بدهند كه مطالعه كنم و سپس برگردانم. يك شب اوايل مغرب كه ميخواستم به حرم مطهر مشرف شوم، ديدم همان شخص با يكي دو نفر از علما در ايوان مطهر نشسته و مشغول صحبت است. خدمت ايشان رفتم و بعد از احوالپرسي تقاضاي خود را اظهار كردم. عذرهايي آورد، من گفتم: اگر ميخواهي به من امانت ده و اگر نميشود به بيروني منزلت ميآيم و همان جا مطالعه ميكنم و اگر اين را هم قبول نداريد در دالان منزلت مينشينم و مطالعه ميكنم.
گفتند: خير نميشود. در نهايت آن شخص گفت شما هيچ گاه اين كتاب را نخواهيد ديد. علامه اميني فرمودند:
مثل آن كه آسمان را بر سر من زدند (نه از آن جهت كه او قبول نكرد بلكه از مظلوميت آقا اميرالمؤمنين علي، عليهالسلام) به حرم مشرف شدم و خطاب به آن حضرت عرض كردم: چقدر شما مظلوميد؟ يكي از ارادتمندان و شيعيان شما كتابي را در فضايل و حقانيت شما نوشته است و يكي از ارادتمندان و خدمتگزاران شما هم ميخواهد بخواند و به ديگران برساند. اين كتاب پيش يكي از شيعيان و ارادتمندان شما و در محيط شيعيان شماست و در كنار قبر مطهرش، اما باز هم او از اين كار ابا دارد. براستي كه مظلوم تاريخ و قرنهايي.
آن مرحوم فرمودند: حال گريه عجيبي داشتم. به طوري كه تمام بدنم تكان ميخورد. ناگهان در قلبم افتاد كه فردا صبح به كربلا برو! به مجرد خطور اين خطاب در قلبم، ديدم حال بكاء از ميان رفته و يك شادابي مرا گرفته است. هر چه به خودم فشار آوردم كه به آن حال خوش و گريه و درد دل ادامه دهم؛ ديدم هيچ نميتوانم و بكلي آن حال رفته و تنها يك مطلب در دل من جايگزين شده است به كربلا برو!
از حرم مطهر به منزل آمدم. صبح به اهل منزل گفتم: قدري صبحانه به من بدهيد، ميخواهم به كربلا بروم گفتند.: چرا وسط هفته ميرويد و شب جمعه نميرويد؟
گفتم: كاري دارم. به كربلا رفتم و يكسره به حرم مطهر حسيني مشرف شدم. در حرم مطهر به يكي از آقايان محترم اهل علم برخوردم. خيلي محبت و احوالپرسي كردند. گفتند: آقاي اميني! چه عجب، وسط هفته به كربلا آمدهايد؟ زيرا رسم علما آن بود كه پنجشنبهها مشرف شوند تا زيارت شب جمعه را درك كنند.
گفتم: كاري داشتم! گفت: آقاي اميني، ممكن است از شما خواهشي كنم؟ گفتم: بفرماييد!
گفت: تعدادي كتاب نفيس از مرحوم والد باقي است كه بدون استفاده مانده و تقريباً محبوس است، بياييد ببينيد، اگر چيزي به درد شما ميخورد به صورت امانت ببريد و بعد برگردانيد گفتم: كي بيايم؟
گفت: من امروز كتابها را بيرون ميآورم و آماده ميكنم. جناب عالي فردا صبح براي صرف صبحانه به منزل ما تشريف بياوريد. هم صبحانه صرف كنيد و هم كتابها را ملاحظه بفرماييد.
قبول كردم و رفتم مقدار بيست و چند جلد كتاب روي هم گذاشته بود. من تا نشستم دست دراز كردم و اولين كتاب را كه برداشتم، ديدم نسخهاي بسيار پاكيزه، نفيس و جلد شده مجدول از كتاب الصراط المستقيم است. حالت گريه شديدي به من دست داد. صاحب خانه علت را جويا شد. من قضيه كتاب را در نجف نقل كردم. ايشان هم از لطف الهي به گريه افتادند، كتاب مذكور و چند جلد كتاب نفيس ديگر را به امانت دادند و مدت سه سال نزد من بود تا بعد از به انجام رسيدن كارم به شخص مذكور بازگرداندم.
3. مرا به اين و آن محتاج مكن!
علامه اميني از روز اول كه به نجف آمدند، تصميم گرفتند، بر اينكه نسبت به وجوه شرعيه و سهم امام رضا، عليهالسلام، و يا ساير وجوهات دخالت نكرده و از آن راه امرار معاش نكنند. ميفرمودند:
من هنگامي كه به نجف آمدم يك مقداري پول داشتم بعداً تمام شد و در نجف رسم بود افرادي كه از هر شهري ميآمدند اسامي آنها به وسيله نماينده آن شهر يادداشت ميشد تا اگر پولي از آن شهر براي آقا فرستاده شد، بين طلاب آن شهر تقسيم گردد. اين آقا آمد پيش من و به من گفت: من اسم شما را نوشتم و شما از ماه آينده اين قدر از من حقوق ميگيريد. ولي شما بايستي از يكي از اين مراجع اجازه بگيريد كه به اين مرحله رسيدهايد كه ميتوانيد صرف وجوهات نماييد.
من از اين موضوع خيلي ناراحت شدم و به حرم مطهر اميرالمؤمنين، عليهالسلام، مشرف شدم و عرض نمودم يا علي! من آمدهام در جوار شما درس بخوانم، مرا به اين و آن محتاج مكن! اگر ميتواني مرا بپذيري و قبول كني و تأمين نمايي من هم ميمانم و شما را خدمت ميكنم. ايشان فرمودند از آن لحظه تا هنگام بازگشت از نجف حقوق شرعيه و وجوهات از كسي نگرفتم.
×. به نقل از كتاب: 320 داستان از معجزات و كرامات امام علي، عليهالسلام، عباس عزيزي.