آمادگی برای قبر

شیخ عبّاس قمی از براء بن عازب که یکی از معروفان صحابه است، نقل می‌کند:

روایت شده که ما در خدمت حضرت رسول(ص) بودیم که نظرشان به جماعتی افتاد که در محلّی جمع گشته بودند. پرسیدند: «بر چه این مردم اجتماع کرده‌اند؟»

گفتند: جمع شده‌اند، قبر می‌کنند.

براء گفت: چون حضرت، اسم قبر را شنید، در رفتن به سوی آن شتاب کردند و خود را به قبر رسانیدند. پس با زانو کنار قبر نشستند. من به طرف مقابل رفتم تا آن حضرت را تماشا کنم که آن حضرت چه می‌کنند. دیدم گریستند؛ به حدّی که خاک را از اشک چشم خود تر کردند. پس از آن، به ما رو کردند و فرمودند: «برادران من! برای مثل این مکان تهیّه ببینید و آماده شوید.»

شیخ بهایی نقل کرده که بعضی از حکما را دیدند که در وقت مرگ خود دریغ و حسرت می‌خورد. بدو گفتند که این چه حالی است که از تو مشاهده می‌شود؟

گفت: چه گمان می‌برید به کسی که می‌رود به سفر طولانی، بدون توشه و زاد و ساکن می‌شود در قبر وحشتناکی، بدون مونسی و وارد می‌شود بر حاکم عدلی بدون حجّتی.