نسبت امام حسین(ع) وامام زمان(عج)

بخش دوم مصاحبه با آقای دکتر محمّدرضا سنگری در موسسه فرهنگی موعود عصر (عج)

در حادثة کربلا بُعدی وجود دارد که متأسّفانه آن را کمتر تحلیل و بررسی کرده یا بهتر است بگوییم، به این قلمرو تقریباً قدم نگذاشته‌ایم و آن این است که امام حسین(ع) چه نسبتی با آخرین حجّت زمین پیدا می‌کند. نسبت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و حضرت حجّت بن الحسن(عج)، موعود نهایی جهان چیست؟ قبل از اینکه به این موضوع و مسئله بپردازم، نیازمند این هستم این نکته را طرح کنم که کنش و منش حضرت اباعبدالله(ع) در پیوند با حضرت مهدی(عج)، به شیوة انبیاء بوده است که باید این را توضیح دهم.

هیچ پیغمبری نیامد؛ مگر اینکه پیغمبر قبل از خودش را تأیید و پیغمبر پس از خود را معرفی کرد: تأیید پیشین و معرفی پسین. هر پیغمبری که آمد، چنان پیغمبر بعد خود را معرفی کرد که وقتی آن پیغمبر می‌آمد، هر کس در اوّلین برخورد، او را می‌شناخت. زبان قرآن این است وقتی یهود و مسیحی‌ها به پیغمبر ما می‌رسیدند «يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ؛1 چنان پیغمبر را می‌شناختند که انگار فرزندانشان را.» اگر در یک جمعیت چند هزار نفری قرار بگیریم و فرزند ما در میان آن جمعیت چند هزار نفری باشد، در یک گردش چشم، فرزند خودمان را پیدا خواهیم کرد؛ یعنی از بس با او انس داشتیم، نگاه و قلب ما انس داشته، خیلی سریع و زود او را پیدا می‌کنیم. نکتة شگفت‌تر در بیان قرآن این است که بسیاری، قبل از بعثت پیامبر(ص) بر اساس کتاب خودشان که معلوم کرده بود آن پیغمبر حتّی کجا ظهور می‌کند و بعثت او کجا اتّفاق می‌افتد، در آن مکان مستقر شدند تا وقتی پیغمبر آمد، اوّلین کسانی باشند که به او ایمان بیاورند. قرآن با کمال تأسّف می‌فرماید:

«فَلَمَّا جَاءَهُمْ مَا عَرَفُوا كَفَرُوا بِهِ؛2

و[لی] هنگامی كه آنچه را می‌شناختند، بر ايشان آمد، بدان كفر ورزيدند. پس لعنت خدا بر كافران باد.»

البتّه سبب هم داشت؛ چون برخی از افرادی که در آنجا ساکنه شده بودند، صاحب ملک، زمین، ثروت و قدرت شدند و طبیعتاً با این گنج و قدرت و موقعیتی که فراهم کرده بودند، نمی‌توانستند با پیامبر همراه شوند؛ خطری که همة ما را برای ظهور تهدید می‌کند؛ یعنی ما هم می‌طلبیم؛ ولی وقتی او آمد، آن‌قدر دل‌بستگی‌ها و وابستگی‌ها داریم که همراه نخواهیم شد.

در پایان نامه‌هایی که برای اباعبدالله(ع) نوشه شده است، عمدتاً این عبارت بود: العجل العجل العجل؛ یعنی سه بار العجل را تکرار کرده بودند؛ امّا وقتی همین امام آمد، به جای اینکه همراه ایشان باشند، مقابل حضرت قرار گرفتند؛ یعنی بر اساس آنچه محتشم می‌گوید، خوش داشتند حرمت مهمان کربلا!

حضرت اباعبدالله الحسین(ع) به شیوة انبیاء این چهار کار را در معرفی امام زمان(عج) انجام دادند:

1. به آمدنشان حتّی در کربلا بشارت دادند: حضرت اباعبدالله(ع) آخرین خطبه‌ای که می‌خوانند، امام زمان(عج) را با تمام ابعاد و ویژگی‌هایشان معرفی و حتّی به دورة رجعت اشاره می‌کنند؛ در روایاتی هم بیان می‌فرمایند: «اوّلین کسی که به عالم برمی‌گردد، من هستم که امام زمان(عج) را یاری خواهم کرد.»

2. ویژگی‌های امام زمان(عج) را به ما معرفی می‌کنند؛

3. نسبت خود را با امام مشخّص و می‌فرمایند که الآن من چه کسی هستم و با کدام فاصله‌‎ها، چه کسانی در این میانه هستند تا نوبت به او برسد و این سلسله و زنجیره را معرفی می‌کنند؛

4. روح انتظار و روحیة انتظار برای آمدنشان را مطرح می‌کنند: می‌فرمایند منتظر باشید و برای این انتظار و آمدن باید چه بکنید.

این بُعد وجودی حضرت اباعبدالله(ع) است که مطرح نشده.

امام زمان(عج) در نگاه امام حسین(ع)

مجموعاً 30 روایت از امام حسین(ع) دربارة حضرت مهدی(عج) داریم. بسیار بسیار شنیدنی هستند و در چهار دستة کلّی تقسیم می‌شوند:

دستة اوّل: روایاتی با محوریت مجازات جنایتکاران است که مخاطب اصلی آنها، بنی‌امیه است؛ امّا در شکل گسترده‌تر آن، هرچه ظالم در زمین است، همة آنها مجازات خواهند شد؛

دستة دوم: بحث عصر ظهور در این دسته از روایات مطرح می‌شود؛ به خصوص به منطقة «قرقیسیا» اشاره می‌گردد و بعد، منطقه‌ای که امروز ما صهیونیسم را در آنجا مستقر می‌بینیم؛

دستة سوم: شامل ویژگی‌های رفتاری و خصوصیات حضرت مهدی(عج) است. اگر قرار باشد ویژگی‌های ظاهری و سلوک امام زمان(عج) را در نگاه حضرت اباعبدالله(ع) بیابیم، هفت حدیث در این زمینه وجود دارد؛

دستة چهارم: روایاتی است که در آنها، شکل ظهور و مسئله ظهور امام عصر(عج) مطرح شده است؛ مثلاً یکی از مسائلی که مطرح می‌فرمایند، این است که خداوند امر ایشا را در یک شب اصلاح می‌کند. همچنین سنّت‌هایی را که از پیامبران دارند، در یک روایت طرح کرده و می‌فرمایند که طول عمر نوح(ع) را دارد؛ به دنیا آمدن و کناره‌گیری‌ از مردم را از ابراهیم(ع) دارد؛ آن ترس و غایب‌شدنی را که حضرت موسی(ع) داشته، از حضرت موسی(ع) دارد؛ اختلاف مردم دربارة او را از حضرت عیسی(ع) ارث دارد. گشایش پس از گرفتاری را از ایّوب(ع) و ظهور با شمشیر را از پیامبر اکرم(ص) و اینکه امام(عج) تا هشت ماه مرتّب درگیری دارند و این درگیری‌ها را توضیح داده‌اند.

در ادامه به بیان برخی از این روایات می‌پردازیم:

روایت اوّل: امام حسین(ع) در این روایت، جایگاه خود و جایگاه امام زمان(عج) را نسبت به خودشان معلوم می‌کنند و می‌فرمایند: «... عدد نقباء بنی اسرائیل تسعه من ولدی... ؛3 نُه نفر از فرزندان من هستند؛ به شیوة عدد نقبای بنی‌اسرائیل.» و در پایان به نام مبارک امام زمان(عج) اشاره می‌کنند: «آخرهم القائم». در ابتدای این روایت می‌فرمایند: «و لقد سمعت رسول الله»؛ یعنی روایت خود را در این زمینه به پیامبر(ص) منسوب می‌کنند؛ به این معنا که من از زبان رسول خدا (ص) شنیدم.

روایت دوم: از ابوحمزه ثمالی از امام محمّدباقر(ع) از امام سجّاد(ع) از حضرت اباعبدالله الحسین(ع) روایت شده است که فرمودند:

«دخلت علی جدی رسول الله(ص) فاجلسنی علی فخذه و قال لی: ان الله اختار من صلبک یا حسین تسعة ائمة، تاسعهم قائمهم، و کلهم فی الفضل والمنزلة عندالله سواء؛4

بر جدّم رسول خدا(ص) وارد شدم. پس ایشان مرا بر زانوی خود نشانده و فرمودند: «ای حسین! خداوند از نسل تو نُه امام را برگزیده است که نهمین نفر از ایشان، قیام‌کنندة آنهاست و همة آنان در پیشگاه خداوند از نظر فضیلت و جایگاه برابر هستند.»

روایت سوم: از امام حسین(ع) پرسیدند: آیا حضرت مهدی(عج) به دنیا آمده است؟ اصلاً خودت نیستی؟ چون در آن زمان، برخی محمّد حنفیه را مهدی می‌گفتند و مختار او را مهدی می‌نامید که البتّه منظورش از مهدی چیز دیگری بود؛ امّا همه روایت را از پیامبر(ص) شنیده بودند و فکر می‌‌کردند الآن ایشان مهدی هستند. فرمودند:

«لا، وَ لَوْ أَدْرَکْتُهُ لَخَدَمْتُهُ أَیامَ حَیاتِی؛5

نه؛ ولی اگر من او را درک می‌کردم، همة عمر را با خدمتگزاری او سپری می‌نمودم.»

افتخار همة ما این است که خادم اباعبدالله الحسین(ع) باشیم. حضرت اباعبدالله(ع) می‌فرمایند که آرزوی من این است عصرشان را درک کنم و در خدمت او باشم. چه جملة تکان‌دهنده‌ای است!

روایت چهارم: حضرت اباعبدالله الحسین(ع)می‌فرمایند:

«إنّ لِصاحِبِ هذا الْامْرِ غَیبَتانِ احْداهُما تَطُولُ حَتَّی یقُولَ بَعْضُهُمْ: ماتَ، وَ بَعْضُهُمْ: قُتِلَ وَ بَعْضُهُمْ: ذَهَبَ. وَلا یطَّلِعُ عَلی مَوْضِعِهِ احَدٌ مِنْ وَلی وَلا غَیرِهِ الَّا الْمَولی الَّذی یلی امْرَهُ؛6

حضرت صاحب‌الامر مهدی موعود(عج) دو نوع غیبت خواهد داشت؛ یکی از آنها طولانی خواهد بود، به طوری که بعضی می‌گویند: او از دنیا رفته است و بعضی دیگر می‌گویند: کشته شده و عدّه‌ای نیز می‌گویند: او قیام کرده و رفته است؛ امّا هیچ‌کس از دوست و دشمن به جای او اطّلاع نخواهد یافت؛ مگر کارگزاران ویژه‌اش که مأمور اجرای فرامین آن بزرگوار هستند.»

روایت پنجم: این روایت، در واقع دعوتی است که حضرت اباعبدالله(ع) دارند و می‌فرمایند: «تَواصَلوا و تَبارُّوا» که شامل دعوت به دو امر است: «تَواصَلوا» به این معنا که ارتباطات خود را با هم حفظ و بیشتر کنید. این گسستگی، پاره‌پاره شدن، تقابل‌ها و بی‌هم بودن‌ها و برهم بودن‌ها را تمام کنید؛ دعوت دوم «تَبارُّوا» است؛ یعنی به همدیگر نیکی کنید که همان برّ و نیکی است:

«... فوالذّی فلق الحبة و برأ النسمة، لیأتین علیکم وقت لا یجد أحدکم لدیناره و لا لدرهمه موضعا؛7

پس سوگند به خدایی که دانه را شکافت و پدیده‌ها را آفرید! زمانی بر شما فرا خواهد رسید که شما جایی برای [بخشش] درهم و دینار خود نخواهید یافت.»

همچنین تمام معادن زمین استخراج می‌شود؛ این عبارت را در روز عاشورا هم بیان فرمودند: «می‌بینم چشمه‌هایی که می‌جوشند؛ می‌بینم بیماری به ‌طور کلّی از بین خواهند رفت...» وقتی عصر ظهور و ویژگی‌های آن را توصیف می‌کنند، اینها را بیان کرده و می‌فرمایند: «در به‌در می‌گردید، کسی را پیدا و کمکش کنید. همه بی‌نیاز هستند.» در آن هنگام دست بر عقل‌ها و اندیشه‌ها کشیده شده و اندیشه‌ها به باروری رسیده است؛ دل‌ها به هم گره خورده، همة امکانات در اختیار انسان قرار گرفته است. اگر تا پیش از آن زمان درجات علمی انسان دو درجه بوده، به هنگام ظهور، به 27 درجه می‌رسد. دیگر کسی نیازی به درهم و دینار و این چیزها نخواهد داشت. در واقع امام حسین(ع) هم به قطعی بودن ظهور و هم به وضعیت آن زمان اشاره می‌کنند.

روایت ششم: این در بیان ائمّة دیگر(ع) هم دیده می‌شود. می‌فرمایند:

«لَوْ لَمْ يَبْقَ مِنَ اَلدُّنْيَا إِلاَّ يَوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اَللهُ ذَلِكَ اَلْيَوْمَ حَتَّی يَخْرُجَ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِي فَيَمْلَأَ اَلْأَرْضَ عَدْلاً وَ قِسْطاً كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً؛8

اگر از کل عمر دنیا فقط یک روز باقی بماند، خدا آن روز را طولانی خواهد کرد تا مردی از خانواده و فرزندان من برخیزد؛ به جای جور و ظلم، عدل و قسط را جایگزین می‌کند.»

توضیحی در باب این چهار کلمه بدهم که مسئله بیشتر معلوم و روشن شود. اگر این قلم دست من است، کسی آن را به زور از من بگیرد، جور می‌شود؛ اگر آن را به کسی بدهد که نباید بدهد، چون برای من بوده، این ظلم می‌شود. پس «جور»، خروج چیزی از جایگاه خودش است و «ظلم» قرار گرفتن آن در جایی است که نباید باشد. به قول مولانا:

عدل چه بود آب ده اشجار را

ظلم چه بود آب دادن خار را

اگر این در غیر جایگاه خود قرار بگیرد، اسم آن ظلم است. اگر کسی بیاید این را از جایی که ناروا قرار گرفته است، پس بگیرد، اسم آن «قسط» می‌شود و اگر این را در جایی که باید، قرار دهد، یعنی به اصل و صاحب آن برگرداند، اسم آن «عدل» می‌شود و حضرت اباعبدالله الحسین(ع) می‌فرمایند: «آن روز فَيَمْلَأَ اَلْأَرْضَ عَدْلًا وَ قِسْطاً کَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً؛ جهان را از قسط و عدل، پس از اینکه از ظلم و جور پر شده است، پر خواهد کرد.»

و می‌فرمایند: «کذلک سمعت رسول الله یقول...» یعنی این حرفی که من می‌زنم، حرف خودم نیست و من این را از زبان رسول خدا(ص) شنیدم.

روایت هفتم: شامل چند نشانه برای علائم ظهور از زبان اباعبدالله الحسین(ع) است که بسیار شنیدنی می‌باشد:

«إِنَّ قُدَّامَ اَلْقَائِمِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَلاَمَاتٌ تَكُونُ مِنَ اَللهِ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ هِيَ قَوْلُ اَللهِ: «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ...» يَعْنِي اَلْمُؤْمِنِينَ قَبْلَ خُرُوجِ اَلْقَائِمِ بِشَيْءٍ مِنَ اَلْخَوْفِ مِنْ مُلُوكِ بَنِي اَلْعَبَّاسِ فِي آخِرِ سُلْطَانِهِمْ وَ اَلْجُوعِ لِغَلاَءِ أَسْعَارِهِمْ وَ نَقْصٍ مِنَ اَلْأَمْوٰالِ فَسَادِ اَلتِّجَارَاتِ وَ قِلَّةِ اَلْفَضْلِ وَ نَقْصٍ مِنَ اَلْأَنْفُسِ مَوْتٍ ذَرِيعٍ وَ نَقْصٍ مِنَ اَلثَّمَرٰاتِ قِلَّةِ زَكَاءِ مَا يُزْرَعُ «وَ بَشِّرِ اَلصّٰابِرِينَ» عِنْدَ ذَلِكَ بِتَعْجِيلِ خُرُوجِ اَلْقَائِمِ؛9

پيش از ظهور قائم (عج) علاماتی از جانب خداوند برای مؤمنان می‌باشد و آنها قول خداوند است كه می‌فرمايد:«شما را می‌آزماييم...»؛ يعنی مؤمنان را قبل از ظهور قائم(عج)، با ترس از پادشاهان بنی‌عبّاس در آخر سلطنتشان، گرسنگی به سبب گرانی قیمت‌ها، كمبود مالی، فساد تجارت‌ها و كمی منفعت و سود، كم شدن جان‌ها و كم شدن ميوه‌ها و زراعات «و صابران را بشارت ده!» در اين هنگام نزديك بودن ظهور قائم(عج) است.»

و علامت‌هایی را برای ظهور قائم وجود دارد، مطرح می‌کنند و می‌فرمایند که مؤمنان گوش دهند و دقّت کنند:

- «بِشَيْ‌ءٍ مِنَ الْخَوْفِ»، ترس حکومت‌هایی است که در جهان ایجاد خواهد شد و تیپ و جنس این حکومت‌ها بنی‌عبّاسی است. چرا نمی‌گویند بنی‌امیه؟ می‌فرمایند حکومت‌‎ها از جنس بنی‌عبّاس هستند که در ظاهر و بیرون خودشان یک‌گونه هستند؛ امّا در درون به گونة دیگری عمل می‌کنند. ما می‌دانیم جوری که بنی‌عبّاس بر اهل‌بیت(ع) روا داشتند، بسیار سنگین‌تر از آنی بود که بنی‌امیّه نسبت به اهل‌بیت(ع) داشتند. ما دو شهید داریم که بنی‌امیّه در شهادتشان دست داشتند؛ یعنی امام حسن(ع) و امام حسین(ع)، بقیّه همه بنی‌عبّاس بودند.

- سپس دربارة «الْجُوعِ» توضیح داده و می‌فرمایند: «جوع بالا رفتن قیمت‌ها است.» شما مدام صبح بلند می‌شوید می‌بینید تا شب قیمت‌ها تغییر کرده است. «بِغَلَاءِ أَسْعَارِهِمْ» قیمت‌ها دائم تغییر دارند و دگرگون می‌شوند. گاهی اوقات می‌روید و برمی‌گردید، می‌بینید قیمت تغییر کرده است. این نشانه همان جوع است؛ یعنی نشانه‌های آخرالزّمان است.

- امّا «وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ» این یعنی چه؟ «فَسَادِ التِّجَارَاتِ» تجارت‌ها زیاد می‌شود؛ فساد مالی، رانت‌خواری و اختلاس زیاد می‌شود. «وَ قِلَّةِ الْفَضْلِ»، یعنی کمی بهره‌ها.

- حضرت اباعبدالله(ع) دربارة «وَ الْأَنْفُسِ» می‌فرمایند: «مَوْتٌ ذَرِیعٌ» مرگ‌ها ناگهانی در آن روزگار زیاد خواهد شد.

- «وَالثَّمَراتِ» و «قِلَّةِ زکات مَا یُزْرَعُ» کشاورزی و زکات آن افت می‌کند؛ یعنی کشاورزی که باید تکیه‌گاه و بیشترین اساس و چرخ زندگی بر آن باشد، این کاهش پیدا می‌کند.

- «وَ بَشِّرِ الصَّابِرِینَ عِنْدَ ذَلِکَ بِخُرُوجِ الْقَائِمِ» دیگر اینجا مراقب باشید که ظهور خیلی نزدیک شده است و منتظر ظهور باشید. صابران را مژده بده که ظهور نزدیک است.

در واقع حضرت اباعبدالله(ع) یکی از آیات قرآن را در حوزة بحث ظهور برای ما تفسیر می‌نمابند.

روایت هشتم: امام حسین(ع) در این روایت، پنج علامت حتمی ظهور را برشمرده و می‌فرمایند:

«لِلمَهدی خَمسُ عَلَامَاتٍ اَلسُّفیَانِی، وَالیَمَانِی، وَالصَّیحَه مِنَ السَّمَاءِ وَالخَسفُ بِالبَیدَاءِ وَ قَتلُ نَفسِ الزَّکِیَّة؛10

برای حضرت مهدی پنج علامت هست: آمدن سفیانی و یمانی، ندای آسمانی، فرورفتگی در «بیداء» و کشته شدن نفس زکیه.»

روایت نهم: امام(ع) به پیدایش نشانه‌ای در آسمان به هنگام ظهور اشاره کرده و می‌فرمایند:

«اذَا رَأَیْتُمْ من السَّمَاءِ نَاراً عَظِیمَهً مِنْ قِبَلِ الْمَشْرِقِ تَطْلُعُ لَیَالِیَ فَعِنْدَها قدّام المهدیّ؛11

هنگامی كه در آسمان نشانه‌ای ديديد [كه آن]آتش بزرگی است كه از جانب مشرق که چند شب سر می‌كشد، پس فرج مردم بدان وقت است و آن اندكی پيش از [قيام] قائم است.»

این را بدانید که این، نشانة پیش از ظهور است: یک شعله و آتش بسیار بزرگ که در قسمت شرق آسمان دیده شود که تا حالا چنین چیزی دیده نشده است.

روایت دهم: شخصی به نام حارث بن مغیره خدمت اباعبدالله(ع) می‌آید و سؤالی می‌پرسد: با کدام نشانه امام زمان(عج) را بشناسیم؟ خیلی‌ها می‌آیند، ادّعا می‌کنند و مدّعیان ساختگی فراوان هستند. الآن بیش از 300 امام زمان در زندان هستند! فرمودند: «بِالسَّكِينَةِ وَ اَلْوَقَارِ» اوّلین خصوصیتی که مطرح می‌کنند که باید برای ما هم باشد. بزرگواری گفت کسانی که منتظر مصلح هستند، خودشان باید صالح باشند. ما باید ویژگی‌های ایشان را کسب کنیم. وقتی کسی را دوست داریم، خودمان را به رنگ او درمی‌آوریم؛ لباس و حالات او، نحوة گفتار او. سعی می‌کنیم محبوب‌های آن را برای او فراهم کنیم. اوّلین خصوصیت امام زمان(عج) آرامش و رفتاری همراه باوقار است. «وَ تَعْرِفُهُ بِالْحَلاَلِ وَ اَلْحَرَامِ» خطّ قرمزها و خطّ سبزها را دقیق می‌شناسد. حدود و ثغور و حلال و حرام را می‌شناسد. «وَ بِحَاجَةِ اَلنَّاسِ إِلَيْهِ»12 نیازهای مردم را خیلی خوب می‌شناسد. مسائل را خیلی خوب اولویت‌بندی می‌کند. شاید یک مفهوم دقیق‌ترش این باشد که پیش‌تر از آنکه کسی نیازش را طرح کند، امام با نیاز او آشنا است؛ حتّی اگر قرار باشد نیازهای اجتماعی مطرح شوند، نیاز نیست آقا و امام ما از دیگران بپرسد و معمولاً با مطالعات معمولی که دیگران انجام می‌دهند، آن را دریافت کند.

روایت یازدهم: شخصی به نام عمیره دختر نفیل، خدمت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) می‌رسد و او هم در مورد امام زمان(عج) سؤال می‌پرسد. در دوره‌های بعد از امیرالمؤمنین(ع) پرسش و جست‌وجو دربارة امام زمان(عج) کم‌کم اوج می‌گیرد. از جنس آدم‌هایی که سؤال می‌کنند، معلوم می‌شود هم خانم‌ها جست‌وجوگر در این زمینه هستند هم آقایان. روایت این‌گونه آغاز می‌شود (پس از آنکه امام حسین(ع) صحبتی را بیان می‌فرمایند، عمیره می‌گوید):

پرسیدم: در آن زمان هیچ خیری نیست؟ حضرت اباعبدالله(ع) می‌فرمایند:

«لا یَکُونُ الْأَمْرُ الَّذِی تَنْتَظِرُونَهُ حَتَّی یَبْرَأَ بَعْضُکُمْ مِنْ بَعْضٍ وَ یَتْفُلُ بَعْضُکُمْ فِی

وُجُوهِ بَعْضٍ... وَ یَشْهَدَ بَعْضُکُمْ عَلَی بَعْضٍ بِالْکُفْرِ وَ یَلْعَنَ بَعْضُکُمْ بَعْضاً... ؛

آن امر که شما انتظارش را می‏کشید، واقع نخواهد شد تا اینکه پاره‏ای از شما از دیگری بیزاری جوید و بعضی از شما در روی دیگری آب دهان اندازد و پاره‏ای از شما بر کفر دیگری شهادت دهد و پاره‏ای از شما عدّه‌ای دیگر را نفرین و لعن کند...»

در این فضاهای مجازی همین‌طور است. وقتی آدم نگاه می‌کند، انگار هیچ‌کس خوب نیست؛ همه قبلی‌ها را نفی می‌کنند تا چه زمانی نوبت بعدی‌ها برسد که امروزی‌ها را نفی کنند.

وقتی عمیره این توضیح را می‌شنود، برایش سؤال پیش می‌آید:

فَقُلْتُ لَهُ: مَا فِی ذَلِکَ الزَّمَانِ مِنْ خَیْرٍ فَقَالَ الْحُسَیْنُ(ع): «الْخَیْرُ کُلُّهُ فِی ذَلِکَ الزَّمَانِ یَقُومُ قَائِمُنَا وَ یَدْفَعُ ذَلِکَ کُلَّه؛13

پس به آن حضرت عرض کردم: خیری در این چنین زمانی نیست؟ پس حسین(ع) فرمودند: «تمامی خیر در همان زمان است. قائم ما قیام می‏کند و همة اینها را از بین می‏برد.»

هیچ‌کدام از این زشتی‌هایی را که گفتیم، نخواهد بود.

روایت دوازدهم: حضرت اباعبدالله(ع) می‌فرمایند:

«لَو قَد قامَ القائِمُ لأَنكَرَهُ النّاسُ لِأَنَّهُ يَرجِعُ إلَيهِم شابّا مُوَفَّقا... وَ إِنَّ مِنْ أَعْظَمِ اَلْبَلِيَّةِ أَنْ يَخْرُجَ إِلَيْهِمْ صَاحِبُهُمْ شَابّاً وَ هُمْ يَحْسَبُونَهُ شَيْخاً كَبِيراً؛14

اگر قائم قيام كند، حتماً مردم او را انكار می‌كنند؛ زيرا او به صورت جوانی برومند به سوی ايشان باز می‌گردد... از بزرگترين گرفتاري‌ها آن است كه صاحبشان به چهرة جوان بر آنان خروج مي‌كند؛ در صورتی كه آنان چنين می‌پندارند كه بايد پيرمرد فرتوتی باشد.»

روایت سیزدهم: مدّت جنگ‌های امام زمان(عج) در این مطرح شده است. شیخ صدوق(ره) از قول عیسی خشاب می‌گوید:

خدمت امام حسین(ع) رسیدم و از مدّت جنگ‌های او پرسیدم. فرمودند:

«هشت ماه جنگ‌ پی‌درپی دارد و از سلاح خود فاصله نمی‌گیرد؛ مثل کسی که شمشیر دائم بر شانة اوست.»15

روایت چهاردهم: حضرت اباعبدالله الحسین(ع) فرمودند:

«مهدی آل محمد(ص) نوزده سال و چند ماه فرمانروایی می‌کند.»

احتمالاً این باید بعد از استقرار باشد؛ یعنی بعد از طول جنگ‌ها و استقرار حضرت مهدی(عج) است. در طول این مدّت، نظام مهدوی در سطح عالم استقرار پیدا خواهد کرد و تمام جهان زیر چتر و نگاه مهربان حضرت صاحب‌الزمان(عج) قرار خواد گرفت. ان‌شاءالله خداوند آن لحظه را نزدیک کند

پی‌نوشت‌ها: