مریم السّادات اقوامی
داستان برگزیدة ششمین مسابقه بزرگ در انتظار موعود
به جمعیت حاضر در سالن انتظار فرودگاه جست‌وجوگرانه می‌نگریستم که پسر عمّه‌ام را دیدم. اشاره می‌کرد که بعد از ترخیص، داخل سالن منتظرم است. حدود بیست دقیقه‌ای کارهای گمرکی به طول انجامید. وقتی از سالن گمرک خارج شدم، علی پیش آمد و با مهربانی خاصّی نگاهم کرد و گفت: یلدا! نسبت به ده سال پیش خیلی تغییر کرده‌ای. اگر عکست را برایم نمی‌فرستادی، هرگز نمی‌شناختمت.
بعد از احوالپرسی به سرعت به منزل علی رفتیم. همسر ایتالیایی او، فلورا هم در کشور «انگلیس»، خارجی محسوب می‌شد. علی ما را با هم آشنا کرد. فلورا گفت مرا درک می‌کند و می‌فهمد در یک کشور غریب چه احساسی دارم. آن شب به احوالپرسی از آشنایان گذشت. روز بعد با علی به طرف شهر «کالج» حرکت کردیم و در ابتدا به دانشگاه کالج که برایم دعوتنامه فرستاده بود، رفتیم و کارهای مقدّماتی ثبت نام را انجام دادیم. سپس به پانسیونی که دوست علی معرفی کرده بود، رفتیم. این پانسیون، هم به دانشگاه نزدیک بود و هم قیمت مناسبی داشت؛ علاوه بر اینها پنج دانشجوی ایرانی هم در آن سکونت داشتند. صاحب آنجا چون از ایرانی‌ها راضی بود، یکی از سوئیت‌ها را در اختیارم قرار داد و با خنده گفت: دو اتاق در طبقة اوّل، همین‌طور دو اتاق بالای آن در طبقة دوم مخصوص ایرانی‌هاست... و هنوز کلامش به پایان نرسیده بود که دختر سبزه‌رویی که نشان می‌داد ایرانی است، داخل شد.
جک، مالک پانسیون که مردی میانسال بود، او را صدا زد و گفت: لیلا! این خانم هم‌وطن توست و از این پس در پانسیون رز ساکن است. لیلا پیش آمد و با ابراز خوشحالی از آشنایی با من و پرسش‌هایی از اوضاع «ایران»، رشتة تحصیلی‌ام را جویا شد. پاسخ دادم: پزشک عمومی هستم و برای گذراندن تخصّص داخلی آمده‌ام.
با هیجان گفت: عالی است! ما در بین ایرانی‌ها دکتر نداشتیم. جمع ما را کامل کردی. من جنوبی هستم و زبان می‌خوانم. پردیس، دانشجوی دکترای روانشناسی و همسرش، هومان، فوق لیسانس مکانیک می‌خواند. شیدا کارگردانی می‌خواند و آخری هم مهدی که همیشه غرق در کامپیوتر و اینترنت است. با دیدن لیلا احساس بد غربت از من دور شد؛ به طوری که در راه بازگشت به منزل پسرعمّه‌ام احساس ناراحتی نمی‌کردم.
سه روز بعد با وسایلم پا به پانسیون رز گذاشتم و در آخرین اتاق طبقة اوّل ساکن شدم. اتاق کناری من متعلّق به لیلا بود و در کنار آن هم اتاق شیدا قرار داشت.
پردیس و هومان در طبقة بالا سکونت داشتند و اتاق مهدی درست بالای اتاق من بود. تازه وسایلم را در اتاق گذاشته بودم که صدای لیلا با شادی خاصّ خودش به گوشم خورد. همراه او دختری بود که می‌شد متانت و وقار زن ایرانی را یک‌جا در او یافت. لیلا گفت: ایشان دختر شیرازی ما پردیس یا بهتر بگویم، اتاق بالایی من هستند.
پردیس با من آشنا شد. همان‌طور که مشغول گفت‌وگو بودیم، در اتاقم به صدا درآمد. پس از گشودن در، مرد جوان بلندقامتی را دیدم که اگر پردیس او را هومان معرفی نمی‌کرد، فکر می‌کردم انگلیسی است؛ چون کاملا سفید و بور بود و شباهتی به شرقی‌ها نداشت. پردیس و هومان رفتند و لیلا در جابه‌جایی وسایل کمکم کرد و ضمن کار، از ساعت نهار و شام و آداب آنجا برایم گفت. ساعت هفت برای شام به سالن غذاخوری رفتیم. پردیس و همسرش مشغول صرف شام بودند. من و لیلا هم در کنارشان نشستیم. چند لحظه بعد دختری به ما ملحق شد که شیوا نام داشت. دختری مغرور که در جمع ما تنها کسی بود که حجاب کامل نداشت و با معرفی من تنها به تکان دادن سرش بسنده کرد و در حین خوردن شام نسبت به شوخی‌های لیلا کاملاً بی‌تفاوت بود. پس از صرف شام از لیلا تشکر کردم و به اتاقم رفتم. با خود فکر کردم، همة ایرانی‌ها را دیدم؛ جز یکی از آنها.
از روز بعد به دانشکده می‌رفتم و شب‌ها با هم‌وطنانم در رستوران شام می‌خوردیم و بعد از شام معمولاً از خاطرات گذشته و اخبار روز ایران سخن به میان می‌آمد. روزها گذشت؛ ولی یکی ازآنها را هنوز ندیده بودم. قریب سه هفته از اقامتم می‌گذشت که کنجکاوی سبب شد راجع به مهدی بپرسم.
لیلا با خنده گفت: او وقت کم آورده و فکر می‌کند صد سال عمر فرصتی کافی نیست. شب و روز مشغول مطالعه و پژوهش است. حتّی غذایش را در اتاقش می‌خورد و تنها گاهی برای تحویل کتاب‌ها و دیسکت‌هایش از اتاقش خارج می‌شود. بین خودمان بماند، شیوا به او علاقه‌مند است و آرزوی ازدواج با مهدی را دارد؛ ولی مهدی به او نگاه نمی‌کند و از پردیس خواسته به شیوا بگوید به خاطر ایرانی بودن هم شده، حجاب کامل‌تری داشته باشد.
چهل روز از آغاز کلاس‌هایم می‌گذشت؛ در کتابخانة دانشکده مشغول جست‌وجو در پایگاه‌های اینترنتی بودم تا اطّلاعاتی راجع به رگ‌های کرونر قلبی جست‌وجو کنم؛ ولی مرتّب خطوط دستور خطا صادر می‌کرد. نزد کتابدار مربوطه رفتم و به او گفتم: گویا برای دستگاه مشکلی پیش آمده. حدود ده دقیقه او هم با رایانه کار کرد؛ ولی نتوانست کار مؤثّری انجام دهد. ناگهان با ورود تازه‌واردی با شادی گفت: مغز کامپیوتر آمد. بیا که به مشکل برخوردیم.
جوان چهارشانه و برازنده‌ای بلافاصله پشت رایانه نشست و ظرف کمتر از هشت دقیقه تمام اطّلاعات مورد نیازم را در دسترسم قرار داد. در حین جست‌وجوی او، به چهرة دلنشین و چشم‌های گیرایش نگاه کردم. ریش‌های مرتّب او تناسب خاصّی به چهره‌اش بخشیده بود. خدا جمیع زیبایی‌های مردانه را در او خلاصه کرده بود. کارش که تمام شد، برای اوّلین بار سر بلند کرد و نگاهی به من انداخت. حجاب کامل مرا که دید، با لبخندی پرسید: مسلمان هستید؟ با شنیدن پاسخ مثبت و تشکرهای اضافه‌ام، به آرامی زمزمه کرد: دعایم کنید و به سمت اطّلاعات دیسک فشرده رفت. نمی‌دانم چرا تأثیر نگاه و برخورد او از ذهنم پاک نمی‌شد.
چند روز بعد در غروبی زمستانی که از دانشکده باز می‌گشتم، برای سریع‌تر رسیدن، راه میانبری را که یکی از همکلاسی‌هایم به من نشان داده بود، انتخاب کردم. به یکی از کوچه‌های خلوت که رسیدم، ناگهان دو جوان که موهای سرشان را تیغ انداخته و قسمت وسط آن را مثل تاج خروس درست کرده بودند و معلوم بود که از فرقه‌گرایان هستند، با خنده‌های کریهی قصد ایجاد مزاحمت داشتند. قلبم به رعشه افتاد. ترس وجودم را فرا گرفت و به سرعت دویدم. نمی‌دانستم به کجا. از پرچین کوتاهی پریدم و به کوچة بزرگتری رسیدم که شبیه خیابان فرعی بود. اتومبیلی عبور می‌کرد. جلوی راهش را سد کردم. با ترمز شدیدی ایستاد و من به داخل پریدم. راننده که متوجّه حالت غیر عادّی‌ام شده بود، مرا تا سر خیابان اصلی رساند. با شتاب به طرف پانسیون دویدم. لباس‌های گل‌آلود و روسری پاره‌ام نشان از حال نامساعدم داشت. به محض اینکه به کوچة محلّ اقامتمان پیچیدم، با شخصی برخورد کردم که موجب شد همة کتاب‌هایش روی زمین بریزد. با زبان انگلیسی به عذرخواهی پرداخته و مشغول جمع کردن وسایل وی شدم. وقتی سر بلند کردم، جوانی را دیدم که در کتابخانه اطّلاعات مورد نیازم را جست‌وجو کرده بود.
با نگاهی شرمگین گفتم: ببخشید! این هم جواب خوبی!
محترمانه پرسید: از چیزی فرار می‌کردید؟
گفتم: نه. فقط کمی ترسیده‌ام. با تحکّم گفت: دختر تنها چرا باید در تاریکی بیرون باشد و ادامه داد: مسیرتان کجاست؟ تا منزل همراهتان باشم.
تشکر کردم و گفتم: منزلم در همین نزدیکی است. از سر و وضعم خجالت کشیده بودم یا ترس سبب شد، نمی‌دانم؛ ولی با سرعت خداحافظی کردم و به طرف منزل راه افتادم. بین راه فکر می‌کردم که شاید شرط ادب بود که نشانی منزلم را به او می‌گفتم؛ ولی بلافاصله با خود گفتم: نه. او باید بداند ارتباطات زن مسلمان متفاوت است.
آن شب با اعصاب درهم و آشفته خوابیدم و روز بعد کسل و دیر بیدار شدم. با سرعت به تراس رفتم تا لباس‌های شسته را به داخل بیاورم و اتو بزنم و به دانشکده بروم که دیدم لباس‌هایم همه با لکّه‌های قهوه‌ای که معلوم بود از طبقة بالا ریخته‌اند، کثیف شده. خیلی عصبانی شدم.
به اتاق لیلا تلفن کردم و شمارة داخلی اتاق طبقة بالا را پرسیدم. شخصی که می‌دانستم، مهدی نام دارد، با هشتمین زنگ گوشی را برداشت. سلامی گفتم و با خشونت ادامه دادم: من هم‌وطن شما هستم که در طبقة پائین ساکنم. از شما گله‌مندم؛ چون پسماندة قهوه‌تان را به طبقه پائین و روی لباس‌های من ریخته‌اید. در پاسخ گفت: اوّلاً علیکم السلام، ثانیاً من هرگز مرتکب این عمل ناپسند نشده‌ام.
با عصبانیت گفتم: لباس‌های سفید و تمیز من با قهوه کثیف شده و شما مقصّر هستید.
آرام پاسخ داد: شما عصبانی هستید و شاید حرف‌های مرا درک نکنید، خانم محترم! من اصلاً قهوه استفاده نمی‌کنم. ضمناً چیزی را از پنجره بیرون نمی‌ریزم.
با لحن تندی گفتم: آقا! جای عذرخواهی توجیه نکنید. از اینکه هم‌وطنم هستید، متأسّفم و با عصبانیت تلفن را قطع کردم. دقایقی بعد لباس دیگری تن کردم و برای رفتن به کالج از سالن گذشتم،.در محل اتّصال پلّه‌ها و درهای خروجی همان آقایی که اطّلاعات مورد نیازم را جست‌وجو کرده بود، دیدم. با شادی مضاعفی به انگلیسی گفتم: اوه خدای من! شما؟ با لبخندی که به طور ناگهانی روی لبانش نشست، به فارسی گفت: لحظاتی قبل تلفنی دعوا می‌کردید و حالا لحنتان دوستانه است! به سرعت متوجّه شدم که قضیه از چه قرار است و در واقع کسی که در دانشکده به من کمک کرد، همسایة طبقة بالای منزلم است.
با تعجّب زمزمه کردم: شما ایرانی هستید؟!
آرام گفت: بله و به دلیل کسالتی که دارم، پزشکم تجویز کرده قهوه استفاده نکنم و چون شما فرمودید روی لباس‌ها لکّه‌های قهوه‌ای است که از طبقه بالا ریخته شده، عرض می‌کنم با اینکه قفل درب تراس طبقة بالا خراب است و من نمی‌توانم از آنجا چیزی ریخته باشم؛ ولی اگر بابت لباس‌هایتان مقصّرم، عذرخواهی می‌کنم و حاضرم همة آنها را به اتوشویی
ببرم و پاکیزه تحویلتان دهم.
با ابراز شرمندگی تشکر کردم و گفتم: زحمات آن روز شما را فراموش نکرده‌ام. لحظه‌ای بعد پرسید: باید متخصّص قلب یا داخلی باشید؛ چون راجع به این موضوعات تحقیق می‌کردید؟ من به علامت تأیید و شرم از قضاوت عجولانه‌ام، سرم را تکان دادم. او که متوجّه ناراحتی من شده بود، با خداحافظی مختصری رفت و قلب و ذهن مرا با خود برد. پسری جذّاب با غرور خاصّ ایرانی که حتّی در هنگام صحبت، دیدگانش پائین را می‌نگریست. می‌خواستم راجع به او بدانم؛ ولی اطّلاعات لیلا هم بیشتر از من نبود. به بهانة رفع کدورت، جعبه شکلاتی خریده و به همراه پردیس و هومان به دیدنش رفتم. در اتاقش مشغول کار با رایانه بود. نگاهی به صفحة مانیتورش انداخته و از او پرسیدم: ممکنه بپرسم راجع به چه موضوعی تحقیق می‌کنید؟
او با لبخندی گفت: راجع به منجی در ادیان مختلف اطّلاعات جمع‌آوری می‌کنم.
پرسیدم: مقصود شما امام زمان (عج) است؟
پاسخ داد: امام زمان(عج) به تعبیر مسلمانان و منجی یا مرد تمام‌کننده به تعبیر سایر ادیان.
با شادی گفتم: یعنی آنها هم به ظهور امام زمان(عج) معتقدند؟!
گفت: البتّه تعابیر و تفاسیر در دین‌ها متفاوت است؛ امّا تقریباً همه به یک نفر که پایان‌دهندة ظلم و اصلاح‌کنندة دنیا باشد، اعتقاد دارند.
با تعجّب پرسیدم: من شنیده‌ام رشتة شما کامپیوتر است؛ ولی تحقیق شما به مسائل مذهبی مربوط می‌شود. ممکن است بفرمایید ارتباط این دو با هم چیست؟!
نگاهی بی‌تفاوت به من انداخت و گفت: من فرصت زیادی ندارم. تصمیم دارم در مدّتی که برایم باقی مانده، از علم کامپیوتر در جهت گسترش اطّلاعات مذهبی استفاده کنم.
هومان که تا آن لحظه ساکت بود، گفت: تحقیقات تو چه فایده‌ای دارد؟
مهدی پاسخ داد: در دنیای فناوری و اطّلاعات و عصر دیجیتال، هر کس به خود و علایقش می‌پردازد و من هم می‌خواهم نیّت و افکار خود و هم‌کیشانم را با علم روز به جهانیان عرضه کنم.
و ادامه داد:
الآن ارتباطات حرف اوّل را می‌زند و من با همان زبان می‌خواهم حرفم را به گوش جهانیان برسانم. من ایرانی هستم، با سرزمینی که قدمت فرهنگی آن هزاران سال است. با آداب و عقاید اصیل و دین سربلند اسلام، در جهان شهرت دارم. شاید از جهت فناوری و دانش روز نتوانم به آنها برسم؛ ولی گذشته و تاریخچه‌ای درخشان دارم که جزو افتخاراتم است و پیوسته به مراد و مقصود خود بالیده‌ام. تصوّر می‌کنم، امروز بر ما نسل تحصیل‌کرده و پیشرفته و به ظاهر امروزی است که با استفاده از اطّلاعات کارآمد روز، مقصود و هدف و نیّات و باورهاو اعتقادات مذهبی گذشتگان خود را به همه نشان دهیم تا در کنار گذشته‌ای که همیشه به آن ارج می‌نهیم، چراغ آینده را هم روشن کنیم.
با هیجان گفتم: برایم جالب است؛ چون شنیده بودم شما خیلی سرسخت هستید. حال اینکه روح لطیف و دلی دردمند دارید. خوشحالم از اینکه در کنار نسل امروز که غالباً غرق در لذّت‌جویی و خودخواهی است، اشخاصی را می‌بینم که دغدغة آرمان‌ها و اصالت‌ها را دارند. من صمیمانه به شما تبریک می‌گویم.
مهدی لبخندی زد و گفت: برعکس شما، ایرانی‌های مقیم در این پانسیون، از جمله هومان کار مرا هدر دادن وقت می‌دانند و معتقدند دین را نمی‌شود با فناوری ادغام کرد. من این‌گونه می‌اندیشم که پیامبر(ص) با علم زمان خودش سخن می‌گفته و شاید غرض از غیبت امام دوازدهم این بوده که دو هزار سال بعد از پیغمبر، دین ما به روز، ظهور و بروز یابد تا کمال و شکوهش جلوه‌ای ویژه داشته باشد و پیروان بی‌شماری پیدا کند.
افکار مهدی آن‌قدر دلنشین بود که صادقانه به او گفتم: تا به حال از همنشینی با کسی این‌همه لذّت نبرده بودم.
آن روز ساعت‌ها با هم بحث و گفت‌وگو کردیم و این آغاز آشنایی ما بود که مرا به سرزمین عشق و محبّت کشانید و من ناخواسته عشق به مهدی و افکار و باورهایش را با عشق و مهر ائمّة اطهار(ع)، یک‌جا مزه‌مزه کردم؛ عشقی که مرا به ورطة تحقیق کشاند. ساعت‌ها به منجی، کیستی و شخصیت او می‌پرداختم. حالا نه سرزمین غربت برایم مفهومی داشت، نه نگاه‌های خصمانة شیوا که می‌اندیشید مهدی را از چنگش درآورده‌ام. من فقط و فقط به تأثیر دین و عرفان در معالجة امراض می‌اندیشیدم و در کنار آن، پیشرفت‌های پروژه منجی را مطالعه می‌کردم. تقریباً بیست ساعت از شبانه‌روز به مطالعه و تحقیق می‌پرداختم و عمیقاً احساس می‌کردم، روحم شفّاف شده است. معمولاً برای تبادل اطّلاعات در کتابخانة کالج قرار می‌گذاشتیم.
مهدی، جوانی برجسته و بسیار عالم بود و در همة زمینه‌ها مطالعه داشت. خیلی خوب و گویا سخن می‌گفت. برایم جای تعجّب بود که چرا همیشه مشغول است و وقت خالی ندارد و حتّی تفریح نمی‌کند؛ گویی دنیا به آخر می‌رسد. روزی مشغول کاوش در سایت‌های ادیان آسمانی بودم، ناگهان متوجّه سایه‌ای بالای سرم شدم. مهدی را دیدم، با لبخند ملایمی بر لبانش گفت: من و شما افکار مشابهی داریم؛ ناگهان چهره‌اش درهم رفت و کلمة افسوس را بر زبان آورد و این افسوس، افسانة آه را در وجودم بیدار کرد.
او مرا پزشک مؤمن و علاقه‌مندی می‌دید که به پژوهش عشق می‌ورزد و با او همکاری می‌کند و نمی‌دانست که در درونم غوغایی است که احساس قلبی او را نسبت به خود بدانم. مدّتی بود که می‌دیدم سرفه‌های ممتدّی، مهدی را آزار می‌دهد. گاهی سرفه امانش را می‌برید؛ به طوری که عملاً ادامة کار در کتابخانه برایش امکان‌پذیر نبود. چند بار از او خواستم برای معالجه به بیمارستان مراجعه کند یا به من اجازة معاینه بدهد؛ ولی او هر بار طفره می‌رفت. چند روزی در کتابخانه منتظر مهدی بودم تا نتیجة عملی طرحم را به او اعلام کنم؛ امّا نیامد. نگرانی موجب شد به اتاقش بروم. چند بار در زدم و چون پاسخی نشنیدم، آمادة بازگشت بودم که او در را گشود و عذرخواهی کرد که خوابیده بود و متوجّه زنگ در نشده است. این موضوع باعث تردیدم شد. او که حتّی برای صرف غذا وقت را غنیمت می‌دانست، چطور آن ساعت روز خوابیده بود. سرفة بی‌وقفة او و خونی که دستمال سفید بین انگشتانش را رنگین کرده بود، موجب شد از او اجازة معاینه بخواهم.
مهدی در بین سرفه‌ها گفت: خانم دکتر یلدا! بی فایده است. طول زندگی من حتّی به بلندای نام شما نیست. پس بگذارید از عرضش استفاده کنم. می‌خواهم از شما خواهشی بکنم. امیدوارم پاسخم منفی نباشد. سرم را به علامت مثبت تکان دادم. آن روز مهدی سخنانی گفت که گوش‌ها و درونم را یک‌جا سوزاند:
دانشجوی سال اوّل کامپیوتر «دانشگاه شریف» بودم که به عشق آرمان‌هایم، دانشگاه را به مقصد جبهه ترک گفتم. در همان سال‌ها بی‌مهری دشمن، با شلّیک گازهای شیمیایی بر سینه‌ام نشست. حالا یادگار آن سال‌ها، نشان از وصل به دوست است. در بازگشت از جنگ و ادامة تحصیل، مدرک مهندسی کامپیوتر گرفتم و تصمیم گرفتم الهیات و فقه و هم‌زمان، زبان بخوانم. در هر دو رشته درجة کارشناسی ارشد گرفتم. دکترای ادیان و فرق گرفتم و از زمانی که ساعت عمرم شمارش معکوس را آغاز کرد، مصمّم شدم با استفاده از تحصیلات و تجاربم، تحقیقاتم را کامل کنم. در یکسال و نیم گذشته آن‌قدر به علایق و ایده‌هایم فکر کردم که از دنیای اطرافم غافل شده بودم. حتّی از خانواده‌ام دور شدم تا جدایی ابدی برایشان قابل تحمّل باشد. با حضور تو در این مدّت، گل خشکیدة عاطفه در وجودم دوباره جوانه زد و شاید عشق به تو علاقه و انگیزه به کارم را صد چندان کرد. باور
کن! در این سال‌ها کسی را مثل تو به خود نزدیک ندیده بودم. پزشک معتقدی که با این ظاهر برازنده در کالج حاضر شود و این‌همه خصایص و خصایل را یک‌جا داشته باشد. با اینکه دل از کف دادم، محبّت عمیق به شما موجب شد، خودخواهی را کنار گذاشته و شما را برای خود نخواهم؛ چون می‌دانم مدّت زیادی زمان ندارم و حالا شرایط حادّ بیماری در آخرین مراحل، اجازة ادامة کار را از من گرفته. کمکم کنید تا این پروژه را به اتمام برسانم؛ چون شما تنها کسی هستید که به تمام راز و رمز این کار آگاهید. آیا حاضرید کمک کنید تا در آخرین لحظات تنها نباشم؟
زبانم بند آمده بود. حالا عامل جمیع محاسن و این‌همه خویشتنداری را درک می‌کردم. اکنون می‌دانستم چرا همیشه مشغول کار است و وقت کم می‌آورد.
با تحکّم پرسیدم: تو به حرف‌ها و کارهایی که انجام داده‌ای، معتقد هستی؟ پاسخ داد: بله! آیا فدای جانم نشانة اعتقادم نیست؟!
گفتم: به راهی که مرا در آن کشاندی چطور، معتقدی؟! تو به من باور دادی. تو مرا متقاعد کردی و من عقایدت را یک‌جا پذیرفتم. ساعت‌ها روی این تحقیق کار کردم و حالا اوّلین کسی که مهر رد بر آن می‌زند، خود تو هستی. تو خوب می‌دانی من دربارة موضوع رابطة عشق و عرفان و استفاده از انرژی حاصل آن، در درمان بیماری‌ها و حتّی بیماری‌های لاعلاج چقدر تحقیق و تفحّص کرده‌ام. چرا تو؟ تویی که مرا و کارم را باور داشتی، تردید کرده‌ای؟
گفت: یلدا! من تردید کرده‌ام؟ اشتباه می‌کنی.
خشمم تبدیل به بغضی غریب شد و با آخرین صدایی که از گلویم خارج می‌شد، گفتم: پس چرا تن به بیماری دادی؟ چرا سعی نمی‌کنی به همة آنچه که معتقدی، فکر کنی و با عشق گرمی که درونت حاکم است، سایه‌های شوم شیمیایی را از خود دور کنی؟ نامت مهدی و مرادت، مهدی است. چرا با مهر مهدی قیام نمی‌کنی! تا من و تو دست در دست هم ندای روحانی اعتقادمان را رنگ واقعیت بخشیم؟ مهدی! تو به حرف‌هایت معتقد نیستی. تو در مبارزه با نفست باخته‌ای. تو به شیطان اجازه داده‌ای در درونت رسوخ کنه و تردید را برایت به ارمغان آورد.
نگاه مهربانش را به من دوخت، سپس گفت: به خدا قسم! به آنچه گفتی معتقدم. خدا می‌داند از روزی که پزشکان مطّلعم کردند که مدّت زیادی عمر نمی‌کنم، شب و روز با یاد و نام مهدی و عشق خوشایند او به این کار پرداخته‌ام. شاید باور نکنی، دو شب قبل از اوّلین تلفن تو که با عصبانیت و دعوا، آشنایی ما آغاز شد، رو به خدا از مهدی(عج) خواستم برای اینکه سست نشوم، گل امید را در قلبم بکارد. تو نمی‌دانی الآن وجود تو، رویش دشت امید و آرزوست و شاید تنها عاملی باشد که نمی‌خواهم بیماری را بپذیرم و تسلیم آن شوم.
اشک‌هایم ناخواسته جاری شد و گفتم: مهدی! به پاس علاقه و محبّتمان به یکدیگر و به یمن عشق وافری که هر دویمان به آقا، امام زمان(عج) داریم، از تو تقاضا می‌کنم قبول کنی با هم ازدواج کنیم و از آقا بخواهیم تا در معالجه‌ات کمکمان کند و در این صورت روزها و شب‌ها با هم هستیم و فرصت بیشتری برای تحقیق داریم.
مهدی با نگاه متفکّری گفت: امّا من نمی‌خواهم زندگی تو را خراب کنم. با اخم پرسیدم: مرا دوست نداری یا در ازدواج با من تردید داری؟
مهدی گفت: خدا می‌داند و حجّتش، آقا خبر دارد، هرگز کسی را به اندازة تو به خود نزدیک ندیده‌ام؛ ولی...
اجازه ندادم ادامه دهد و گفتم: ولی ندارد. ان‌شاءالله فردا به دفتر سفارت می‌رویم و صیغة عقد را جاری می‌کنیم. این بار اشک شوق از چشمان مهدی جاری شد.
٭٭٭
از زمانی که من و مهدی ازدواج کردیم و من به اتاق او نقل مکان کردم، هفت ماهی می‌گذشت. با بررسی‌هایی که استادان من بر روی مهدی انجام دادند، پاسخ آزمایش‌ها نشان داد که با وجود مزمن بودن آثار موادّ شیمیایی در بدن او با داروهایی که شروع کرده، شرایط حاد موقّتاً کمتر شده؛ امّا قطعاً بروز مجدّد خواهد داشت. شرایط جدید زندگی، روحیة مهدی را بالا برده بود. عشق و ایمان به منجیّ واقعی، گل امید را در قلب هر دویمان رویانده بود. کار تحقیقمان هم پیشرفت مؤثّری داشت. مهدی نمونة یک جوان مهدوی بود. کار و عبادت و مهر و عاطفه‌اش شکلی باشکوه داشت و من تمام خصوصیات همسری دلسوز و فداکار را در او می‌دیدم و از صمیم قلب از ازدواج با او خرسند بودم و غیر از مواقع دانشگاه و مرور درس‌هایم، به تحقیق و پژوهش با او می‌پرداختم. بالأخره کارمان نتیجه داد و توانستیم پژوهش ارزشمندی را تکمیل کنیم. خدا می‌داند با اینکه حال مهدی چندان مساعد نبود، امّا تمام سعی‌اش را می‌کرد که ظاهراً خوب باشد. استادان من می‌گفتند: با وجود وخیم بودن شرایط جسمی اش، عاملی مثل امید یا معجزه او را نگاه داشته است.
خبر بارداری‌ام مهدی را بسیار نگران کرده بود؛ ولی من به او گفتم: مطمئنّم، فرزندی سالم به دنیا می‌آورم. سه ماه از دوران بارداری‌ام گذشته بود که حال مهدی رو به وخامت گذاشت؛ طوری که در بیمارستان بستری شد. آن روزها مصادف با اخباری بود که دشمنان ایران از طریق ماهواره‌ها شایع می‌کردند. حال مهدی اصلاً مساعد نبود. از من خواست تا به همراه کاوش‌ها، با همة توان علمی و مهارت‌های گفتاری‌ای که دارم، به دفاع از آرمان‌های دین اسلام بپردازم. پرسیدم: چگونه؟
مهدی گفت: سمینار بزرگی در «رم» برپاست که در ظاهر بررسی ادیان آسمانی است؛ امّا غرض، کم‌رنگ کردن اسلام است. همة تلاشم در این مدّت این بوده که مطالبی برای حقّانیت و به روز بودن اسلام گردآوری کنم.
نتایج پژوهش و بررسی‌های مهدی را برداشتم و به همراه فلورا، همسر پسر عمّه‌ام، به شهر رم واقع در «ایتالیا» رفتم و در سمینار ادیان با حضور کاردینال‌ها و اسقف‌ها شرکت کردم. در این سمینار علمای ادیان مختلف سخنرانی کردند. من هم ضمن ارائة پروژة منجی، رابطة درمان بیماری‌ها با معنویت را تشریح کردم. پاسخ زحمات شبانه‌روزی مهدی این شد که مجمعی تحت عنوان تشکّل‌های ادیان آسمانی تشکیل گشت و مبلغ مؤثّری از سازمان ملل دریافت کرد و با توجّه به پروژة ارائه شده، سهمی از آن را به دین اسلام اختصاص دادند که یک‌جا به «فلسطین» واگذار شد و من با کسب نتایج دلخواهم به انگلیس بازگشتم.
حال مهدی رو به وخامت گذاشته بود. در تمام شبکه‌های ماهواره‌ای و اینترنتی متن پژوهش و اخبار مربوط به آن منتشر شد. ناشران، دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی حاضر به سرمایه‌گذاری شدند. مهدی قبل از اینکه به اغما فرو برود، با لبخندی شاد گفت: آقا از ما راضی باشد. ان‌شاءالله.
٭٭٭
امروز که خاطراتم را می‌نگارم، پسرم، مهدی، چهار ساله است. پسری که به معجزة آقا امام زمان(عج) کاملاً سالم و تندرست است. هرچند پدرش را ندیده، ولی تمام خصوصیّات ظاهری و درونی همسرم در او نهفته است. من که مزة عشق و امید به منجی را تجربه کردم، داغ بزرگ جدایی از یاور امام زمان(عج) در دلم سنگینی می‌کند؛ ولی خاطرة زندگی با یک همسر مهدوی آن‌قدر برایم جذاب است که به همة جوانان بگویم با امید و تلاش به هر چه بخواهند، می‌رسند.
اکنون که شیوة طبابتم انرژی‌درمانی و ایمان است و علم روز دنیا هم به این نقطه رسیده است، احساس وظیفه می‌کنم تا به همة جوانان بگویم، می‌شود عشق دنیوی را با عشق معنوی ترکیب کرد و زندگی سالمی داشت. با امید به اینکه روزی آقا(عج) ظهور فرمایند و ریشة ظلم و سلاح‌های کشتارجمعی را که در لفافة تکنولوژی پنهان شده، از زمین بردارند و حقّانیت مسلمانان را اثبات کنند. ان‌شاءالله