در بزرگداشت غدیرخم
قسم به جان تو اي عشق، اي تمامي هست!
كه هست، هستي ما، از خمِ غدير تو مست
در آن خجسته غدير تو ديد دشمن و دوست
كه آفتاب بَرد آفتاب بر سر دست
نشان ز گوهر آدم نداشت هر كه نبود
به خم سرای ولايت، خراب و باده‌پرست
به باغ خانة تو كوثری بهشتي بود
كه بر ولای تو دل بسته بود صبح الست
در آن ميانه كه مستي، كمالِ هستي بود
به دور سرمدی‌ات هر كه مست شد، پيوست
بساط دوزخيان زمين ز خشم تو سوخت
چو در سپاه ستم، برق ذوالفقار تو جَست
هنوز اشك تو بر گونة زمان جاری‌ست
ز بس كه آه يتيمان، دل كريم تو خَست
ز حجم غربت تو مي گريست در خود، چاه
از آن، به چشمة چشمش هميشه آبي هست
هنوز كوفه كَند مويه از غريبي تو
زمانه از غم تنهايي‌ات به گريه نشست
دمي كه خون تو محراب مهر رنگين كرد
دل تمامي آيينه‌ها ز غصّه شكست
ایستاده‌ای به نماز...
سرت اگر چه در آن روز رفت بر سرِ نی
نخورد دشمنت امّا جُوِی ز گندم ری
سری که بود دمادم به روی دوشِ نبی
سری که بر سرِ نی شد، به جرمِ حق‌طلبی!
سرت شریف‌ترین سجده‌گاهِ باران است
سرت امانتِ سنگینِ روزگاران است
منم مسافر بی‌زاد و برگ و بی‌توشه
سلامِ من به تو، ای قبله‌گاهِ شش‌گوشه!
سلام وارث آدم، سلام وارث نور
سلام ماه درخشانِ آسمان و تنور!
سلام تشنه‌لب کشته میانِ دو رود
سلام خیمة جانت اسیر آتش و دود
سلام ما به تو ای پادشاه درویشان!
چه می‌کنند ببین با تو این کج‌اندیشان!
تو آبروی شرف، آبروی مرگ شدی
کتاب وحی تو بودی و برگ‌برگ شدی
تو در عراقی و رو کرده‌ای به سمت حجاز
میان معرکه هم ایستاده‌ای به نماز
بخوان که دل به نوایی دگر نمی‌بندم
که خورده تیر غمت، بر دوازده بندم
چه با مرام شما کرده‌اند بی‌دینان!
هزار بار تو را سر بُریده‌اند اینان
چه سود بعدِ تو چون برده، بندگی کردن!
حباب‌وار، یزیدانه زندگی کردن
حسین گفتن و دل‌باختن به خویِ یزید
بدا به غیرت ما کوفیانِ عصر جدید!
چه زود در کنفِ رنگ و رِیب فرسودن
مدام بردة تزویر و زور و زر بودن
چه سود دل به غمت دادن و زبانم لال!
حسین گفتن و... آتش‌زدن به بیت‌المال
حسین، کوفیِ پیمان‌شکن نمی‌خواهد
حسین، سینه‌زنِ راهزن نمی‌خواهد
حسین را، ز مرامش شناختن هنر است
حسین دیگری از نو نساختن هنر است
«بزرگ فلسفة نهضت حسین این است:
که مرگ سرخ، بِه از زندگی ننگین است»
٭٭٭
شبی رسیده ز ره، شب نگو، بگو سالی
ببین ز خواجة رندان گرفته‌ام فالی
«نماز شام غریبان چو گریه آغازم
به مویه‌های غریبانه قصّه پردازم»
سلام، کوهِ غم و کوهِ صبر و کوهِ بلا!
سلام، حنجرة بی‌بدیل کرب‌وبلا!
تو با مرامِ حسینی میان کوفه و شام
بنای ظلم فرو ریختی به تیغ کلام
بگو به ما که به گوشَت مگر چه خواند حسین؟
بگو! مگر ز لبانش چه دُرّ فشاند حسین؟
بگو که گفت من این راه را به سر رفتم
به پای‌بوسیِ این راهِ پرخطر رفتم
تو هم به پای برو ما نگاهمان که یکی‌ست
مراممان که یکی رسم و راهمان که یکی‌ست
بگو که گفت: هلا نور چشم من زینب!
بخوان به نام گل سرخ در صحاریِ شب
بخوان که دود شود دودمان دشمن تو
بنای جور بلرزد ز خطبه خواندن تو
نبینمت که اسیر حرامیان باشی
اسیر فتنه و نیرنگ شامیان باشی
که در عشیرة ما عشق، ارث اجدادی‌ست
اسارت است که سنگِ بنای آزادی‌ست
سلام ما به اسارت، سلام ما به دمشق!
سلام ما به پیام‌آورِ قبیلة عشق!
ببین نشسته به خون، مقتل لهوفیِ ما
گرفته رنگِ فغان، نامه‌های کوفیِ ما
شرابِ نور که هشیار و مست خورده، تویی
که گفته است که کشتی شکست‌خورده تویی؟
سرت اگرچه در آن روز رفت بر سرِ نی
نخورد دشمنت امّا جُوِی ز گندم ری
شعلة آزادگی
باز در خاطره‌ها، ياد تو ای رهروِ عشق!
شعلة سركشِ آزادگی افروخته است
يک جهان بر تو و بر همّت و مردانگی‌ات
از سرِ شوق و طلب، ديدة جان دوخته است
٭٭٭
نقشِ پيكار تو در صفحة تاريخ جهان
می‌درخشد، چو فروغ سَحَر از ساحل شب
پرتوش بر همه‌كس تابد و می‌آموزد
پايداری و وفاداری در راه طلب...
٭٭٭
رسمِ آزادی و پيكار و حقيقت‌جويی
همه‌جا صفحة تابندة آیین تو بود
آنچه بر ملّت اسلام، حياتی بخشيد
جنبشِ عاطفه و نهضتِ خونين تو بود
٭٭٭
تا ز خون تو جهانی شود از بند آزاد
بر سر ايدة انسانی خود جان دادی
در رهِ كعبة حق‌جويی و مردی و شرف
آفرين بر تو كه هفتاد و دو قربان دادی!
٭٭٭
آن كه از مكتب آزادگی‌ات درس آموخت
پيش آمالِ ستمگر ز چه تسليم شود؟
زور و سرماية دشمن نفريبد او را
كه اسير ستمِ مردمِ دژخيم شود
٭٭٭
رهروِ كعبة عشقی و در آفاق وجود
با پرِ شوق، سوی دوست برآری پرواز
يكّه‌تازِ ملكوتی كه به صحرایِ ازل
روی از خواستة عشق نتابيدی باز
٭٭٭
جان به قربانِ تو ای رهبرِ آزادی و عشق!
كه روانت سرِ تسليم نياورد فرود
زان فداكاریِ مردانه و جانبازیِ پاک
جاودان بر تو و بر عشق و وفای تو درود!