شعر

همخانه یاس

می خواستم از عشق بگویم غزلی چند

دیدم نتوان گفت ز عشق ازلی چند

دریا که نگنجد به سبو، از همه دریا!

من موجم و سرگشته عکس العملی چند

وزی که چو منظومه توحید شکفتی

دامنت آویخت اساس طحلی چند

مشیر تو بود آنکه رهانید زمین زا

سیطره لات و منات و هبلی چند

از جنس خدا نیستی از جنس بشر نیز

عالم شده حیران تو در محملی چند

زان لب که ندیده ست بجز نان جوین هیچ

شهد آمده هنگام سخن یا عسلی چند؟

با چاه توان گفت مگر درد نهان را ؟

گیرم که توان عصه دل گفت، ولیی چند؟

یکبار دگر- یا علی از ما- مدد از تو

ما و غم هجرانی هاک تئ؟ علی چند؟

جلیل واقع طلب

یاعلی

شاهد کل الجمال ایزد یکتا، علی است

پرتو اشراق آن پیدای ناپیدا علی است

معنی فرقان، فروغ ملک جان، فخر جهان

شاهد آیمان، شه امکان، مه بطحا علی است

بلبل گویای اسرار گلستان وجود

سر سبحان، شاه ایمان، ماه او ادنی علی است

نزد دانا باطن انا هدیناه السبیل

پیش اهل دل بهشت و کوثر و طوبی علی است

آدم و نوح و خلیل و یونس و هود و مسیح

صالح و شیث و شعیب و موسی و عیسی علی است

در کتاب آفرینش سوره توحید عشق

در حساب اهل بیتش عروه الوثقی علی است

بهر مشتااقان هالم مطلع الله نور

بهز فرعونان عالم آیت کبری علی است

از همه خاصان حق آنکس که بنماید به صدق

امتثال سبح اسم ربک الاعلی علی است

در عروج عشق و معراج نبوت همسفر

با همایون شاه سبحان الذی اسری علی است.

هل اتی قدر و سلونی علم و لا هوتی مقام

ملک دین را تاجدار لا فتی الا علی است.

مرحوم مهدی الهی قمشه ای

مثنوي مولانامه

آوازه قمريان ترانه‌ست

مقصود، عليست اين بهانه ست

مايي كه نظر به يار داريم

با غير علي چكار داريم

ماييم نوايي از ني او

افتاده چو باد در پي او

خاكيم كه پاي بوس اوييم

يك عشق و هزار آرزوييم

مولاست كه آبروي عشق است

چون باده كه در سبوي عشق است

ساقي نظري به سوي ما كن

ما را به حقيقت آشنا كن

گيريم ره سماع در پيش

دستار برافكنيم از خويش

بر تن بدريم خرقه ها را

خوانيم تمام فرقه ها را

تا گرد علي شوند مجموع

وز شرع علي شوند مشروع

صفها به دمشق مست مولاست

سر رشته عشق دست مولاست

از نام مپرس، بي نشان

مجنون امير مؤمنانم

سخت است ولي شرابي‌ام كن

خاكم تو ابوترابي ام كن

مستيم و عليست باده ما

رو سوي خداست جاده ما

اي ربط ميان خاك و افلاك

فواره مي ز ريشه تاك

موسي، شجري ز آتش ت

افلاك، سمند سركش تو

اعجاز چنين صريح از توست

تأثير دم مسيح از توست

آنجا كه غم است و مردن و عشق

تيغ تو و گردن من و عشق

نادر بختياري

عید

گفتار علی حقیقا توحید است

معیار ثواب و آیت امید است

گفتیم که عید ما کجا شد؟ فرمود:

آنروز که تو گنه نکردی عید است

امیر مسعودی

دلی به وسعت دریا

آقا نگاهت جای آهو هاست، می دانم

دستان پاکت مثل من تنهاست، می دانم

آقا دلت در هیچ ظرفی جا نمی گیرد

جای دل تو وسعت دریاست ، می دانم

برگشتنت در قلب های مرده مردم

همرنگ طوفانی ترین دریاست ، می دانم

آقا اگر تو برنمی گردی دلیل آن

در چشمهای پر گناه ماست ، می دانم

جای سرانگشتان پر نورت در این ظلمت

مانند رد باد بر شنهاست ، می دانم

ای کاش برگردی که بعد از این همه دوری

یک بار حس بودنت زیباست ، می دانم

کی باز میگردی ، برایم بودن با تو

زیباترین آرامش دنیاست ، می دانم

تو باز می گردی اگر امروز نه ، فردا

از آتشی که در دلم برپاست ، می دانم

سپیده شمس

صبر کن

صبر کن عشق زمین‏گیر شود بعد بیا

یا دل از فرقت تو پیر شود بعد بیا

ای کبوتر به کجا؟ قدر دگر صبر نما

آسمان، پای پرت پیر شود بعد بیا

باش تا صفحه ‏ی آیینه‏ی دل پاک کنم

نکند روی تو دل‏گیر شود، بعد بیا

تو اگر کوچ کنی بغض خدا می‏شکند

صبر کن گریه به زنجیر شود، بعد بیا

ظاهر هر کس و ناکس به تو مشغول شدست

صبر کن عشق تو اکسیر شود بعد بیا

خواب دیدم شبی از راه سواری آمد

باش تا خواب تو تعبیر شود بعد بیا

بنفشه منوچهری

گوهر تولا

در خم غدیر امروز باده‌ای به جوش آمد

کز صفای او روشن جان باده‌نوش آمد

وآن مبشر رحمت باز در خروش آمد

کآن صنم که از عشاق برده عقل و هوش آمد

با هیولی توحید، در لباس انسانی

در غدیر خم یزدان گفت مر پیمبر را

کز پی کمال دین، شو پذیره حیدر را

پس پیمبر اندر دشت بر نهاد منبر را

برد بر سر منبر حیدر فلک‌فر را

شد جهان دل روشن ز آن دو شمس روحانی

گفت : بشنوید ای قوم! قول حق تعالی را

هم به جان بیاویزید گوهر تولا را

پوزش آورید از جان، این ستوده مولا را

این وصی برحق را، این ولی والا را

با رضای او کوشید در رضای یزدانی

ملک الشعرای بهار

ای منتظر ترین

اى وارث غربت پیمبر

میراث تو ذوالفقار حیدر

عطر تو و نرگس جمالت

از هر گل سرخ تازه، بهتر

صد نام ترا نموده تکثیر

یک آینه از نگاه کوثر

اى از همه عاشقان رویت

مشتاق ترین و منتظرتر

پیچیده نسیم ندبه هایت

در پیکر آسمان، سراسر

دلتنگ غروب جمعه هایى

مشتاق حلول بدر دیگر

عمرى است غریب و در فراقیم

اما تو ز ما همه فراتر

زود است که تشنه برنگردد

از ساحلت اى امید آخر

دستى که به دامنت دخیل است

چشمى که هنوز مانده بر در

معصومه نجفى مطیعى