فراماسونری در ایران(8)

اسماعيل شفيعي سروستاني

باشگاه فراماسونری

در وابستگی دو محفل «روتاری» و «لاینز» به نظام سرمایه‌داری غرب و فراماسونری جهانی، تردیدی وجود ندارد. حتّی از دیدگاه ساواک (سازمان اطّلاعات و امنیّت کشور در عصر پهلوی) نیز این دو محفل از سازمان‌های جنبی سازمان فراماسونری به شمار می‌روند.1

در حقیقت، این محافل تفاوت‌های ماهوی ندارند. تغییر تاکتیک‌ها و صورت‌بندی ظاهری برنامه‌ها سبب شده تا این دو مجموعه متفاوت به نظر برسند.

کلوپ‌های روتاری و لاینز، با حضور علنی و تابلودار، پوششی بر ماهیّت ماسونی و وابستگی به یهود بین‌الملل برای خویش ساخته‌اند.

فراماسونرها، شاید تا قرن بیستم میلادی در «اروپا» و در کشورهای جهان سوم و از جمله «ایران» تا دهه‌های اخیر، بیشتر از میان قشر روشنفکر و تحصیل‌کرده و دارای مبانی فکری و ایدئولوژیک انتخاب می‌شدند. به نظر می‌رسد هدف انجمن‌های ماسونی از این اقدام، تحکیم پایه‌ها و مبانی نظری نظام بورژوازی بوده است؛ امّا در باشگاه‌های روتاری و لاینز، بیشتر افراد با مشاغل آزاد، با نفوذ و متمکّن و مدیر کل و صاحبان شرکت‌ها و مؤسّسات و تکنوکرات‌ها عضو می‌شدند... شاید بتوان گفت حوزة فعّالیت فراماسونری، مسائل سیاسی، علمی و روشنفکری و حوزة فعّالیت روتاری و لاینز، مسائل اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را در بر داشته است.2

اسماعیل رائین نویسندة سه جلدی «فراموش‌خانه و فراماسونری در ایران» می‌نویسد:

فراماسونگری می‌کوشد که در هر کشور، سازمانی رسمی و آشکار بنیاد کند تا از آن رهگذر بتواند آزادانه بر آرمان‌های خویش دست یابد.

وی چهار سازمان جهانی را بر می‌شمارد که فراماسون‌ها به نام آن سازمان‌ها، به تکاپو می‌پردازند که عبارتند از: «سازمان تسلیح اخلاقی»، «جمعیت برادری جهانی»، «باشگاه لاینز» و «باشگاه روتاری».

رائین می‌افزاید که بیشتر مؤسّسان این جمعیت‌ها از فراماسون‌های «شیکاگو» بودند

حسین عمر حمّاد، نویسندة سوریه‌ای، روتاری را از «اهمّ المحافل الماسونیّة الصیهونیّة» به شمار می‌آورد.3

یک نویسندة ترک به نام جنک خال یلمازور سال 1978م./ 1353ه‍ .ش. با استناد به یک سند مربوط به روتاری نوشت:

بنیان‌گذاران روتاری، همه یهودی - آمریکایی بودند.4

الهامی سوسیال، نویسنده‌ و روزنامه‌نگار، در مورد رابطة فراماسونری و «باشگاه‌های لاینز» با او مصاحبه‌ای انجام داده است. از وی سؤال می‌شود:

مدارک مورد استناد شما در مورد وجود ارتباط بین مؤسّسات ماسونی و لاینز چیست؟

او در جواب می‌گوید:

کلوپ‌های سیاسی لاینز، برای ماسون‌ها یک نوع مکتب پایه به شمار می‌روند. این کلوپ‌ها کاملاً بر اساس اصول ماسونی فعّالیت می‌کنند. مراسم، سمبل‌ها، عضوپذیری، فعّالیت اعضا، رنگ‌ها (زرد، آبی، خاکستری) از ماسونی سرچشمه گرفته و همة اعضای باشگاه‌های لاینز در کلوپ‌های ماسونی عضویت دارند. باشگاه‌های لاینز در همه‌جا تأسیس گردیده و تعدادشان خیلی زیاد است. سعی می‌شود برای عضویت از افراد ثروتمند و با نفوذ استفاده گردد.5

گروه تحقیقات علمی «ترکیه»، فهرست اعضای یهودی و ماسونی کلوپ‌های لاینز و روتاری ترکیه را ارائه و منتشر کرده است.6

«واتیکان» در سال 1981م.، برای دومین مرتبه، پیوستن به سازمان‌های ماسونی، باشگاه‌هایی نظیر روتاری و سایر سازمان‌های بین‌المللی مشابه را ممنوع اعلام کرد.

حدود 250 سال قبل از این، واتیکان فرمانی را برای ممنوعیت پیوستن به فراماسونری صادر کرده و در آنجا، متذکّر شده بود:

کسانی که به لژهای ماسونی یا دیگر سازمان‌هایی که مخالف کلیسا هستند، بپیوندند، تکفیر می‌شوند.

پاپ لئو هشتم در آغاز قرن اخیر، اظهار داشته بود:

این گروه‌ها می‌خواهند با جذب مذهب و سیاست و قواعد اجتماعی و کلیساها، مبانی

ماتریالیسم را پایه‌ریزی کنند.

در اجلاسیة سال 1978م. سازمان جهانی روتاری، تصمیم مهمّی اتّخاذ گردید که به موجب آن، روتاری به طور رسمی و علنی به ماسونیت پیوست و با صهیونیسم جهانی پیوند یافت.7

روحانیون مسلمان نیز دربارة عضویت مسلمانان به باشگاه‌ها تذکّر داده و آن را منع نمودند.

در سال 1974م. در «مکّه»، کنفرانسی مرکّب از 140 نماینده از کشورهای مختلف اسلامی فراهم آمد که یازدهمین اعلام‌نامة آن، راجع به «فراماسونری»، «لاینز» و «نهضت اخلاقی اخوان‌التّحریر» بود. نتیجة تصمیمات «کنفرانس مکّه» چنین بود:

1. بر هر مسلمانی واجب است، به سرعت از این سازمان‌ها خارج شود؛

2. هر مسلمانی که به این سازمان‌ها پیوسته است، نباید برای انجام امور مسلمانان انتخاب گردد؛

3. کشورهای اسلامی باید چنین تشکیلاتی را ممنوع و شعبات آن را تعطیل کنند؛

4. کشورهای اسلامی، اعضای این سازمان‌ها را استخدام نکنند؛

5. حقایق مربوط به این تشکیلات، در کتاب‌های ارزان‌قیمت برای مردم تشریح شوند. با تمام کلوپ‌های زیر نیز، باید نظیر سازمان‌های فراماسونری رفتار شود:

باشگاه‌های روتاری، باشگاه‌های لاینز، اخوان التّحریر.8

متأسّفانه به رغم نقش تعیین‌کنندة فراماسونری و باشگاه‌های تابع آن در جریانات فرهنگی، سیاسی و اجتماعی «ایران» و حضور پر رنگ آنها در دستگاه آموزشی و پرورشی رسمی و غیررسمی کشور، دربارة شائبه‌های ماسونی در ساختار اداری، آموزشی، تربیتی و حتّی واحدهای ممیّزی و تولیدکنندگان آثار و محصولات فرهنگی، هیچ‌گونه بازپرسی جدّی‌ای از این سازمان‌ مخوف و اقمارش صورت نپذیرفته است و مسئولان و مدیران در وقت گفت‌وگو از این جریانات، با تردید و سؤال با آن برخورد می‌نمایند.

در سال‌های اوّلیه پس از پیروزی «انقلاب اسلامی»، مدارک و مستنداتی از ساواک به دست آمد که نام و نشان جمعی از فراماسونرهای شاغل در دانشگاه‌ها و سازمان‌های دولتی را برملا می‌ساخت. از همین طریق، جمعی از فراماسونرها بازنشسته و از کار برکنار شدند تا سال‌های دراز، جز این فهرست و آنچه مرحوم اسماعیل رائین در کتاب سه جلدی «تاریخ فراموش‌خانه و فراماسونری در ایران» معرّفی کرده بود، فهرست دقیقی از آمار ماسون‌های ایرانی در دست نبود. رائین در آن اثر، نام 800 نفر را با اسامی لژها و باشگاه‌های اقماری ذکر کرده بود. این همه در حالی بود که شناسایی جریانی که یک قرن و نیم بر مقدورات و مقدّرات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و حتّی نظامی این سرزمین و ساکنانش مستولی بود، ضروری و حیاتی به نظر می‌رسید.

شایان ذکر است که فراماسونری، خیمة خود را در حسّاس‌ترین نقاط استراتژیک و سوق الجیشی ایران برپا کرده بود؛ «شیراز»، «اهواز»، «اصفهان»، «کرج» و «تهران» نام‌های شناخته‌شدة مهم در حیات فرهنگی، تاریخی، اجتماعی و سیاسی ایرانند. بی دلیل نیست که استانداران «فارس» و رؤسای دانشگاه‌های شیراز (پهلوی) عموماً از میان فراماسونرها گزینش می‌شدند.

مهم‌ترین اثری که پس از پیروزی «انقلاب اسلامی»، به تجزیه و تحلیل جریان فراماسونری پرداخت و اسامی جمعی از فراماسونرها، لاینزها و روتارین‌ها را نیز بر ملا ساخت، کتاب «تشکیلات فراماسونری در ایران»، اثر حسین میر بود.

مجموعة مدّون «مرکز اسناد انقلاب اسلامی» در سال 1377ه‍ .ش.، با تلفیق فهرست‌های موجود، از جمله فهرست ارائه شده توسط ساواک، اسامی 7000 نفر را همراه با فهرست لژها و باشگاه‌ها ارائه نمود. با این ملاحظه که اسامی 2.000 نفر را به دلیل نداشتن اطّلاعات کافی، حذف نموده بودند.

پی‌نوشت‌ها: