خاتم سلیمانی
همان یگانة حُسنی، اگر چه پنهانی
وگر دوباره بر آیی هزار چندانی
چه مایه جان و جوانی که رفت در طلبت
بیا که هر چه بخواهی، هنوز ارزانی
ز دل نمی‌روی ای آرزوی روزبهی
که چون ودیعة غم در نهاد انسانی
خراب خفّت تلبیس دیو نتوان بود
بیا بیا که همان خاتم سلیمانی
روندگان طریق تو، راه گم نکنند
که نور چشم امید و چراغ ایمانی
هزار فکر حکیمانه چاره جُست و نشد
تویی که درد جهان را یگانه درمانی
چه پرده‌ها که گشودیم و آنچنان که تویی
هنوز در پس پندار «سایه» پنهانی
هوشنگ ابتهاج (سایه)
شوق آمدن
بهارِ آمدنت می‌برد زمستان را
بیا که تازه کنم با تو هر نفس جان را
به برف بی‌رمق روی کوه‌ها برسان
سلام گرم و خوش آفتاب تابان را
شبیه شاخة گل کرده روی دست بهار
پر از امید کن آغوش این درختان را
برای چشمة خشکیدة نگاهم باز
بخوان شبیه گذشته دعای باران را
به شوق آمدن روزهای خوب هنوز
نشسته‌ام به تماشا غروب ایوان را
کجاست گمشدة من در این هیاهو... آه
سکوت می‌کنم اندوه هر خیابان را
چقدر بی تو از این راه‌ها گذر کردیم
چقدر بی تو همه نیمه‌های شعبان را...
بشارت
خبر دارم که در فردای فرداها
بهارِ بهترینی هست.
دری را می‌گشایی:
پشت آن، درهای دیگر هم
خبر دارم
گشوده می‌شود آن آخرین در هم
بهاری پشت آن در
لحظه‌ها را می‌شمارد باز
و هر قفلی
کلیدی تازه دارد باز
من از دیروزهایِ رفته دانستم
که در امروزِ ما تقدیرِ فردا آفرینی هست
خبر دارم
بهار بهترینی هست!
از سراپردة غیبت
مردم دیده به هر سو نگرانند هنوز
چشم در راه تو صاحب نظرانند هنوز
لاله‌ها، شعله کش از سینه داغند به دشت
در غمت، همدم آتش جگرانند هنوز
از سراپرده غیبت، خبری باز فرست
که خبریافتگان، بی‌خبرانند هنوز
رهروان، در سفر بادیه حیران تواند
با تو آن عهد که بستند، برآنند هنوز
ذرّه‌ها در طلب طلعت رویت با مهر
هم‌عنان تاخته چون نوسفرانند هنوز
طاقت از دست شد ای مردمک دیده! دمی
پرده بگشای که مردم نگرانند هنوز
امید ظهور
هوا بهاری شوقت، هوا بهاری توست
خروش چلچله لبریز بی قراری توست
چه ساقه‌ها که سلوکش به صبح صادق توست
چه باغ‌ها که شکوهش به آبیاری توست
تویی که در همه ذرّات جلوه‌گر شده‌ای
هنوز آینه، مبهوت بی‌شماری توست
بگو کدام غزل شرح ماجرای تو گفت؟!
بگو کدام چکامه به استواری توست؟!
بیا بیا که در این کوچه باغ دلتنگی
دلِ شکستة هر عاشقی، قناری توست
بیا که چشم به راه تو بعثت است و غدیر
حَرا هر آینه در انتظار یاری توست
مرا امید ظهور تو زنده می‌دارد
و آن که شوکت باران به هم جواری توست
بهار، هم نفس باغ‌های خرّم توست
بهار، همسفر چشمه‌های جاری توست